Rozdział 87

„To dziwne. Wcale mocno nie pchnęłam. Jak ty możesz być niepełnosprawny? Daj, zobaczę!”

Niepokój w głosie Sofii był tak oczywisty, że Robert całkiem przestał udawać i przyciągnął ją do siebie, zamykając w uścisku.

„Spokojnie, nic mi nie jest! To, że wciąż się o mnie martwisz, że wciąż się przeze m...