Rozdział 5 Smug Lunch
Jace
W chwili, gdy drzwi kancelarii prawnika kliknęły za mną i się zamknęły, w mojej piersi eksplodował gwałtowny przypływ wściekłości. Nie pragnąłem niczego bardziej niż w coś uderzyć. Mocno. Bez litości. Najlepiej Trenta. Sama myśl o tym jego zarozumiałym, doprowadzającym do szału uśmiechu, wypalonym w mojej głowie jak blizna, sprawiła, że pięści zacisnęły mi się odruchowo.
Trzydzieści dni.
Pieprzone trzydzieści dni.
Ruszyłem w stronę wind, każdy krok ciężki od frustracji, podczas gdy Logan — jak zawsze spokojny cień u mojego boku — dotrzymywał mi kroku bez najmniejszego wysiłku. W przeciwieństwie do mnie jego opanowanie było niepokojące. Ten cichy spokój należał do tych, które działają na nerwy, zwłaszcza teraz.
Drzwi windy rozsunęły się.
Weszliśmy do środka.
Zamknęły się z cichym brzęczeniem.
Między nami rozciągnęła się cisza.
Dziesięć sekund.
Dwadzieścia.
Trzydzieści.
W końcu Logan wypuścił powietrze — powoli, miarowo. Westchnął. „No cóż.”
Odwróciłem się powoli, a w moim głosie brzmiało ostre niedowierzanie. „No cóż?”
„Mogło pójść lepiej” — powiedział, głosem spokojnym, ale obciążonym niewypowiedzianym znaczeniem.
Wpatrywałem się w niego, a w moich oczach błysnęło niedowierzanie.
To był człowiek, który pomagał mnie wychować.
Który przez dziesięciolecia lojalnie pracował dla mojego dziadka.
Który patrzył, jak przez piętnaście lat wlewam pot i krew w budowanie Walker Foundation w potęgę, jaką jest dzisiaj.
A jego profesjonalny werdykt? „Mogło pójść lepiej.”
Winda cicho zadzwoniła.
Drzwi się rozsunęły.
Wyszedłem szybkim, naglącym krokiem.
„Jace.”
„Nie” — warknąłem przez ramię.
„Jace.”
„Nie.”
„Jace.”
Zatrzymałem się tak gwałtownie, że Logan o mało na mnie nie wpadł. „Co w tej sytuacji mówi ci: «no cóż»?”
Przetarł dłonią zmęczoną twarz. „Twój dziadek zawsze lubił swoje dramatyczne życiowe lekcje.”
Wypuściłem gorzki śmiech, ostry i pozbawiony humoru. „To nie jest żadna życiowa lekcja.”
„Nie?”
„Nie.”
Wskazałem palcem zamknięte drzwi windy. „To był szantaż zza grobu.”
Logan prychnął, mimo wszystko.
Wyszliśmy na zewnątrz, w deszcz.
Zimne krople natychmiast zaczęły bębnić mi po twarzy.
Dobrze.
Może wyrwie mnie to z tego koszmaru.
Uprzedzając: nie wyrwało.
Po drugiej stronie ulicy kusiła znajoma poświata małej restauracji, tej, do której chodziliśmy od lat.
Zanim zdążyłem zaprotestować, Logan już kierował się w jej stronę.
Jęknąłem. „Nie.”
„Tak.”
„Nie jestem głodny.”
„To mnie nie obchodzi.”
„Nie będę jadł.”
„Nie pytałem.”
Nienawidziłem tego tonu — takiego, który nie dopuszcza sprzeciwu.
Głównie dlatego, że działał.
Dziesięć minut później siedziałem w boksie, a kawa i kanapka zostały zamówione bez mojej zgody — kanapka, której nie miałem najmniejszego zamiaru tknąć.
Logan nie spuszczał ze mnie wzroku.
Cierpliwie.
Uważnie.
Jakby obserwował dzikie zwierzę albo niestabilną bombę.
A może jedno i drugie. W tej chwili kto wie, czym ja właściwie jestem...
W końcu przerwał ciszę. „O czym myślisz?”
Zaśmiałem się sucho, pustym dźwiękiem. „Naprawdę chcesz tę listę?”
„Spraw mi tę przyjemność.”
„Myślę, że mój dziadek kompletnie postradał rozum.”
Logan uśmiechnął się ledwie zauważalnie. „Nie.”
„Absolutnie postradał.”
„Nie.”
Wskazałem go palcem. „Oddał moją firmę Trentowi.”
„Tymczasowo.”
„To nie pomaga.”
„Oddał twoją firmę Trentowi tymczasowo.”
„Nadal nie pomaga.”
Logan odchylił się do tyłu, ze skrzyżowanymi ramionami. — Twój dziadek ci ufał.
— To czemu nie jestem prezesem?
— Bo najwyraźniej ufał ci na tyle, żeby urządzić ci piekło.
Przeciągnąłem dłońmi po twarzy.
To było szaleństwo.
Czyste wariactwo.
Mój dziadek przez pięćdziesiąt lat budował wokół Walker Foundation twierdzę, chroniąc ją przed takimi ludźmi jak Trent.
A teraz, w jedno popołudnie, wręczył klucze lisowi.
Nie potrafiłem tego pojąć.
Nic z tego.
— Wiesz, jaki będzie pierwszy ruch Trenta? — zapytałem.
Logan skinął głową. — Cięcia kosztów.
— Właśnie.
Wskazałem go oskarżycielsko palcem. — Wykastruje projekty tanich mieszkań.
— Pewnie.
— Potnie programy dla weteranów.
— Bardzo możliwe.
— Zlikwiduje centra społecznościowe.
— Nie zdziwiłbym się.
Zaciskałem szczękę przy każdym słowie.
Bo obaj wiedzieliśmy, że to prawda.
Trent nie widział ludzi.
Widział liczby. Arkusze kalkulacyjne. Marże zysku.
Mój dziadek by tego nienawidził.
Cholera.
On tego nienawidził.
Co tylko czyniło decyzję z testamentu jeszcze bardziej niezrozumiałą.
— Może o to właśnie chodzi — zasugerował Logan.
Podniosłem wzrok, zdezorientowany. — O co?
Splotł dłonie spokojnie. — Może twój dziadek doskonale wiedział, co Trent zrobi.
Zmarszczyłem brwi, a niedowierzanie tylko się pogłębiło. — To po co dał mu władzę?
— Motywacja.
Wpatrywałem się w niego, po czym parsknąłem śmiechem. A potem roześmiałem się głośniej.
Bo najwyraźniej ten cały koszmar wreszcie mnie złamał.
— Chcesz mi powiedzieć, że mój dziadek oddał firmę wartą miliard dolarów tylko po to, żeby mnie zmotywować?
— Brzmi jak on.
Niestety... brzmiało jak on.
William Walker nigdy nie wierzył w drogę na skróty.
Kiedyś kazał mi od podstaw przerobić cały projekt placu zabaw, bo poszedłem na łatwiznę w propozycji budżetu.
Miałem szesnaście lat.
Szesnaście.
Ta lekcja zajęła trzy miesiące.
I nigdy o niej nie zapomniałem.
Tylko że... to było co innego.
Małżeństwo?
Małżeństwo nie było lekcją.
Małżeństwo było katastrofą, która tylko czeka, żeby się wydarzyć.
Oparłem się o wytartą skórę kanapy w boksie. — Wiesz, z iloma kobietami się spotykałem przez ostatnie dziesięć lat?
Logan odpowiedział natychmiast. — Z żadną.
— Dziękuję.
— Pracowałeś w każdy weekend.
— Zgadza się.
— W każde święta.
— Zgadza się.
— Odwołałeś trzy urlopy.
— Nie chciałem jechać.
— To ty je zaplanowałeś.
— To było zanim wiedziałem, że będą tam ludzie.
Logan przewrócił oczami.
Wziąłem powolny łyk kawy.
Cisza się przeciągała, gęsta i ciężka.
W końcu: — Mógłbyś spróbować randkować.
O mało się nie zakrztusiłem. — Nie.
— Dlaczego nie?
— Bo potrzebuję żony w trzydzieści dni.
— Szczegóły.
Wpatrywałem się w niego z niedowierzaniem.
Stary mówił poważnie. Naprawdę poważnie.
Miałem ochotę go zwolnić. Znowu.
— Logan.
— Jace.
— Nie zamierzam robić speedrunu związku.
— To nie rób.
Zmrużyłem oczy.
Powolny uśmiech rozlewający się po twarzy Logana sprawił, że poczułem niepokój.
Bardzo duży niepokój.
— Czemu się uśmiechasz?
— Tak tylko myślę.
— Nie myśl.
— Potrzebujesz żony.
Wskazałem na niego palcem. — Wszyscy to powtarzają, jakby kobiety rosły na drzewach.
— Zdziwiłbyś się.
— Nie ożenię się z obcą.
Uśmiech Logana się poszerzył.
I nagle... ogarnęło mnie to okropne, znajome uczucie.
To samo zapadające się w żołądku przerażenie, które poczułem, kiedy Trent wszedł do tamtego biura.
Zaczynam myśleć, że moje życie zrobi się o wiele gorsze, zanim zrobi się lepsze.
