Rozdział 3 Wola
Jace
Śmierć miała swój zapach.
Większość ludzi nie zdawała sobie z tego sprawy.
To nie był metaliczny posmak krwi.
Ani sterylny zapach szpitali.
Ani nawet delikatna woń pogrzebowych kwiatów.
Nie.
Śmierć pachniała papierologią.
Stosami na stosach.
Prawnikami w sztywnych garniturach.
Niekończącymi się podpisami bazgranymi czarnym atramentem.
Spotkaniami ciągnącymi się godzinami.
Dokumentami czekającymi, aż zostaną złożone, opieczętowane i zamknięte pod kluczem.
Duszącą biurokracją, która zostaje po kimś ważnym, kiedy umrze.
Siedziałem przy długim, mahoniowym stole konferencyjnym, którego wypolerowana powierzchnia lśniła pod ostrym światłem lamp sufitowych. Mój wzrok powędrował ku oknom od podłogi po sufit, obejmującym przesiąknięty deszczem widok na centrum Seattle.
Deszcz spływał po szybie nieustającymi smugami, rozmywając linię miejskich wieżowców w akwarelę szarości i błękitów.
Typowe Seattle.
Jakby sama pogoda nie chciała puścić żałoby, opłakując razem z nami.
Trzy tygodnie.
Trzy pieprzone tygodnie, odkąd złożyliśmy mojego dziadka do grobu.
A jednak jakoś ta rzeczywistość wciąż nie zdążyła do końca się we mnie ułożyć.
Może dlatego, że przez ostatnie tygodnie byłem zamknięty w wyczerpującej walce, żeby Walker Foundation Construction Group nie rozpadło się pod ciężarem straty.
Może dlatego, że żałoba domagała się czasu, a ja nie mogłem sobie na ten czas pozwolić.
Krzesło zaskrzypiało ostro o podłogę.
Podniosłem wzrok.
Do sali wszedł Logan Hayes, skórzana teczka wsunięta pod pachę, w dłoniach dwie parujące kawy.
Jedna czarna.
Druga z taką ilością śmietanki, że obrażała samo pojęcie zdrowia.
Moja.
— Pomyślałem, że ci się przyda — powiedział, stawiając kubek delikatnie przede mną.
Wziąłem go, a ciepło zaczęło przenikać moje zimne palce.
— Próbujesz mnie otruć? — podpuściłem go.
— Z czasem — burknął z półuśmiechem.
Parsknąłem.
Logan usiadł na krześle obok mnie… pięćdziesiąt jeden lat, srebrna smuga na skroniach, postura jak u emerytowanego linebackera.
Pracował u boku mojego dziadka prawie trzydzieści lat i jakoś tak przez ostatnie piętnaście był stałym elementem mojego życia: trochę mentorem, trochę niańką, a przede wszystkim wrzodem na dupie.
— Spałeś? — zapytał.
— Nie.
— Jadłeś?
— Nie.
— Prysznic?
Posłałem mu spojrzenie.
Westchnął ciężko. — Tak myślałem.
Zignorowałem go, jak zwykle.
Drzwi sali konferencyjnej otworzyły się ponownie, a mnie ścisnęło w żołądku.
Do środka wszedł Trent Walker.
Każdy instynkt krzyczał ostrzeżeniem.
No pięknie.
Cholera.
Trent był dokładnie takim typem faceta, jakiego mój dziadek by znienawidził.
Nienagannie ubrany w drogi garnitur.
Ostentacyjny zegarek błyszczący na nadgarstku.
Uśmiech, który nigdy do końca nie docierał do jego zimnych, wyrachowanych oczu.
Jego spojrzenie zatrzymało się na mnie. Zadowolone, pewne siebie, jakby miał sekrety, do których ja nie miałem dostępu.
Ciężki supeł osiadł mi głęboko w brzuchu.
— Wyglądasz na zdenerwowanego, kuzynie — powiedział gładko.
Odchyliłem się na krześle, odpowiadając na jego uśmieszek chłodnym spojrzeniem. — A ty wyglądasz na bezrobotnego.
Jego uśmiech drgnął.
Logan stłumił kaszel, podejrzanie podobny do śmiechu.
Trent posłał mu jadowite spojrzenie.
Loganowi było wszystko jedno.
Wszystkim było wszystko jedno.
Najmniej ze wszystkich mojemu dziadkowi.
Przez lata trzymał Trenta na dystans, prawnie odcinając go od sterów firmy.
Tym bardziej niepokojąca była obecność Trenta tutaj.
Do sali zaczęli napływać kolejni członkowie rodziny, członkowie zarządu, dyrektorzy, doradcy prawni.
A potem wreszcie pojawił się adwokat.
Robert Whitmore.
Siedemdziesiąt lat.
Bystry jak brzytwa.
I kompletnie niepodatny na czyjekolwiek próby zastraszania.
W pomieszczeniu zapadła cisza.
Whitmore położył na stole gruby segregator, poprawił okulary i usiadł.
— Szanowni państwo — zaczął głosem spokojnym i nieustępliwym.
Bez wstępu.
Bez kondolencji.
Tylko interesy.
Dokładnie tak, jak życzyłby sobie mój dziadek.
— Zebraliśmy się dziś na formalnym odczytaniu ostatniej woli i testamentu pana Williama Walkera.
W sali zrobiło się zupełnie cicho.
Whitmore otworzył segregator.
— Zanim zaczniemy, chciałbym przypomnieć wszystkim, że dokument został sporządzony zgodnie z prawem, właściwie poświadczony przez świadków i wielokrotnie przejrzany przed śmiercią pana Walkera.
Nie trać czasu na kłótnie.
Testament pozostaje w mocy.
Whitmore kontynuował.
Najpierw pojawiło się kilka mniejszych zapisów.
Darowizny charytatywne.
Spadki dla rodziny.
Wypłaty z funduszy powierniczych.
Nieruchomości.
Inwestycje.
Nic zaskakującego.
Nic niepokojącego.
A potem, gdy przewrócił stronę, wszystko się zmieniło.
— W sprawie Walker Foundation Construction Group.
Każdy z członków zarządu wyprostował się.
Włącznie ze mną.
Whitmore czytał na głos.
— „Mojemu wnukowi, Jace’owi Walkerowi, który przez ostatnie piętnaście lat wiernie pełnił funkcję p.o. dyrektora generalnego i który wykazał się niezachwianym oddaniem firmie oraz jej pracownikom…”
Pozwoliłem sobie na krótką chwilę ulgi.
Dobrze.
To szło zgodnie z oczekiwaniami.
— „Pozostawiam mu pakiet kontrolny, prawo głosu oraz stałe powołanie na stanowisko dyrektora generalnego pod następującymi warunkami.”
Ścisnęło mnie w żołądku.
Warunkami?
Obok mnie Logan zmarszczył brwi.
Po drugiej stronie stołu uśmiech Trenta poszerzył się.
Whitmore ciągnął dalej.
— „Mój wnuk musi zawrzeć związek małżeński zgodny z prawem w ciągu trzydziestu dni kalendarzowych od odczytania niniejszego testamentu.”
Cisza.
Czysta.
Absolutna.
Cisza.
Mrugnąłem raz.
Drugi.
Na pewno się przesłyszałem.
Whitmore parł naprzód. — „Wspomniane małżeństwo musi pozostać prawnie ważne i nienaruszone przez minimalny okres jednego roku.”
Wybuchł chaos.
— Co?
— To na serio?
— Żonaty?
— Żartujecie?
Członkowie zarządu przekrzykiwali się nawzajem.
Dyrektorzy wymieniali osłupiałe spojrzenia.
Ktoś naprawdę się roześmiał.
Whitmore walnął dłonią w stół.
W sali natychmiast zapadła cisza.
A potem zadał prawdziwy cios.
— „W trakcie trzydziestodniowego okresu spełnienia warunków cała władza wykonawcza, nadzór operacyjny oraz uprawnienia decyzyjne zostają tymczasowo przeniesione na Trenta Walkera, który będzie pełnił funkcję p.o. dyrektora generalnego do czasu spełnienia tych warunków.”
Krew odpłynęła mi z twarzy.
Trent powoli odchylił się na krześle, a ten wkurzający uśmiech rozlał mu się po twarzy.
— Słucham? — wyjąkałem.
Whitmore nawet nie podniósł wzroku.
— „Jeżeli Jace Walker spełni wymóg małżeństwa przed upływem trzydziestu dni, cała władza wykonawcza natychmiast do niego powróci.”
Puls dudnił mi w uszach. — On nie może mówić poważnie.
— Mówił bardzo poważnie — odparł chłodno Whitmore.
Odsunąłem się od stołu; krzesło zaskrzypiało po podłodze. — Oddajecie firmę Trentowi?
— Tymczasowo.
— On zniszczy wszystko.
Twarz Whitmore’a pozostała kamienna. — W takim razie radzę szybko się ożenić.
Trentowi wyrwał się szorstki śmiech. Skurwysyn naprawdę się roześmiał.
Logan mruknął pod nosem przekleństwo.
Nawet kilku członków zarządu poruszyło się niespokojnie.
Bo wszyscy tutaj doskonale wiedzieli, co zrobi Trent.
Potnie koszty.
Utnie projekty.
Pogoni za zyskiem.
Wypatroszy wszystko, co mój dziadek budował przez pięćdziesiąt lat.
Whitmore czytał dalej.
— „Jeżeli Jace Walker nie spełni tych warunków w ciągu trzydziestu dni kalendarzowych, wszelkie tymczasowe uprawnienia przyznane Trentowi Walkerowi staną się stałe i nieodwołalne.”
Stałe.
To słowo dudniło mi w czaszce.
Trzydzieści dni.
Trzydzieści dni, zanim wszystko, co zbudował mój dziadek, będzie należało do Trenta na zawsze.
Trzydzieści dni, zanim znikną projekty tanich mieszkań.
Zanim pracownicy stracą pracę.
Zanim ucierpią całe społeczności.
Trzydzieści dni.
Trent uniósł kawę w udawanym toaście. — Z niecierpliwością czekam na współpracę z państwem.
Chciałem go uderzyć.
Zamiast tego się uśmiechnąłem. Chłodno. Niebezpiecznie. Takim uśmiechem, który oznacza procesy i wojnę.
— Nie rozgaszczaj się.
Jego uśmiech zadrżał, dosłownie odrobinę.
Dobrze.
Bo była jedna rzecz, o której wszyscy w tej sali zdawali się zapominać.
Ja nie przegrywałem.
Nigdy.
Trzydzieści dni.
Całe życie upchnięte w miesiąc.
Nie miałem dziewczyny.
Nie miałem narzeczonej.
Cholera, ledwo miałem czas, żeby spać.
Ale jakoś. W jakiś sposób.
Miałem znaleźć żonę.
Bo nie było pieprzonej szansy, żebym pozwolił Trentowi Walkerowi położyć łapy na dziedzictwie mojego dziadka.
