Rozdział 1 Nadzieja

Valentina

Równomierne pikanie monitora pracy serca stało się ścieżką dźwiękową mojego życia, nieubłaganym rytmem odmierzającym każdą kruchą chwilę, która została mi jeszcze z tatą.

Trzy tygodnie temu ten dźwięk pewnie działałby mi na nerwy.

Teraz bałam się każdej pauzy między piknięciami, tego zawahania, które przypominało mi, jak szybko ucieka czas.

Siedziałam obok jego szpitalnego łóżka, delikatnie obejmując palcami jego wątłą dłoń. Późnopopołudniowe słońce wpadało przez okno, rzucając miękką, złotą poświatę, jakby próbowało tchnąć ciepło w sterylną salę. Ale to było kłamstwo. Wszystko w tym sterylnym, cichym miejscu gasło. Umierało. Włącznie z nim.

Ta myśl ścisnęła mi klatkę piersiową tak mocno, że niemal nie mogłam złapać oddechu.

Lekarze przestali już owijać prawdę w bawełnę.

Czwarty stopień.

Z przerzutami.

Agresywny.

Nieuleczalny.

Te słowa wyryły się w moich koszmarach.

Trzy tygodnie.

Może cztery, jeśli szczęście albo cuda zechcą zajrzeć.

Nie byłam już na tyle naiwna, by wierzyć w cuda.

Dłoń taty ścisnęła moją słabo. „Tina”.

To przezwisko brzmiało teraz szorstko, kiedy wypowiadał je on; głos, który kiedyś wypełniał sale posiedzeń, aule, biblioteki, a nawet zakamarki mojego dzieciństwa. Teraz ledwie wznosił się ponad szept.

Wymusiłam uśmiech. – Hej.

Jego zmęczone oczy szukały moich, te same ciepłe brązowe oczy, które odziedziczyłam, te same, które zawsze patrzyły na mnie tak, jakbym była centrum jego wszechświata.

– Wyglądasz na wykończoną.

Cicho zachichotałam, mimo bólu skręcającego mnie w środku. – Powiedział facet mieszkający w szpitalnym łóżku.

Jego usta drgnęły w czymś, co mogło być uśmiechem. Przez krótką chwilę zobaczyłam ojca, którego zawsze znałam.

Potem rak ukradł i to.

Między nami zapadła cisza, gęsta jak mgła. Żadne z nas nie chciało wypowiedzieć prawdy, wiszącej nad salą.

W końcu przerwał bezruch. – Tina.

– Tato.

– Wiesz, czego chcę.

Zamknęłam oczy, już zmęczona tą rozmową.

Od tygodnia wracał do tego codziennie… nie z powodu dezorientacji czy zapominalstwa, tylko z nieustępliwej determinacji.

– Wiem.

– Chcę poprowadzić cię do ołtarza.

No i było.

Jego ostatnie życzenie. Nie żadna przygoda z listy marzeń. Nie ostatnia wyprawa na ryby. Nie wielkie pożegnanie.

Tylko to. Ślub. Mój ślub.

Spojrzałam na nasze splecione dłonie. – Tato…

– Nie. – Jego głos był łagodny, ale nieugięty.

Ten sam ton, którego używał, gdy miałam dziesięć lat i błagałam, żeby zrezygnować z lekcji pianina.

Ten sam ton, gdy miałam siedemnaście i byłam przekonana, że nie dam rady przebrnąć przez studia.

Ten sam ton, gdy miałam dwadzieścia cztery lata, przerażona, że mam wystartować z Kane Publishing.

– Bez wymówek.

Zaśmiałam się, choć w gardle narósł mi kluchowaty guzek. – Wymówek? Tato, ja nawet nie mam chłopaka.

– To sobie znajdź.

Wpatrzyłam się w niego, a w moich oczach mignęło niedowierzanie.

Odwzajemnił spojrzenie, śmiertelnie poważny.

– Tato.

– No co?

– Mówisz tak, jakbym mogła sobie po prostu zamówić jednego przez internet.

Powolny uśmiech uniósł jego spękane wargi. – Wszystko inne zamawiasz przez internet.

Jęknęłam.

On zachichotał słabo, po czym zakaszlał… ostro, szarpanie, które rozdarło mnie od środka.

Poczekałam, aż minie, zanim znów się odezwałam. – Nie chcę związku.

Jego wyraz twarzy złagodniał, pełen zrozumienia. – Wiem.

– Wiesz dlaczego.

– Wiem.

Przełknęłam z trudem.

Oczywiście, że wiedział.

Był przy mnie przez to wszystko: złamane obietnice, zdrady, kłamstwa.

Te obrotowe drzwi mężczyzn, których mama wpuszczała do swojego życia i z niego wypuszczała.

Mężczyzn, którzy odchodzili, którzy ją ranili, którzy zabierali ze sobą kawałki jej serca.

Przez lata patrzyłam, jak miłość niszczy ludzi, których kochałam.

Nie chciałam być częścią czegoś takiego.

Miałam swoją firmę. Swoje książki. Swoich autorów. Swoje życie.

To mi wystarczało.

A nawet więcej.

– Nigdy nie chciałam małżeństwa.

W jego oczach zalśnił cichy smutek. – Tina.

– Tato, serio… Nigdy nawet nie byłam w związku. Seks się nie liczy. – Zakrztusiłam się własnymi słowami.

Roześmiał się, a dźwięk tego śmiechu zatrząsł pokojem i uniósł mi serce. – Wiesz, co mam na myśli. Proszę, przestań tego unikać.

Opuściłam głowę na wolną dłoń.

Był niemożliwy. Nawet teraz. Zwłaszcza teraz.

Po długiej chwili przerwy jego głos złagodniał. – Po prostu chcę wiedzieć, że ktoś tam będzie.

Ścisnęło mnie w klatce piersiowej. – Tato…

– Kiedy mnie już nie będzie.

Te słowa roztrzaskały coś głęboko we mnie.

Odwróciłam wzrok.

Bo gdybym na niego spojrzała, rozsypałabym się na kawałki.

A jeśli bym się rozsypała, zobaczyłby dokładnie, jak bardzo się boję.

– Będzie dobrze.

– Nie. – Odpowiedział natychmiast, pewnie. – Przetrwasz.

Zmarszczyłam brwi. – Co to ma znaczyć?

– To znaczy, że przetrwanie to nie to samo co życie.

Znów zapadła cisza, gęsta i ciężka.

Piekło mnie w gardle od niewylanych łez.

– Nie chcę, żebyś była sama.

Mrugnęłam raz, drugi, trzeci – desperacko próbując się pozbierać.

Ale mój ojciec zawsze mnie przejrzał.

Nawet teraz.

Nawet tak.

– Pomyślę o tym.

Kłamstwo.

Okropne.

Oboje o tym wiedzieliśmy.

A on i tak się uśmiechnął.

Bo to było najbliższe nadziei, jaką mogłam mu dać.

A teraz…

Nadzieja była wszystkim, co któremukolwiek z nas zostało.

Ciche pukanie przerwało ciężką ciszę.

Drzwi zaskrzypiały i do środka weszła pielęgniarka, niosąc tablet. Uśmiechała się łagodnie – tym uśmiechem ludzi, którzy przetrwali lata żałoby i rozpaczy, a mimo to wciąż potrafią okazać cichą życzliwość.

– Przepraszam, że przeszkadzam – powiedziała miękko.

Tata ścisnął moją dłoń po raz ostatni, po czym puścił.

– Wcale pani nie przeszkadza – wyszeptałam, choć było to kłamstwo, którego żadne z nas nie chciało na głos przyznać.

Pielęgniarka spojrzała to na mnie, to na niego; w jej oczach mignęło wyćwiczone współczucie. – Są już gotowi na tomografię komputerową.

Żołądek skręcił mi się w supeł. Kolejne badanie. Kolejny skan. Kolejne przypomnienie, że nic nie jest lepiej. Że czas się wymyka.

Tata westchnął; w tym dźwięku było zmęczenie i frustracja. – Widzisz? Ciągle mnie kłują.

Przewróciłam oczami, zmuszając się do uśmiechu, którego nie potrafiłam do końca wydobyć. – Narzekasz bardziej niż ktokolwiek w tym szpitalu.

– I cholernie słusznie.

Pielęgniarka cicho się zaśmiała i cofnęła na korytarz. – Dam wam chwilę.

Drzwi zamknęły się za nią i cisza wróciła, opadając na nas jak gęsty, duszący koc.

Ta wygodna cisza.

Ta bolesna.

Taka, która istnieje, kiedy żadna ze stron nie chce się żegnać, nawet jeśli to tylko na parę godzin.

Wstałam powoli z krzesła, a kolana zaprotestowały przy każdym ruchu. Zbyt mocno przywykłam do tej sztywności, do zbyt wielu nocy spędzonych na spaniu na siedząco na zimnych, szpitalnych krzesłach.

Zmęczone oczy taty śledziły mnie. – Powinnaś jechać do domu.

Prychnęłam gorzko. – Mam pracę.

– To wcale nie lepsze.

– Chyba odrobinę.

– Tina.

Pogroziłam mu palcem. – Nie.

Drgnęły mu usta, prawie w uśmiechu.

Pochyliłam się i ostrożnie podwinęłam mu koc pod ramionami – rytuał, który powtórzyłam tysiąc razy w tych niekończących się tygodniach. Małe rzeczy, tylko tyle mogłam teraz dla niego zrobić. Rak zabrał wszystko inne.

Ścisnęło mnie w gardle, narósł tam niechciany gul, którego nie dało się przełknąć.

Pocałowałam go w czubek przerzedzających się włosów.

Przez długą sekundę żadne z nas się nie poruszyło.

Żadne z nas się nie odezwało.

Bo gdzieś w głębi to przerażające pytanie zawisło w powietrzu…

Co, jeśli to ostatni raz?

Nawiedzało każde pożegnanie, każdą wizytę, każdy uścisk, każdą wyszeptaną rozmowę przez telefon.

Nienawidziłam tego.

– Kocham cię, tato.

Jego dłoń odnalazła moją po raz ostatni, ciepła i krucha. – Ja też cię kocham, Tina. – A potem się uśmiechnął.

Tym samym ciepłym uśmiechem, który widziałam przez całe życie… tym, który sprawiał, że znów czułam się jak sześciolatka, bezpieczna i malutka w jego ramionach.

– Pomyśl o tym, co powiedziałem.

Jęknęłam; zmęczenie i frustracja wezbrały we mnie. – Niewiarygodne.

– Mówię poważnie.

– Tato.

– Jedno wesele.

Zaśmiałam się przez ten ból. – Odpocznij.

– Jedno wesele.

– Do widzenia.

– Jeden mąż.

– Tato!

Jego śmiech poniósł się korytarzem, kruchy i cichnący.

I jakoś to bolało bardziej niż cokolwiek innego.

Następny Rozdział