
Dziedziczna Narzeczona
McKenzie Shinabery · W trakcie · 164.6k słów
Wstęp
Jako bezwzględnie zdeterminowana założycielka i dyrektorka generalna Kane Publishing włożyła w budowanie swojego imperium każdą cząstkę siebie — od zera, własnymi rękami. Lata nieustannej harówki, nieprzespanych nocy i wyrzeczeń nie zostawiły miejsca na rozpraszacze ani przestrzeni na złamane serce. Miłość zawsze była dla niej luksusem, na który nie mogła sobie pozwolić.
Ale teraz, gdy stan zdrowia jej ojca gwałtownie się pogarsza, wszystko się zmienia. Jego ostatnie, desperackie życzenie przebija jej stalowe serce: chce zobaczyć ją jako mężatkę, zanim umrze.
Problem?
Valentina nie ma narzeczonego.
Do diabła, nie ma nawet chłopaka.
Panika zaciska jej pazury na klatce piersiowej i w lekkomyślnym odruchu desperacji jej lojalny asystent bierze sprawy w swoje ręce, potajemnie zamieszczając ogłoszenie z poszukiwaniem męża.
A potem zgłasza się ostatnia osoba, po której Valentina kiedykolwiek by się tego spodziewała.
Jace Walker.
Budzący respekt dyrektor generalny Walker Foundation Construction Group. Najbardziej pożądany kawaler w Ameryce. Mężczyzna, o którym marzy każda kobieta — i mężczyzna, którego kompletnie nie obchodzi, że ktoś go pragnie.
Jace ma własne demony, własne bitwy i może… może oboje potrzebują czegoś więcej, niż którekolwiek z nich odważyło się przyznać.
Rozdział 1
Valentina
Równomierne pikanie monitora pracy serca stało się ścieżką dźwiękową mojego życia, nieubłaganym rytmem odmierzającym każdą kruchą chwilę, która została mi jeszcze z tatą.
Trzy tygodnie temu ten dźwięk pewnie działałby mi na nerwy.
Teraz bałam się każdej pauzy między piknięciami, tego zawahania, które przypominało mi, jak szybko ucieka czas.
Siedziałam obok jego szpitalnego łóżka, delikatnie obejmując palcami jego wątłą dłoń. Późnopopołudniowe słońce wpadało przez okno, rzucając miękką, złotą poświatę, jakby próbowało tchnąć ciepło w sterylną salę. Ale to było kłamstwo. Wszystko w tym sterylnym, cichym miejscu gasło. Umierało. Włącznie z nim.
Ta myśl ścisnęła mi klatkę piersiową tak mocno, że niemal nie mogłam złapać oddechu.
Lekarze przestali już owijać prawdę w bawełnę.
Czwarty stopień.
Z przerzutami.
Agresywny.
Nieuleczalny.
Te słowa wyryły się w moich koszmarach.
Trzy tygodnie.
Może cztery, jeśli szczęście albo cuda zechcą zajrzeć.
Nie byłam już na tyle naiwna, by wierzyć w cuda.
Dłoń taty ścisnęła moją słabo. „Tina”.
To przezwisko brzmiało teraz szorstko, kiedy wypowiadał je on; głos, który kiedyś wypełniał sale posiedzeń, aule, biblioteki, a nawet zakamarki mojego dzieciństwa. Teraz ledwie wznosił się ponad szept.
Wymusiłam uśmiech. – Hej.
Jego zmęczone oczy szukały moich, te same ciepłe brązowe oczy, które odziedziczyłam, te same, które zawsze patrzyły na mnie tak, jakbym była centrum jego wszechświata.
– Wyglądasz na wykończoną.
Cicho zachichotałam, mimo bólu skręcającego mnie w środku. – Powiedział facet mieszkający w szpitalnym łóżku.
Jego usta drgnęły w czymś, co mogło być uśmiechem. Przez krótką chwilę zobaczyłam ojca, którego zawsze znałam.
Potem rak ukradł i to.
Między nami zapadła cisza, gęsta jak mgła. Żadne z nas nie chciało wypowiedzieć prawdy, wiszącej nad salą.
W końcu przerwał bezruch. – Tina.
– Tato.
– Wiesz, czego chcę.
Zamknęłam oczy, już zmęczona tą rozmową.
Od tygodnia wracał do tego codziennie… nie z powodu dezorientacji czy zapominalstwa, tylko z nieustępliwej determinacji.
– Wiem.
– Chcę poprowadzić cię do ołtarza.
No i było.
Jego ostatnie życzenie. Nie żadna przygoda z listy marzeń. Nie ostatnia wyprawa na ryby. Nie wielkie pożegnanie.
Tylko to. Ślub. Mój ślub.
Spojrzałam na nasze splecione dłonie. – Tato…
– Nie. – Jego głos był łagodny, ale nieugięty.
Ten sam ton, którego używał, gdy miałam dziesięć lat i błagałam, żeby zrezygnować z lekcji pianina.
Ten sam ton, gdy miałam siedemnaście i byłam przekonana, że nie dam rady przebrnąć przez studia.
Ten sam ton, gdy miałam dwadzieścia cztery lata, przerażona, że mam wystartować z Kane Publishing.
– Bez wymówek.
Zaśmiałam się, choć w gardle narósł mi kluchowaty guzek. – Wymówek? Tato, ja nawet nie mam chłopaka.
– To sobie znajdź.
Wpatrzyłam się w niego, a w moich oczach mignęło niedowierzanie.
Odwzajemnił spojrzenie, śmiertelnie poważny.
– Tato.
– No co?
– Mówisz tak, jakbym mogła sobie po prostu zamówić jednego przez internet.
Powolny uśmiech uniósł jego spękane wargi. – Wszystko inne zamawiasz przez internet.
Jęknęłam.
On zachichotał słabo, po czym zakaszlał… ostro, szarpanie, które rozdarło mnie od środka.
Poczekałam, aż minie, zanim znów się odezwałam. – Nie chcę związku.
Jego wyraz twarzy złagodniał, pełen zrozumienia. – Wiem.
– Wiesz dlaczego.
– Wiem.
Przełknęłam z trudem.
Oczywiście, że wiedział.
Był przy mnie przez to wszystko: złamane obietnice, zdrady, kłamstwa.
Te obrotowe drzwi mężczyzn, których mama wpuszczała do swojego życia i z niego wypuszczała.
Mężczyzn, którzy odchodzili, którzy ją ranili, którzy zabierali ze sobą kawałki jej serca.
Przez lata patrzyłam, jak miłość niszczy ludzi, których kochałam.
Nie chciałam być częścią czegoś takiego.
Miałam swoją firmę. Swoje książki. Swoich autorów. Swoje życie.
To mi wystarczało.
A nawet więcej.
– Nigdy nie chciałam małżeństwa.
W jego oczach zalśnił cichy smutek. – Tina.
– Tato, serio… Nigdy nawet nie byłam w związku. Seks się nie liczy. – Zakrztusiłam się własnymi słowami.
Roześmiał się, a dźwięk tego śmiechu zatrząsł pokojem i uniósł mi serce. – Wiesz, co mam na myśli. Proszę, przestań tego unikać.
Opuściłam głowę na wolną dłoń.
Był niemożliwy. Nawet teraz. Zwłaszcza teraz.
Po długiej chwili przerwy jego głos złagodniał. – Po prostu chcę wiedzieć, że ktoś tam będzie.
Ścisnęło mnie w klatce piersiowej. – Tato…
– Kiedy mnie już nie będzie.
Te słowa roztrzaskały coś głęboko we mnie.
Odwróciłam wzrok.
Bo gdybym na niego spojrzała, rozsypałabym się na kawałki.
A jeśli bym się rozsypała, zobaczyłby dokładnie, jak bardzo się boję.
– Będzie dobrze.
– Nie. – Odpowiedział natychmiast, pewnie. – Przetrwasz.
Zmarszczyłam brwi. – Co to ma znaczyć?
– To znaczy, że przetrwanie to nie to samo co życie.
Znów zapadła cisza, gęsta i ciężka.
Piekło mnie w gardle od niewylanych łez.
– Nie chcę, żebyś była sama.
Mrugnęłam raz, drugi, trzeci – desperacko próbując się pozbierać.
Ale mój ojciec zawsze mnie przejrzał.
Nawet teraz.
Nawet tak.
– Pomyślę o tym.
Kłamstwo.
Okropne.
Oboje o tym wiedzieliśmy.
A on i tak się uśmiechnął.
Bo to było najbliższe nadziei, jaką mogłam mu dać.
A teraz…
Nadzieja była wszystkim, co któremukolwiek z nas zostało.
Ciche pukanie przerwało ciężką ciszę.
Drzwi zaskrzypiały i do środka weszła pielęgniarka, niosąc tablet. Uśmiechała się łagodnie – tym uśmiechem ludzi, którzy przetrwali lata żałoby i rozpaczy, a mimo to wciąż potrafią okazać cichą życzliwość.
– Przepraszam, że przeszkadzam – powiedziała miękko.
Tata ścisnął moją dłoń po raz ostatni, po czym puścił.
– Wcale pani nie przeszkadza – wyszeptałam, choć było to kłamstwo, którego żadne z nas nie chciało na głos przyznać.
Pielęgniarka spojrzała to na mnie, to na niego; w jej oczach mignęło wyćwiczone współczucie. – Są już gotowi na tomografię komputerową.
Żołądek skręcił mi się w supeł. Kolejne badanie. Kolejny skan. Kolejne przypomnienie, że nic nie jest lepiej. Że czas się wymyka.
Tata westchnął; w tym dźwięku było zmęczenie i frustracja. – Widzisz? Ciągle mnie kłują.
Przewróciłam oczami, zmuszając się do uśmiechu, którego nie potrafiłam do końca wydobyć. – Narzekasz bardziej niż ktokolwiek w tym szpitalu.
– I cholernie słusznie.
Pielęgniarka cicho się zaśmiała i cofnęła na korytarz. – Dam wam chwilę.
Drzwi zamknęły się za nią i cisza wróciła, opadając na nas jak gęsty, duszący koc.
Ta wygodna cisza.
Ta bolesna.
Taka, która istnieje, kiedy żadna ze stron nie chce się żegnać, nawet jeśli to tylko na parę godzin.
Wstałam powoli z krzesła, a kolana zaprotestowały przy każdym ruchu. Zbyt mocno przywykłam do tej sztywności, do zbyt wielu nocy spędzonych na spaniu na siedząco na zimnych, szpitalnych krzesłach.
Zmęczone oczy taty śledziły mnie. – Powinnaś jechać do domu.
Prychnęłam gorzko. – Mam pracę.
– To wcale nie lepsze.
– Chyba odrobinę.
– Tina.
Pogroziłam mu palcem. – Nie.
Drgnęły mu usta, prawie w uśmiechu.
Pochyliłam się i ostrożnie podwinęłam mu koc pod ramionami – rytuał, który powtórzyłam tysiąc razy w tych niekończących się tygodniach. Małe rzeczy, tylko tyle mogłam teraz dla niego zrobić. Rak zabrał wszystko inne.
Ścisnęło mnie w gardle, narósł tam niechciany gul, którego nie dało się przełknąć.
Pocałowałam go w czubek przerzedzających się włosów.
Przez długą sekundę żadne z nas się nie poruszyło.
Żadne z nas się nie odezwało.
Bo gdzieś w głębi to przerażające pytanie zawisło w powietrzu…
Co, jeśli to ostatni raz?
Nawiedzało każde pożegnanie, każdą wizytę, każdy uścisk, każdą wyszeptaną rozmowę przez telefon.
Nienawidziłam tego.
– Kocham cię, tato.
Jego dłoń odnalazła moją po raz ostatni, ciepła i krucha. – Ja też cię kocham, Tina. – A potem się uśmiechnął.
Tym samym ciepłym uśmiechem, który widziałam przez całe życie… tym, który sprawiał, że znów czułam się jak sześciolatka, bezpieczna i malutka w jego ramionach.
– Pomyśl o tym, co powiedziałem.
Jęknęłam; zmęczenie i frustracja wezbrały we mnie. – Niewiarygodne.
– Mówię poważnie.
– Tato.
– Jedno wesele.
Zaśmiałam się przez ten ból. – Odpocznij.
– Jedno wesele.
– Do widzenia.
– Jeden mąż.
– Tato!
Jego śmiech poniósł się korytarzem, kruchy i cichnący.
I jakoś to bolało bardziej niż cokolwiek innego.
Ostatnie Rozdziały
#148 Rozdział 148 Dwa podpisy poza domem
Ostatnia Aktualizacja: 11/22/2026#147 Rozdział 147 Poranek następny
Ostatnia Aktualizacja: 11/21/2026#146 Rozdział 146 Powinieneś był mi powiedzieć
Ostatnia Aktualizacja: 11/20/2026#145 Rozdział 145 Skandalne małżeństwo
Ostatnia Aktualizacja: 11/20/2026#144 Rozdział 144 Pytania, których nikt się nie spodziewał
Ostatnia Aktualizacja: 11/20/2026#143 Rozdział 143 Słowa, których nigdy się nie spodziewał
Ostatnia Aktualizacja: 11/20/2026#142 Rozdział 142 Prawda o naszym małżeństwie
Ostatnia Aktualizacja: 11/20/2026#141 Rozdział 141 Pierwszy obraz
Ostatnia Aktualizacja: 11/20/2026#140 Rozdział 140 Wszystko, co zbudowaliśmy
Ostatnia Aktualizacja: 11/20/2026#139 Rozdział 139 Wina przez stowarzyszenie
Ostatnia Aktualizacja: 11/20/2026
Może Ci się spodobać 😍
Sekretarko, Czy Chcesz Się Ze Mną Przespać?
Może dlatego żadna z nich nie wytrzymywała dłużej niż dwa tygodnie. Szybko mu się nudziły. Ale Valeria powiedziała „nie” i to tylko sprawiło, że zaczął gonić ją jeszcze zawzięciej, kombinując coraz to inne sposoby, żeby dostać to, czego chciał — nie rezygnując przy tym ze swoich rozrywek z innymi kobietami.
Nawet nie zauważył, kiedy Valeria stała się jego prawą ręką, i potrzebował jej do wszystkiego, jakby bez niej nie potrafił nawet oddychać. Mimo to nie przyznał się, że ją kocha, dopóki ona nie dotarła do swojej granicy i po prostu nie odeszła.
Ukoronowana przez Los
„Ona byłaby tylko Rozmnażaczką, ty byłabyś Luną. Kiedy zajdzie w ciążę, nie dotknąłbym jej więcej.” Szczęka mojego partnera, Leona, zacisnęła się.
Zaśmiałam się, gorzkim, złamanym dźwiękiem.
„Jesteś niewiarygodny. Wolałabym przyjąć twoje odrzucenie, niż żyć w ten sposób.”
——
Jako dziewczyna bez wilka, opuściłam mojego partnera i moją watahę.
Wśród ludzi przetrwałam, stając się mistrzynią tymczasowości: przenosząc się z pracy do pracy... aż stałam się najlepszą barmanką w małym miasteczku.
Tam znalazł mnie Alfa Adrian.
Nikt nie mógł oprzeć się czarującemu Adrianowi, więc dołączyłam do jego tajemniczej watahy, ukrytej głęboko na pustyni.
Rozpoczął się Turniej Króla Alfów, odbywający się co cztery lata. Ponad pięćdziesiąt watah z całej Ameryki Północnej rywalizowało.
Świat wilkołaków stał na krawędzi rewolucji. Wtedy znowu zobaczyłam Leona...
Rozdarta między dwoma Alfami, nie miałam pojęcia, że to, co nas czeka, to nie tylko zawody, ale seria brutalnych, bezlitosnych prób.
Jednonocna przygoda z moim szefem
Idealny Drań
"Spadaj, ty sukinsynu!" warknęłam, próbując się wyrwać.
"Mów!" warknął, chwytając moją brodę jedną ręką.
"Uważasz, że jestem dziwką?"
"Czyli to nie?"
"Idź do diabła!"
"Dobrze. Tylko tego potrzebowałem," powiedział, podnosząc moją czarną bluzkę jedną ręką, odsłaniając moje piersi i wywołując falę adrenaliny w moim ciele.
"Co ty, do cholery, robisz?" dyszałam, gdy patrzył na moje piersi z zadowolonym uśmiechem.
Przejechał palcem po jednym ze śladów, które zostawił tuż pod jednym z moich sutków.
Drań podziwiał ślady, które na mnie zostawił?
"Obejmij mnie nogami," rozkazał.
Pochylił się wystarczająco, by wziąć moją pierś do ust, mocno ssąc sutek. Przygryzłam dolną wargę, by stłumić jęk, gdy ugryzł, sprawiając, że wygięłam się w jego stronę.
"Zaraz puszczę twoje ręce; nie waż się mnie powstrzymywać."
Drań, arogancki i całkowicie nieodparty, dokładnie taki typ faceta, z którym Ellie przysięgła sobie nigdy więcej się nie angażować. Ale kiedy brat jej przyjaciółki wraca do miasta, znajduje się niebezpiecznie blisko ulegania swoim najdzikszym pragnieniom.
Jest irytująca, inteligentna, seksowna, całkowicie szalona i doprowadza Ethana Morgana do szału.
To, co zaczęło się jako prosta gra, teraz go dręczy. Nie może przestać o niej myśleć, ale nigdy więcej nie pozwoli nikomu wejść do swojego serca.
Nawet gdy oboje walczą z całych sił przeciwko temu płonącemu przyciąganiu, czy będą w stanie się oprzeć?
Niechętna Panna Młoda Miliardera
Jednak jeden kontrakt małżeński zrujnował moje spokojne życie. Aby chronić moją rodzinę, musiałam poślubić Alexandra Kingsleya — potentata technologicznego, który jest ode mnie starszy o osiem lat.
Naiwnie myślałam, że przynajmniej będziemy mogli żyć w zgodzie. Nie wiedziałam, że już mnie zaszufladkował jako łowczynię fortun, co od pierwszego dnia postawiło nas na kursie kolizyjnym.
Teraz, uwięziona w rodzinie Kingsleyów, nie tylko muszę radzić sobie z zimnym mężem. Muszę też stawić czoła jego mściwej szwagierce Victorii i Karen — wieloletniej adoratorce Alexandra, która jest zdeterminowana, by sprawić, że poczuję się jak niechciany intruz.
Jak mam przetrwać w rodzinie Kingsleyów...
Okrutny Raj - Romans mafijny
Wykręcenie tyłkiem numeru do własnego szefa…
I zostawienie mu sprośnej poczty głosowej, kiedy jesteś, yyy… „w trakcie” myślenia o nim.
Praca jako osobista asystentka Rusłana Orłowa to robota rodem z piekła.
Po długim dniu, podczas którego spełniam każdą zachciankę tego miliardera, potrzebuję jakiegoś ujścia dla stresu.
Więc kiedy tamtego wieczoru wracam do domu, robię dokładnie to.
Problem w tym, że moje myśli wciąż kręcą się wokół tego szef-dupka, który rujnuje mi życie.
I niech będzie—bo ze wszystkich licznych grzechów Rusłana, to że jest tak cholernie przystojny, może być najniebezpieczniejsze.
Dziś w nocy fantazje o nim są dokładnie tym, czego potrzebuję, żeby przekroczyć granicę.
Ale kiedy spuszczam wzrok na telefon, przygnieciony obok mnie,
jest.
Poczta głosowa: 7 minut i 32 sekundy…
Wysłana do Rusłana Orłowa.
Wpada we mnie panika i ciskam telefon przez pokój.
Tyle że nie da się cofnąć szkód wyrządzonych przez moje bardzo głośne „O”.
Więc co ja mogę zrobić?
Plan był prosty: unikać go i udawać, że to się nigdy nie wydarzyło.
Poza tym—kto tak zajęty w ogóle odsłuchuje pocztę głosową, co?
Tylko że kiedy on wpisuje mi w kalendarz spotkanie jeden na jeden ze mną na równe 7 minut i 32 sekundy,
jedno jest pewne:
On.
Słyszał.
Wszystko.
Przekupstwo Zemsty Miliardera
Jej życie jest idealne, dopóki jej szklany zamek nie rozpadnie się na kawałki. Mąż przyznaje się do zdrady z jej własną siostrą, a na domiar złego spodziewają się dziecka. Liesl decyduje, że najlepszym sposobem na naprawienie swojego złamanego serca jest zniszczenie jedynej rzeczy, którą jej mąż ceni bardziej niż cokolwiek innego: jego kariery.
Isaias Machado to miliarder, pierwsze pokolenie Amerykanów, który zna wartość ciężkiej pracy i tego, co trzeba zrobić, aby przetrwać. Całe jego życie było ukierunkowane na moment, w którym może odebrać firmę McGrathów skorumpowanym ludziom, którzy kiedyś pozostawili jego rodzinę bez dachu nad głową.
Kiedy Liesl McGrath zbliża się do miliardera, aby przekupić go informacjami, które mogą zniszczyć jej byłego męża, Isaias Machado aż rwie się do tego, by zabrać wszystko, co McGrathowie cenią, w tym Liesl.
Historia miłości, zemsty i uzdrowienia musi się gdzieś zacząć, a ból Liesl jest katalizatorem najdzikszego rollercoastera w jej życiu. Niech przekupstwo się zacznie.
Zdobyta przez miłość Alfy
Cztery lata temu misternie uknuta intryga Fiony zamieniła mnie z zwyczajnej omegi w skazańca, na którego barkach ciąży zarzut morderstwa.
Po czterech latach wracam do świata, którego prawie nie poznaję.
Moja najlepsza przyjaciółka Fiona, a zarazem moja przyrodnia siostra, stała się w oczach mojej matki idealną córunią. A mój były chłopak, Ethan, za chwilę będzie urządzał huczną, wystawną ceremonię zawarcia więzi… właśnie z nią.
Miłość, więzi rodzinne i reputacja, które kiedyś były dla mnie wszystkim, zostały mi przez Fionę odebrane, co do okruszka.
Kiedy dotarłam już do granic wytrzymałości i zaczęłam się zastanawiać, po co w ogóle jeszcze żyję, w moim życiu nagle pojawił się legendarny Alfa Lucas z Moonhaven.
Jest potężny i tajemniczy, budzi respekt i niemal nabożny lęk wśród wszystkich wilkołaków.
A jednak wobec mnie okazuje niezwykłą wytrwałość i zaskakującą czułość, taką, jakiej nigdy się nie spodziewałam.
Czy pojawienie się Lucasa jest darem od losu, czy początkiem kolejnego spisku?
Skrępowana (Seria Lordów)
Myślałam, że Alekos, Reyes i Stefan będą moim wybawieniem, ale szybko pokazali mi, że są jak każdy inny Lord—okrutni, brutalni i bez serca.
Mój ojciec miał rację w jednej kwestii—Lordowie niszczą wszystko, czego się dotkną. Czy przetrwam tych demonów? Moja wolność zależy od tego.
Muszę wytrzymać wszystko, co Alekos, Reyes i Stefan mi zgotują, aż uda mi się uciec z tego dzikiego miasta.
Dopiero wtedy będę naprawdę wolna. A może nie?
Seria Lordów:
Księga 1 - Skuta
Księga 2 - Kupiona
Księga 3 - Uwięziona
Księga 4 - Uwolniona
Niezłomna Przysięga
Mój Dominujący Szef
Pan Sutton i ja mieliśmy tylko zawodową relację. On mną rządzi, a ja słucham. Ale wszystko to ma się zmienić. Potrzebuje partnerki na rodzinne wesele i wybrał mnie jako swoją ofiarę. Mogłam i powinnam była odmówić, ale co innego mogłam zrobić, gdy zagroził mojej pracy?
Zgoda na tę jedną przysługę zmieniła całe moje życie. Spędzaliśmy więcej czasu razem poza pracą, co zmieniło naszą relację. Widzę go w innym świetle, a on widzi mnie w innym.
Wiem, że to źle angażować się z szefem. Próbuję z tym walczyć, ale przegrywam. To tylko seks. Co złego może się stać? Nie mogłam się bardziej mylić, bo to, co zaczyna się jako tylko seks, zmienia kierunek w sposób, którego nigdy bym nie przewidziała.
Mój szef nie jest dominujący tylko w pracy, ale we wszystkich aspektach swojego życia. Słyszałam o relacjach Dom/sub, ale nigdy się nad tym nie zastanawiałam. Gdy między mną a panem Suttonem robi się gorąco, zostaję poproszona, by stać się jego uległą. Jak można stać się kimś takim bez doświadczenia czy chęci? To będzie wyzwanie dla nas obojga, bo nie radzę sobie dobrze, gdy ktoś mówi mi, co mam robić poza pracą.
Nigdy nie spodziewałam się, że coś, o czym nic nie wiedziałam, otworzy przede mną zupełnie nowy, niesamowity świat.
Jak nie zakochać się w smoku
Dlatego właśnie byłam co najmniej skołowana, kiedy przyszedł list z moim imieniem już wydrukowanym na planie zajęć, przydzielonym akademikiem i dobranymi przedmiotami, jakby ktoś znał mnie lepiej, niż ja sama siebie. O Akademii słyszeli wszyscy – to tam wiedźmy ostrzą swoje zaklęcia, zmiennokształtni opanowują swoje postaci, a każdy możliwy magiczny stwór uczy się panować nad swoim darem.
Wszyscy oprócz mnie.
Ja nawet nie wiem, czym właściwie jestem. Zero zmiany postaci, zero sztuczek, żadnej magii w stylu “patrzcie na mnie”. Po prostu dziewczyna otoczona ludźmi, którzy potrafią latać, przywoływać ogień albo leczyć jednym dotykiem. Więc siedzę na zajęciach, udaję, że tu pasuję, i wytężam słuch, szukając choćby najdrobniejszej wskazówki, która powie mi, co tak naprawdę płynie w mojej krwi.
Jedyną osobą, która jest chyba jeszcze bardziej ciekawa niż ja, jest Blake Nyvas – wysoki, o złotych oczach i jak najbardziej Smok. Ludzie szepczą, że jest niebezpieczny, powtarzają, żebym trzymała się od niego z daleka. Ale Blake wydaje się zdeterminowany, żeby rozwiązać zagadkę mnie, a ja… jakoś ufam właśnie jemu bardziej niż komukolwiek innemu.
Może to głupota. Może igranie z ogniem.
Ale kiedy wszyscy inni patrzą na mnie, jakbym była tu nie na swoim miejscu, Blake patrzy na mnie tak, jakby była zagadką, którą naprawdę warto rozwiązać.












