Rozdział 6

Co zaskakujące, Grey już więcej mnie potem nie niepokoił. Zostało tylko kilka minut do otwarcia restauracji, więc nie miałam czasu, by pozwolić myślom błądzić. Wciąż było zbyt wiele do zrobienia, dlatego rzuciłam się w wir pracy. Skupiłam się na każdym, nawet najdrobniejszym szczególe wymagającym dopracowania, żeby mieć pewność, że wszystko będzie gotowe, zanim otworzą się drzwi.

Wskazówka minutowa na ściennym zegarze doszła do dziesiątki i niemal jakby czekały na tę dokładną chwilę, wspaniałe szklane drzwi restauracji rozsunęły się.

Jeszcze kilka minut wcześniej w restauracji panowała cisza, ale teraz każdy pracownik zajął wyznaczone stanowisko, zanim do środka weszli pierwsi goście.

Obsługa kelnerska zwykle nie należała do moich obowiązków. Weszłam w tę rolę tylko dlatego, że jedna z naszych kelnerek zniknęła bez słowa, a druga złapała grypę i nie była w stanie przyjść. Gdy nagle zabrakło rąk do pracy, ktoś musiał wypełnić lukę, więc zgłosiłam się na ochotnika.

Poprawiłam wstążkę spinającą włosy, wygładziłam przód uniformu i stanęłam przy wejściu. Pracowałam tam wystarczająco długo, by wiedzieć, że pierwsze minuty obsługi często nadają ton całemu dniu. Jeden błąd potrafił przerodzić się w dziesięć, zwłaszcza gdy restauracja była pełna gości VIP, którzy oczekiwali, że wszystko będzie idealne.

Weszli pierwsi klienci.

Młoda para ubrana w rzeczy, które pewnie kosztowały więcej, niż ja zarabiałam przez kilka miesięcy. Mężczyzna miał na sobie nieskazitelny smoking, a jego żona wyglądała elegancko w zwiewnej jedwabnej sukni. Zrobiłam krok do przodu z uprzejmym uśmiechem.

– Dzień dobry. Witamy.

Spodziewałam się typowej reakcji bogatych gości: krótkiego spojrzenia, może skinienia głową, a potem oczekiwania, że po prostu wykonam swoją pracę i zniknę w tle. Zamiast tego oboje uśmiechnęli się i przywitali mnie serdecznie.

Przeszył mnie drobny dreszcz zaskoczenia. Klejnot, pomyślałam. Tak prywatnie nazywałam uprzejmych gości. Byli na tyle rzadcy, że zasługiwali na to miano, a ja zawsze szanowałam ludzi, którzy pamiętali, że czyjeś ubranie albo pozycja nie czyni go bardziej człowiekiem niż inni.

– Czy mogę zapytać, czy mają państwo rezerwację?

– Tak, mamy – odpowiedziała kobieta. Jej bursztynowe oczy pozostały na mojej twarzy, jakby zapomniała o zadanym pytaniu i teraz przyglądała mi się z ciekawością.

Pod jej spojrzeniem lekko zmieniłam pozycję. Bogaci goście czasem się gapili, zwłaszcza gdy zauważali moje różnokolorowe oczy, ale ona patrzyła z taką koncentracją, że boleśnie uświadomiłam sobie własny wygląd. Bez zastanowienia dotknęłam policzka, zastanawiając się, czy mam coś na twarzy.

– Nazwisko, proszę?

– Blaze – odpowiedział mężczyzna. Wyglądał na prawie tak samo zdezorientowanego jak jego żona.

– Pan i pani Blaze, proszę za mną.

Wzięłam dwie karty menu i poprowadziłam ich do stolika przy oknach od podłogi aż po sufit. Na zewnątrz różany ogród restauracji już lśnił w porannym słońcu, a kwiaty były starannie ułożone wzdłuż kamiennych ścieżek.

Pan Blaze odsunął krzesło żonie, zanim sam zajął miejsce, a ja równo położyłam przed nimi menu. Miałam już zacząć przedstawiać dzisiejsze propozycje, kiedy pani Blaze się odezwała.

– Przepraszam, jeśli jestem zbyt bezpośrednia, ale jest pani uderzająco podobna do kogoś.

Zamarłam.

– Do kogoś?

– Tak. – Jej wzrok znów powędrował po mojej twarzy, a między brwiami pojawiła się delikatna zmarszczka. – Czy kiedykolwiek była pani modelką?

– Nie, proszę pani. – Uśmiechnęłam się lekko i uprzejmie, choć czułam się coraz bardziej nieswojo. – Nigdy nie byłam modelką.

Jej mąż pochylił się do przodu, a ciekawość w jego oczach dorównała jej własnej. — Byliśmy w zeszłym tygodniu w galerii sztuki. Wystawiono nowy obraz. Przedstawiał młodą kobietę i podobieństwo do pani było wręcz niepokojące. Mogłaby pani być jej bliźniaczką.

— Tak. Kobieta na nim wyglądała niemal dokładnie jak pani — przytaknęła żona.

Wymusiłam śmiech, choć w żołądku osiadł mi dziwny niepokój. — Zapewniam, nigdy nie pozowałam do żadnego obrazu. To musi być zbieg okoliczności. — Zerknęłam na menu, pragnąc jak najszybciej zmienić temat. — Chcieliby państwo usłyszeć dzisiejsze dania dnia?

Na szczęście pozwolili mi przejść dalej. Przyjęłam zamówienie, powtórzyłam je, żeby upewnić się, że wszystko się zgadza, i przeprosiłam, po czym ruszyłam w stronę kasy. Byłam już w połowie drogi, kiedy usłyszałam za plecami głos pani Blaze.

— Naprawdę wygląda jak ta kobieta z obrazu.

Odpowiedź jej męża była zbyt cicha, żebym mogła ją wychwycić.

Podałam zamówienie kasjerowi, który przekazał je do kuchni, ale te dziwne uwagi pary nie dawały mi spokoju. Obraz. Kobieta, która rzekomo wyglądała dokładnie jak ja. To było niedorzeczne, a jednak nie potrafiłam całkiem tego zignorować.

Na świecie było mnóstwo ludzi o podobnych rysach. Może to podobieństwo nie znaczyło nic i było tylko przypadkiem. Mimo to, kiedy pospiesznie wracałam w stronę wejścia, by przywitać kolejnego gościa, przyłapałam się na tym, że zastanawiam się, jak wyglądał ten obraz i — co ważniejsze — kim była kobieta na nim.

Nie zdążyłam nawet porządnie o tym pomyśleć, gdy po marmurowej posadzce rozległ się stukot wysokich obcasów.

Klik. Klik.

Przez szklane drzwi weszła kobieta z niewymuszoną pewnością siebie kogoś, kto przywykł do tego, że zwraca się na niego uwagę. Jej markowa sukienka leżała idealnie, a każdy ruch niósł w sobie ten rodzaj dopracowanej elegancji, jaką potrafią stworzyć pieniądze i lata publicznego zainteresowania. Odruchowo się wyprostowałam i przygotowałam swoje zwyczajowe powitanie.

— Dzień dobry. Witamy w—

Słowa uwięzły mi w gardle. Znałam tę twarz. Widziałam ją w magazynach, internetowych artykułach, na zdjęciach i w relacjach informacyjnych. Nawet kiedy powtarzałam sobie, że nie mam żadnego powodu, by się tym przejmować, mój wzrok zatrzymywał się na tych fotografiach dłużej, niż powinien. Studiowałam twarz kobiety, która zajmowała tak wielką część przeszłości mojego męża.

Idealnie owalna twarz. Ostre, wyrachowane oczy. Te nie do pomylenia czerwone usta. Jak mogłabym kiedykolwiek zapomnieć tę twarz? Przez cztery lata starałam się o niej nie myśleć, a jednak w chwili, gdy ją zobaczyłam, wszystkie pogrzebane wspomnienia runęły na mnie z hukiem. Była kobietą, która czaiła się w cieniu mojego małżeństwa na długo, zanim zrozumiałam, z czym tak naprawdę mam do czynienia.

Zimny pot zebrał mi się przy linii włosów i przez kilka sekund ledwie słyszałam restaurację dookoła. Gdzieś za mną brzęknęły talerze. Kelner zawołał zamówienie. Ktoś roześmiał się przy oknach. A jednak wszystko wydawało się niewiarygodnie odległe.

Nie zauważyła mnie.

Jej uwaga była skupiona na telefonie w dłoni, gdy szła dalej w głąb restauracji, zupełnie nieświadoma, że stojąca kilka kroków dalej kobieta wpatruje się w nią tak, jakby właśnie zobaczyła ducha.

Chciałam się odwrócić. Cokolwiek byłoby lepsze niż stanie tam jak idiotka i czekanie, aż przeszłość zderzy się z moją teraźniejszością. Ale stopy odmówiły mi posłuszeństwa. Wtedy uniosła głowę.

Nasze spojrzenia się spotkały.

Na jej twarzy mignęło rozpoznanie. I w tej jednej chwili wszystkie fotografie, które kiedykolwiek ją przedstawiały, jakby ożyły przede mną.

Natalia Romani. Była narzeczona mojego męża. Jego pierwsza miłość. Kobieta, o której przez cztery lata próbowałam nie myśleć.