Rozdział 62 On wciąż tu jest

Charlotte

Budzę się powoli, ciepła i ociężała pod kołdrą, a słońce kładzie na ścianie bladą smugę, jakby ktoś przetarł pokój spokojnym, srebrno‑błękitnym światłem. Nie ruszam się jeszcze, mam oczy na wpół przymknięte i słucham, jak na dole dom zaczyna żyć. Wciągam powietrze — i od razu otula m...