Rozdział 117

Na tę myśl Zofia zmiękczyła głos, dorzucając nawet odrobinę uwodzicielskiej nuty. „Jeśli naprawdę mnie kochasz, powiedz mi prawdę! Wiesz przecież, że nie cierpię żyć w zawieszeniu i domysłach.”

Ramiona Henry’ego lekko się spięły. Zofia zobaczyła w jego oczach błysk wewnętrznej walki, więc spojrzała...