Rozdział Sto dwudziesty drugi

Frankie pędził korytarzem, już widział podwójne schody, kiedy usłyszał jej krzyk, jak wyje jego imię — dźwięk mrożący krew w żyłach, taki, co od razu obiecuje katastrofę. Potem uderzył pierwszy wybuch. Frankie się nie zatrzymał; nie marnował cennych sekund. Musiał do niej dotrzeć. Wziął zakręt, chwy...