Rozdział 4 Pochowany

Valentina

W chwili, gdy przeszłam przez szklane drzwi Kane Publishing, każdy skrawek emocji, z którymi zmagałam się w szpitalu, zniknął — nie dlatego, że przestały istnieć, tylko dlatego, że zakopałam je głęboko. Zamknęłam na klucz w najciemniejszym kącie umysłu, obok wszystkich innych niewygodnych uczuć, z którymi nie zamierzałam się mierzyć.

Przywitał mnie sterylny zapach wypolerowanych podłóg i cichy szum biurowych rozmów, ale nie czułam nic. Droga windą na trzydzieste drugie piętro była gęsta od ciszy, takiej, która napiera na skórę — ciężkiej i duszącej.

Kiedy drzwi się rozsunęły, wróciła Valentina Kane: prezeska, założycielka i Lodowa Królowa, której wszyscy bali się zawieść. Kobieta, która nosiła władzę jak zbroję; z twarzą nie do odczytania i postawą jak posąg wykuty w marmurze.

Pierwsza złapała mój wzrok recepcjonistka. Jej uśmiech zniknął natychmiast — nie ze strachu, tylko dlatego, że mnie znała. Wiedziała, że coś jest nie tak.

— Dzień dobry, pani Kane — powiedziała napiętym głosem.

Skinęłam raz, chłodno i krótko.

— Rachel.

Całe piętro jakby przycichło, bardziej niż zwykle. Rozmowy urywały się w pół zdania, kiedy pracownicy zerkali na mnie, po czym szybko odwracali wzrok. Szepty gasły, kroki przyspieszały. Standard, gdy pojawiają się kłopoty.

Ruszyłam w stronę swojego gabinetu i zobaczyłam Madison — z kawą w ręku i niepokojem wypisanym na każdej zmarszczce twarzy.

Przyjęłam parujący kubek bez słowa.

— Nie — ostrzegła cicho.

— Czego nie?

— Nie rób tej miny.

— Nie robię żadnej miny.

— Robisz ich kilka.

Parsknęła, krótki błysk ciepła w skądinąd brutalnym poranku.

— Nienawidzę, że znasz mnie tak dobrze. — Szłam dalej. — Jakieś sytuacje kryzysowe? — zapytałam.

Jej wyraz twarzy się zmienił, zacisnął jak pętla.

Żołądek mi się ścisnął.

— Co się stało?

Madison skrzywiła się, jakby przełykała szkło.

— Sala konferencyjna numer trzy.

Zatrzymałam się. Powoli. Niebezpiecznie.

— Madison.

Potarła czoło, jakby się usztywniała na to, co zaraz powie.

— Zanim się wściekniesz…

— Co się stało?

— Jest tam zespół marketingu.

— Dobra.

— Redakcja.

— Dobra.

— Dział prawny.

— Madison.

Westchnęła, jakby właśnie pękł świat.

— Premiera Emily Carson poszła do druku.

Zmarszczyłam brwi.

— I?

Madison wyglądała, jakby całą siłą woli próbowała znaleźć się gdziekolwiek indziej.

— Poszła… złą wersją.

Cisza połknęła korytarz w całości.

Kompletnie.

Totalnie.

Patrzyłam na nią, czekając na puentę.

Nie nadeszła.

— Złą wersją.

Madison skinęła głową.

Zaśmiałam się… ostro i bez krzty humoru, rozcinając ciszę.

— Złą wersją.

— Val—

— Niedokończonym szkicem?

Zamknęła oczy.

— Tak.

Puls dudnił mi w uszach.

Emily Carson miała dwadzieścia sześć lat.

Debiutowała.

Dwa lata potu i nieprzespanych nocy wlane w ten maszynopis.

Niezliczone poprawki.

Miesiące redakcji.

Sześciocyfrowa kampania marketingowa w tle.

Zaplanowane wejścia do telewizji.

Gotowe ekspozycje w księgarniach.

Dystrybucja krajowa.

Wszystko, o czym marzyła.

Zrujnowane.

Bo komuś nie chciało się sprawdzić pliku.

— Ile egzemplarzy?

Madison przełknęła ślinę.

— Pięćdziesiąt tysięcy.

Zamknęłam oczy.

Raz.

Dwa.

Trzy.

Kiedy je otworzyłam, Madison ostrożnie cofnęła się o krok.

Mądra kobieta.

— Sala konferencyjna — wyszeptała. — Już wszyscy są.

Oczywiście, że byli.

Wieści rozchodziły się w Kane Publishing szybciej niż pożar.

Drzwi do sali konferencyjnej otworzyły się z rozmachem w chwili, gdy do nich doszłam.

W środku było tłoczno.

Marketing.

Dział prawny.

Redakcja.

A w samym oku cyklonu siedział redaktor naczelny Mark Sullivan, człowiek, który wszystko spartaczył.

W chwili, gdy mnie zobaczył, wstał.

Zły ruch.

Nerwowi ludzie zawsze wstawali.

Usiadłam. Powoli. Celowo.

Reszta sali poszła w moje ślady.

Nikt nie śmiał się odezwać.

Nikt nie śmiał się poruszyć.

Splotłam dłonie i uśmiechnęłam się.

Uśmiech odpompował krew z twarzy Marka.

Wpatrywałam się w niego.

Cisza była tak gęsta, że słychać było buczenie klimatyzacji.

Mark poruszył się, nerwy aż mrowiły mu pod skórą. — Pani Kane, ja…

— Zamknij się.

Cicho.

Śmiertelnie.

W pokoju wszystko zamarło.

Mark zamrugał. — Ja…

— Powiedziałam: zamknij się.

Mój głos rozciął salę jak bat.

Kilka osób podskoczyło.

Dobrze.

Bo skończyłam z grzecznością.

Skończyłam z profesjonalizmem.

Skończyłam z udawaniem, że mam na to cierpliwość.

— Wiecie co? — zaśmiałam się. — Porozmawiajmy o twoim błędzie.

Mark pobladł.

Zerwałam się tak szybko, że krzesło huknęło o ścianę.

Echo odbiło się po całym pomieszczeniu.

Nikt się nie ruszył.

Nikt nie oddychał.

— Dwa lata. — Wskazałam go palcem. — Emily Carson spędziła dwa lata, pisząc ten rękopis. — Mój głos piął się wyżej. — Dwa lata poprawek. — Krok bliżej. — Dwa lata redakcji. — Kolejny krok. — Dwa lata poświęcania snu. — Jeszcze jeden. — Dwa lata zastanawiania się, czy ktokolwiek kiedykolwiek przeczyta jej pracę.

Mark cofnął się odruchowo.

Dobrze.

Powinien.

— A ponieważ nie chciało ci się zweryfikować pliku, o mało nie zniszczyłeś największej chwili w jej życiu.

— Pani Kane…

— Nie. — Walnęłam dłońmi w stół.

Sala drgnęła.

— Nie przerywaj mi.

Cisza.

Przesunęłam wzrokiem po każdej twarzy.

Przerażone.

Dobrze.

Niech się boją.

Bo jeśli im się wydaje, że to jest złe, niech spróbują posiedzieć w sali szpitalnej i patrzeć, jak ich ojciec umiera.

— Wiecie, co naprawdę doprowadza mnie do szału?

Nikt nie odpowiedział.

Mądrze.

— Ja potrafię to naprawić.

Po stole przemknęły zdezorientowane spojrzenia.

Znów się zaśmiałam.

Tym samym poszarpanym, gorzkim śmiechem.

— Mogę rzucić w to pieniędzmi. — Skinęłam w stronę działu prawnego. — Wstrzymujemy dystrybucję. — W stronę marketingu. — Ogłaszamy wycofanie. — W stronę produkcji. — Drukujemy na nowo każdy cholerny egzemplarz. — Głos mi pękł. — Mogę to naprawić.

Cisza.

W piersi mnie paliło.

Bo była tylko jedna rzecz, której nie potrafiłam naprawić.

Jedna rzecz, której żadna ilość pieniędzy nie mogła odkupić.

Jedna rzecz, której nie dało się wynegocjować.

Mój ojciec.

Odwróciłam wzrok, zanim ktokolwiek zdążył zobaczyć żal sączący się przez szczeliny.

Potem znów spojrzałam na Marka.

Niech mu Bóg dopomoże.

Wciąż tam był.

Wciąż oddychał.

Wciąż był celem mojej furii.

— Wynoś się.

Zamrugał. — Co?

— Wynoś. — Mój głos stężał. — Się. Stąd.

— Pani Kane…

— Zanim wykupię twój kredyt hipoteczny z banku, doprowadzę do licytacji twojego domu i przerobię twoje biuro na schowek.

W sali zapadła absolutna cisza.

Mark wyglądał na przerażonego.

Pozostali byli równie sparaliżowani.

Madison zakryła twarz dłońmi.

Bo wiedziała.

Wiedziała, że nie mówię tego całkiem serio.

Prawdopodobnie.

Może.

Szczerze mówiąc, nawet ja sama nie byłam już tego pewna.

— Natychmiast.

Mark niemal wybiegł.

Drzwi trzasnęły za nim.

A sala wciąż pozostawała skuta lodem.

Nikt się nie odezwał.

Nikt się nie poruszył.

Nikt nawet nie odważył się spojrzeć na drugiego.

Odwróciłam się do działu prawnego. — Jak szybko możemy wstrzymać dystrybucję?

Prawnik odpowiedział natychmiast. — Już nad tym pracujemy.

— Dobrze. — Spojrzałam na marketing. — Skontaktujcie się z każdym sprzedawcą detalicznym.

Przytaknęli. — Zrobione.

Niestety dla Marka Sullivana… wybrał najgorszy możliwy dzień, żeby popełnić błąd.

Poprzedni Rozdział
Następny Rozdział