Rozdział 128 Nikołaj

Następnego ranka dotarłem do przystani wcześnie. I zobaczyłem Wiktora stojącego obok łodzi. Miał twarz szarą jak popiół.

— Co się stało? — zapytałem.

— Patrz — powiedział. Wskazał wodę.

Spojrzałem. I aż mnie ścisnęło w żołądku.

Woda wokół naszej łodzi była pełna martwych ryb. Setki. Unosiły się...