Rozdział 2 Opublikowano ogłoszenie

Valentina

„Val?” Troska w jej głosie rozdarła kruchy spokój, który dopiero zaczynałam w sobie sklejać.

Przełknęłam ślinę i natychmiast się zdradziłam.

Zapadła ciężka cisza. Potem: „O nie”.

Dwa słowa. A jednak sprawiły, że rozpłakałam się jeszcze bardziej.

„Val?”

Zaśmiałam się przez szloch, dźwiękiem złamanym i żałosnym. „Nienawidzę tego.”

Jej głos złagodniał. „Wiem.”

„Nienawidzę tego tak bardzo.”

„Wiem.”

Zasłoniłam oczy. „Nie dam rady.”

„Tak, dasz.”

„Nie.”

Głos mi się załamał. „Nie, naprawdę nie dam.”

Cisza. Nie ta niezręczna.

Madison opanowała sztukę zwykłego bycia obok.

„Właśnie wyszłam ze szpitala.”

Kolejna pauza.

„Jak on się czuje?”

Zamknęłam oczy. Jego obraz zalał mi umysł: mniejszy. Słabszy. Umierający.

To słowo wciąż brzmiało jak okrutny żart.

„Chce, żebym wyszła za mąż.”

Cisza Madison przeciągnęła się… niebezpiecznie długo. To powinno być moim pierwszym ostrzeżeniem.

„On co?”

„Chce poprowadzić mnie do ołtarza.”

„Och.”

Zaśmiałam się gorzko. „No właśnie. Och.”

Wytarłam twarz.

„Nie odpuszcza.”

„Val—”

„Nie.” Wyprostowałam się, a frustracja wreszcie przebiła się przez żałobę. „Mam trzydzieści cztery lata.”

„Zgadza się.”

„Nie mam chłopaka.”

„Też się zgadza.”

„I nawet nie chcę chłopaka.” Jęknęłam. „Nie pomagasz.”

„Szczerze? Jestem tylko pod wrażeniem, że nikomu nie udało się cię zaprosić na randkę.”

Parsknęłam śmiechem. „Ludzie się mnie boją.”

„Groziłaś, że wykupisz firmę konkurencji i wyrzucisz całe ich kierownictwo, bo obrazili jednego z twoich autorów.”

„Zasłużył.”

„Absolutnie zasłużył.”

Mimo wszystko uśmiechnęłam się, odrobinę.

Głos Madison zmiękł. „Ale twój ojciec nie prosi o wieczność.”

Mój uśmiech zgasł. „Wiem.”

Słowa pękły i opadły jak kruche szkło. „On po prostu chce jednej rzeczy, zanim umrze.”

I to było to.

Prawda, której żadna z nas nie chciała wypowiedzieć na głos. Powód, dla którego to bolało aż tak.

To nie było marzenie nie do spełnienia.

To nie były pieniądze ani sława.

To było jedno, proste życzenie.

Tylko że nie miałam pojęcia, jak je spełnić.

Cisza rozciągnęła się między nami, gęsta, ciężka i dusząca.

Taka, która przyciska do klatki piersiowej i sprawia, że każdy oddech jest jak brnięcie przez wodę. Bolesne. Niebezpieczne.

Bo im dłużej tam siedziałam, zagubiona w pustce między uderzeniami serca, tym trudniej było w ogóle oddychać.

Spojrzałam na zegar na desce rozdzielczej. Cyfry patrzyły na mnie oskarżycielsko: 14:43.

Trzy spotkania redakcyjne.

Dwie negocjacje kontraktów.

Telekonferencja z wytwórnią filmową.

I jakieś siedemset maili czekających jak fala przypływu.

Dobrze.

Praca była czymś, z czym umiałam sobie radzić. Miała sens. Miała odpowiedzi. Miała rozwiązania.

Umierający ojcowie i niemożliwe życzenia? Nie miały żadnych.

Wciągnęłam powoli, świadomie powietrze. Potem jeszcze raz.

Przy trzecim wdechu łzy ucichły.

Przy czwartym drżenie w dłoniach zaczęło słabnąć.

Przy piątym…

Mur wrócił.

Nie zniknął. Nie został pokonany. Po prostu znów został zamknięty na klucz.

Schowany równo do mentalnego pudełka z etykietą: Zajmę się tym później.

Wyprostowałam kręgosłup, starłam ostatnie uparte ślady tuszu spod oczu i spróbowałam przywołać spokój, którego tak desperacko potrzebowałam.

„Val?” Głos Madison był ostrożny, łagodny, przewijający się przez linię jak lina ratunkowa.

Sięgnęłam do torebki po lusterko. Kobieta, która na mnie patrzyła, była obnażona i sponiewierana, ale zmęczenie dało się naprawić.

Żałoba? Żałoba była zupełnie inną bestią.

„Będę za piętnaście minut.”

Cisza znów się przeciągnęła. Potem: „Nie.”

Mrugnęłam, oszołomiona. „Nie?”

„Nie.”

Zaśmiałam się sucho, ostro, z niedowierzaniem. „Madison Reed, czy ty właśnie powiedziałaś: nie?”

„Zdecydowanie.”

Wpatrywałam się w telefon, wyczuwając urażoną nutę w jej głosie.

„Dosłownie przed chwilą wyszłaś ze szpitala.”

„Zgadza się”.

„Płaczesz”.

„Płakałam”.

„Val”.

„W porządku”.

„Kłamiesz”.

Zatrzasnęłam pudełko puderniczki ostrym kliknięciem. „Mam spotkania”.

„Odwołam je”.

„Nie”.

„Przełożę”.

„Nie”.

„Przekażę komuś”.

„Nie”.

Madison jęknęła, na tyle głośno, że niemal odsunęłam telefon od ucha, żeby ocalić resztki zdrowych zmysłów. „Jesteś niemożliwa”.

„Już mi to mówiono”.

„Zwykle przeze mnie”.

„Zwykle przez ciebie”.

Kolejne westchnienie. Potem ciszej: „Nie musisz tego robić”.

Zamknęłam oczy tylko na sekundę.

Bo jeśli ktoś potrafił przejrzeć moją starannie skonstruowaną fasadę, to była Madison.

Prawda była taka… że się myliła.

Musiałam to robić.

Bo siedzenie w tamtym szpitalnym pokoju, czekanie, aż mój ojciec umrze, patrzenie, jak każda sekunda odpływa niczym ziarenka piasku przez pękniętą klepsydrę?

To by mnie zniszczyło.

Powoli.

Kawałek po kawałku.

A ja nie mogłabym zrobić ani cholera nic, żeby to zatrzymać.

Przynajmniej w pracy były problemy do rozwiązania.

Autorzy, którzy mnie potrzebowali.

Umowy czekające na dopięcie.

Książki czekające na wydanie.

W pracy nie byłam bezradna.

W pracy nie patrzyłam, jak najważniejsza osoba w moim życiu odchodzi, dzień po rozdzierającym dniu.

„Muszę mieć coś do roboty”. Te słowa wymknęły mi się ciszej, niż zamierzałam.

W słuchawce zapadła cisza. Bo Madison rozumiała.

„Będę czekać z kawą”.

Uśmiechnęłam się wbrew sobie. „Jesteś najlepsza”.

„Wiem”.

„I, Mads?”

„Tak?”

Wpatrywałam się przez przednią szybę w stronę wejścia do szpitala. W stronę drzwi, przez które mój ojciec w końcu przejdzie po raz ostatni. Ta myśl niemal roztrzaskała mój mozolnie odbudowany spokój.

„Nie wiem, co mam zrobić”.

Madison nie odpowiedziała od razu, ale po chwili: „Okej, wysłuchaj mnie… A co, gdybyśmy kogoś zatrudnili?”

Mrugnęłam. „Co?”

Uśmiech w jej głosie stawał się coraz bardziej niepokojący. „Zatrudnili jednego”.

Wyjechałam z miejsca parkingowego.

„Jesteś szalona”.

„Może”.

„Na pewno”.

„Ale pomyśl o tym”.

Wskazałam palcem na szybę, mimo że nie mogła mnie zobaczyć. „Rozłączam się”.

„Potrzebujesz męża”.

„Nie potrzebuję męża”.

„Twój ojciec się z tym nie zgadza”.

„Mój ojciec umiera”.

„Właśnie o to mi chodzi”.

Włączyłam się do ruchu. „Madison”.

„Nie, serio.” To, że wciąż mówiła, zaczynało mnie martwić. „Ludzie cały czas wynajmują sobie udawane randki”.

„Nie, nie wynajmują”.

„Oczywiście, że wynajmują”.

„Nie”.

„Aktorzy istnieją”.

Zaśmiałam się. „Sugerujesz, żebym wynajęła sobie męża?”

„Sugeruję, że twój ojciec nie musi o tym wiedzieć”.

O mało nie przegapiłam skrętu. „Madison Reed”.

„Valentina Kane. Pozwól mi chociaż wrzucić ogłoszenie. Może trafi się ktoś miły”.

Mocniej ścisnęłam kierownicę. „To najgłupsza rzecz, jaką kiedykolwiek słyszałam”.

„Nie, najgłupsza rzecz, jaką kiedykolwiek słyszałam, to było wtedy, kiedy próbowałaś przetrwać trzy dni z rzędu na kawie i złośliwości”.

„Zadziałało”.

„Miałaś halucynacje i prowadziłaś rozmowę z fikusem”.

„Ta roślina miała sensowne argumenty”.

Madison parsknęła śmiechem.

Nienawidziłam tego, że się uśmiecham.

Bo była absurdalna. A jednak wciąż była moją najlepszą przyjaciółką.

„Nie wrzucasz żadnego ogłoszenia”.

Cisza.

Żołądek mi się ścisnął.

„Madison”.

Więcej ciszy.

„Madison”.

Odchrząknęła. Winne odchrząknięcie.

Takie, które wydawała zawsze, kiedy zrobiła coś głupiego.

Albo miała zamiar.

Albo właśnie to robiła.

„O mój Boże”.

„Zanim się wkurzysz—”

Wcisnęłam hamulec, gdy ruch zwolnił. SUV za mną natychmiast zatrąbił.

Nawet tego nie zauważyłam.

„Madison”.

„To była tylko myśl”.

„Już to zrobiłaś”.

„Możliwe, że się wydarzyło”.

Wpatrywałam się w drogę. Kompletnie bez słowa. Chyba po raz pierwszy w dorosłym życiu.

„Wrzuciłaś ogłoszenie”.

„Było sformułowane bardzo profesjonalnie”.

„Madison”.

„Niezwykle profesjonalnie”.

„MADISON!”

Poprzedni Rozdział
Następny Rozdział