Gdzie lód się załamuje

Gdzie lód się załamuje

S. Hartin · Zakończone · 284.3k słów

790
Gorące
139.5k
Wyświetlenia
6.1k
Dodano
Dodaj do Półki
Rozpocznij Czytanie
Udostępnij:facebooktwitterpinterestwhatsappreddit

Wstęp

Charlotte Pierce przywykła do tego, że żeby przetrwać, trzeba być w ciągłym ruchu. Nowe miasteczka, nowe szkoły, ten sam stary dom na końcu świata, na odludziu, i ta sama zasada, która trzyma ją na nogach. Trzymać jej bliźniaczego brata, Charliego, bezpiecznego. Utrzymać przy życiu jego hokejowe marzenie. I uciszyć własne potrzeby. Pracuje za dużo, śpi za mało, a jedyną rzecz, która wciąż wydaje się naprawdę jej, zostawia na środek nocy — kiedy może zasznurować zdarte łyżwy i wyciąć sobie wolność w niebezpiecznym, zamarzniętym lodzie.

Charlotte i Charlie „przesunęli się” raz, lata temu, i nigdy nie zrozumieli, co to właściwie znaczyło. Nie mieli watahy, żadnego prowadzenia ani ochrony. Tylko dwoje bliźniaków kurczowo trzymających się siebie i udających, że ten głos w ich głowach to stres, wyobraźnia albo samotność. A potem przeprowadzają się do Wellington.

Blake Atlas wyczuwa swoją wybrankę w chwili, gdy Charlotte przyjeżdża. Więź uderza mocno i nie do pomylenia, ale Charlotte jej nie rozpoznaje. Nie rozumie, czemu jej klatka piersiowa wciąż ciągnie ją w stronę jedynego chłopaka, którego absolutnie nie może sobie pozwolić pragnąć. Blake jest nowym kapitanem hokejowym Charliego. Szansą Charliego na to, żeby wreszcie coś z tego wyszło. Charlie stawia sprawę jasno: jego siostra jest nietykalna, a Blake próbuje postąpić jak trzeba — ale tajemnice nie zostają zakopane na zawsze. Wyrzutki krążą na obrzeżach miasta. Lód pęka. Więź się zaciska. A potem budzi się rzadki biały wilk Charlotte — coś, co czyni ją potężną, i jednocześnie sprawia, że staje się celem.

Shanti potrzebuje Shakti. (Pokój potrzebuje siły.)

Gdzie lód się załamuje to młodzieżowy paranormalny romans typu slow burn, pełen przeznaczonych sobie partnerów, opiekuńczej energii alfy, zaciekłej lojalności rodzeństwa, więzi odnalezionej rodziny-watahy, motywu hurt/comfort i cichego, bolesnego napięcia, które długo nie puszcza. To historia o pierwszym poczuciu przynależności, o uczeniu się, że można pozwolić innym o siebie dbać, i o tym, co się dzieje, kiedy dziewczyna, która zawsze trzymała wszystkich na powierzchni, wreszcie opada z sił — i ktoś ją łapie.

Rozdział 1

Charlotte

Śnieg osiada na przedniej szybie cienkimi, szeleszczącymi smużkami, gdy samochód, kaszląc, zjeżdża z autostrady. Ogrzewanie pyka i gaśnie, a zimno wciska się każdą szczeliną. Oddech zaparowuje szkło; rękawem rysuję kółko i patrzę, jak biel połyka drogę za nami.

Drzewa rzedną, a miasteczko wyrasta ciche i blade.

To nic nowego. Każde miasteczko, do którego się przeprowadzamy, wydaje się wyglądać prawie tak samo. Jest ta jedna knajpka, która jest otwarta całą noc — światła bzyczą, okna są zaparowane. Jedna stacja z ręcznie malowanym szyldem, jakby ktoś go powiesił w latach sześćdziesiątych i od tamtej pory już go nie tknął. Główna ulica z piekarnią, bankiem i kilkoma sklepami, które zamykają wcześnie.

A potem są domy.

Ta część zawsze jest uderzająco podobna. Najpierw przejeżdżamy przez bogate ulice, bo oczywiście są najbliżej centrum. Mają duże ogrodzenia, ciepłe światła i podjazdy już odśnieżone. Są pełne dzieciaków ze srebrną łyżeczką w ustach, z przestrzenią, żeby oddychać.

Potem przychodzą rodziny z klasy pracującej. Farba łuszczy się na ścianach, ale podwórka są zamiecione, a samochody zaparkowane równo. To ludzie, którzy ciężko pracują i dbają o to, co mają, nawet jeśli jest stare.

A potem jest skraj miasta, gdzie droga się zwęża, a latarnie stoją coraz rzadziej. Gdzie nikt nie musi patrzeć, jak sobie nie radzisz — tu mieszkają biedni, pechowcy i samotni rodzice.

No i my — po trochu z każdej z tych grup.

— Hej, Lotty.

Mój brat bliźniak, Charlie, szturcha mnie butem z tylnego siedzenia. Odrywam wzrok od okna i na niego patrzę.

Śnieg zwilżył mu włosy tam, gdzie otarły się o podsufitkę, przez co jego loki są ciemniejsze niż zwykle. Uśmiech już ma na twarzy — jasny, uparty i czekający na mnie.

— Przynajmniej tu jest lód.

Uśmiecham się i kiwam głową, bo wiem, co to dla niego znaczy.

Ostatnie miasteczko było gorące, suche i zakurzone, bez ani jednego lodowiska w zasięgu wzroku. Charlie próbował sobie radzić na rolkach, na popękanym asfalcie, z pożyczonym kijem, ale to nie było to samo. Kiedy dorastaliśmy, gdy mama jeszcze żyła, zima otulała nas każdego dnia. Uczyła nas jeździć na łyżwach, kiedy tylko mogła, z dłońmi na naszych plecach i śmiechem niesionym przez zimne powietrze.

Oboje to kochaliśmy, ale Charlie miał marzenie, które wgryzło się głębiej.

Tata przeniósł nas jak najdalej od wszystkiego, co mu o niej przypominało, po tym jak umarła, ale co jakiś czas się sypie. Traci pracę albo daje się zamknąć za coś głupiego. Potem łapie kolejną robotę w miasteczku, które pasuje jemu albo Charliemu.

Hokej jest dla Charliego drogą ucieczki.

Jeśli będzie wystarczająco dobry, może wyrwie się z tego kręgu i, mam nadzieję, zabierze mnie ze sobą.

Tata skręca w wąską ulicę i samochód wpada w poślizg — opony piszczą — po czym osiada krzywo w zaspie na końcu długiego podjazdu. Z obu stron wyrastają zaspy, a tata klnie, szarpie drzwi i zimno wpada do środka jak taran.

— Wysiadać.

Charlie i ja wyskakujemy w pośpiechu.

Śnieg od razu przesiąka przez moje trampki. Palce u nóg najpierw pieką, potem drętwieją. Tata zatacza się obok nas, ślizgając butami, i rusza podjazdem w górę, nawet się nie oglądając.

Na szczycie czeka dom. Jest mniejszy od innych w okolicy i jakby zapadnięty w siebie. Jego deski są wykrzywione i szare, a ganek ugina się pod ciężarem lodu. Jedna okiennica wisi na jednym zawiasie, stukając cicho o ścianę na wietrze. Podwórko to bałagan z zamarzniętych chwastów i starych narzędzi, na wpół przysypanych śniegiem.

– No chodź, Lotty – mówi Charlie, już ruszając. – Zabierzmy nasze rzeczy. Samochód odkopiemy później.

Każde z nas bierze po jednym pudle, bo tylko tyle mamy. Karton, zmiękczony zębem czasu i taśmą. Mróz kąsa mocniej, gdy człapiemy podjazdem, a śnieg skrzypi pod stopami.

Kiedy docieramy na ganek, nogi mam jak z drewna, a drzwi wejściowe zacinają się, gdy Charlie napiera i wpycha je do środka.

W środku pachnie wilgotnym drewnem i starym olejem. Tata już trzaska szafkami. Drzwi gdzieś uderzają o framugę, po czym przemyka obok nas; zahacza barkiem Charliego, a jego pudełko sunie po podłodze.

– Jadę do miasteczka – mówi. – Wybierzcie sobie pokój.

Drzwi się zamykają i po nim wpada do środka cisza.

Odstawiam swoje pudło i kucam, zbierając rzeczy Charliego. Podaję mu jedną łyżwę, a on bierze drugą. Upychamy wszystko z powrotem i idziemy na górę.

Schody głośno skrzypią, ściany są porysowane, a na stęchłych ścianach wisi pusty haczyk po obrazie. Na górze są dwoje drzwi tuż obok siebie, daleko od sypialni głównej.

Nie mówimy tego na głos, ale oboje wiemy, czemu wybraliśmy właśnie te.

Charlie rzuca swoje pudło i chwilę później wraca, opierając się o framugę moich drzwi z tym samym, krzywym uśmieszkiem.

– Wypuścimy wilki, siostrzyczko?

Stawiam swoje pudło na łóżku. Materac zapada się w środku, jakby już się poddał.

– Czytasz mi w myślach.

Bo jest tak z moim bratem i mną. Różnimy się. Zawsze to wiedzieliśmy. Siniaki znikają nam zbyt szybko, a biegać potrafimy dłużej, niż powinniśmy. W zeszłym roku, w nasze szesnaste urodziny, tata był nieprzytomny na kanapie, a księżyc stał wysoko, gdy nasze kości zaczęły płonąć. Myśleliśmy, że umieramy. Myśleliśmy, że tata przez przypadek nas otruł.

Okazało się, że potrafimy zamieniać się w wilkołaki.

Nikomu o tym nie mówimy; to nasze. Może to prezent od mamy, sposób, żeby uciec, żeby oddychać i na chwilę zniknąć.

Zanim się przemienimy, powoli obchodzę pokój. Okno dzwoni w ramie, a szron pełznie wzdłuż krawędzi szyby jak żyły. W rogu stoi krzywo komoda, w jednej szufladzie brakuje uchwytu. Na suficie ciągnie się plama po czymś, co kiedyś przeciekło i nigdy nie zostało naprawione.

Przyciskam dłoń do ściany i chłód przesącza się prosto przez skórę, gdy wiatr gdzieś na zewnątrz szoruje po okapie.

Dom wydaje się zmęczony, stary i zaniedbany… Zupełnie jak ja.

Charlie uchyla okno i do środka wpada śnieg, oprószając parapet — podwórko za nim opada w stronę drzew, a dalej w otwarty teren. Nie ma ogrodzeń ani świateł, tylko biel i cień.

Patrzy na mnie, czekając, a ja kiwam głową raz.

Zrzucamy ubrania szybko, ręce drżą nam z zimna i z wyczekiwania. Przemiana nadchodzi jak zawsze: żar pod skórą, stawy przeskakujące w coś mocniejszego. Futro przebija się na wierzch, pokój się kurczy, a rama okna pęka, gdy się przez nią przeciskamy.

Śnieg wybucha wokół nas, kiedy lądujemy; łapy zapadają się, potem unoszą, potem lecą.

Biegniemy.

Zimno nie boli w ten sposób. Ziemia faluje pod nami, szybka i otwarta. Charlie dotrzymuje mi kroku przy ramieniu, ciemny cień na tle bieli. Przecinamy zaspy i drzewa, przeskakujemy powalone pnie i zostawiamy za sobą dom i drogę.

Księżyc wisi nisko, a nasze ślady splatają się ze sobą i znikają w padającym śniegu.

Przez chwilę jest tylko wolność i my, dzicy i wolni, pędzący w niej.

Ostatnie Rozdziały

Może Ci się spodobać 😍

Tym Razem To On Ściga Mnie Całym Sercem

Tym Razem To On Ściga Mnie Całym Sercem

1.5m Wyświetlenia · Zakończone · Sherry
Maya zamarła, kiedy do sali wszedł mężczyzna, na którego od razu patrzyli wszyscy. Jej były chłopak, ten, który zniknął pięć lat temu, był teraz jednym z najbogatszych biznesmenów w Bostonie. Wtedy nigdy nawet nie napomknął, kim naprawdę jest – po prostu nagle rozpłynął się bez śladu. Patrząc teraz w jego lodowate oczy, mogła tylko założyć, że ukrywał prawdę, żeby ją sprawdzić, uznał, że jest pustą lalą lecącą na kasę, i odszedł z rozczarowaniem.

Na korytarzu przed salą balową podeszła do niego, gdy palił przy drzwiach, chcąc chociaż spróbować się wytłumaczyć.

– Nadal jesteś na mnie zły?

Strzepnął papierosa, odrzucił niedopałek i spojrzał na nią z jawną pogardą.
– Zły? Myślisz, że jestem zły? Zgadnę – Maya wreszcie się dowiaduje, kim jestem, i nagle ma ochotę „odnowić kontakt”. Kolejna szansa, odkąd wie, że moje nazwisko oznacza pieniądze.

Kiedy próbowała zaprzeczyć, wszedł jej w słowo.
– Byłaś epizodem. Przypisem na dole strony. Gdybyś się tu dzisiaj nie pojawiła, nawet bym o tobie nie pamiętał.

Łzy zapiekły ją pod powiekami. Prawie powiedziała mu o jego córce, ale się powstrzymała. Uznałby tylko, że próbuje go wrobić, złapać go na dziecko i dobrać się do jego kasy.

Maya przełknęła wszystko razem z łzami i odeszła, święcie przekonana, że ich drogi już nigdy się nie przetną – a jednak on zaczął pojawiać się w jej życiu raz za razem, aż w końcu to on musiał się przed nią schylić, pokornie błagając, by dała mu jeszcze jedną szansę.
Jego Odrzucona Luna, Obsesja Rywala

Jego Odrzucona Luna, Obsesja Rywala

256.1k Wyświetlenia · W trakcie · Lila
— Żadnego wilka. Żadnej rodziny. Nieszkodliwa. Użyteczna. W chwili, gdy z nią skończę, tytuł Luny będzie twój.

Eira Crawford usłyszała te słowa zza drzwi gabinetu swojego męża.

Przez cztery lata była ukrytą partnerką Sebastiana Hale’a. Prowadziła jego dom, zabawiała jego krewnych, sprzątała po jego bałaganach i żyła z trzech tysięcy dolarów, które dawał jej co miesiąc, jak z jałmużny. Nawet kupno nowego płaszcza wymagało tłumaczeń.

A dla swojej pierwszej miłości mimochodem przygotował trzysta tysięcy dolarów na finansowanie badań.

Dla Sebastiana Eira była niczym więcej niż Omegą bez wilka z domu dziecka. Cichą, posłuszną żoną bez watahy, bez władzy i bez wartości innej niż ta, że da się ją wykorzystać. Nigdy publicznie nie przedstawił jej jako swojej Luny. Jego rodzina traktowała ją jak służącą. Jego ukochana kpiła z niej jako z kobiety, która potrafi przetrwać tylko wtedy, gdy uczepi się Alfy.

Więc Eira przestała płakać.

Nagrała romans, złożyła wniosek o rozwiązanie więzi partnerskiej i położyła przed Sebastianem papiery rozwodowe. Nawet wtedy uznał, że urządza scenę. Podpisał bez wahania, pewien, że wróci na kolanach, kiedy zrozumie, że nikt inny nie zechce porzuconej Omegi bez wilka.

Mylił się.

Kobieta, którą zostawił w domu przy zlewie, była inżynierką elektryczką po Stanfordzie. „Bezużyteczna” żona, którą ignorował, była ukrytą główną inżynierką stojącą za krajowym projektem samodzielnie opracowanego układu scalonego. Jej działania były objęte klauzulą tajności. Jej zniknięcie mogło zaalarmować władze federalne. Jej nazwisko — gdyby wyszło na jaw — wystarczyłoby, by wstrząsnąć całym środowiskiem naukowym.

A Sebastian nie wiedział nic.

Gdy wyszła z jego domu, nie zabierając nic poza wolnością, Eira przecięła się z Killianem Sterlingiem, najzimniejszą i najpotężniejszą Alfą na północy. Nie znał jeszcze jej imienia, ale jego wilk rozpoznał w niej coś, czego wszyscy inni nie dostrzegli.

Tymczasem Sebastian w końcu zrozumiał, że Eira nie blefuje.

Przeczesał całe miasto jak szaleniec. Po raz pierwszy od czterech lat publicznie nazwał ją swoją żoną. Zażądał, by wróciła. Błagał o kolejną szansę.

Ale wtedy Eira już nie czekała w jego domu.

Siedziała przy stole w jadalni watahy Sterlingów, ubrana z cichą pewnością siebie, a obok niej stała najbardziej budząca strach Alfa w Ameryce Północnej.

Na oczach wszystkich Killian Sterling położył dłoń na jej plecach i powiedział chłodno:

— Eira nie jest niczyją porzuconą Omegą.

— Jest moją Luną.
Związana Kontraktem z Alfą

Związana Kontraktem z Alfą

996.6k Wyświetlenia · Zakończone · CalebWhite
Moje idealne życie rozpadło się w jednym uderzeniu serca.
William — mój niesamowicie przystojny, bogaty narzeczony wilkołak, przeznaczony na Deltę — miał być mój na zawsze. Po pięciu latach razem, byłam gotowa stanąć na ślubnym kobiercu i odebrać swoje szczęśliwe zakończenie.
Zamiast tego, znalazłam go z nią. I ich synem.
Zdradzona, bez pracy i tonąca w rachunkach za leczenie mojego ojca, osiągnęłam dno głębiej, niż kiedykolwiek mogłam sobie wyobrazić. Kiedy myślałam, że straciłam wszystko, zbawienie przyszło w formie najbardziej niebezpiecznego mężczyzny, jakiego kiedykolwiek spotkałam.
Damien Sterling — przyszły Alfa Srebrnego Księżycowego Cienia i bezwzględny CEO Sterling Group — przesunął kontrakt po biurku z drapieżną gracją.
„Podpisz to, mała łani, a dam ci wszystko, czego pragnie twoje serce. Bogactwo. Władzę. Zemstę. Ale zrozum to — w chwili, gdy przyłożysz pióro do papieru, stajesz się moja. Ciałem, duszą i wszystkim pomiędzy.”
Powinnam była uciec. Zamiast tego, podpisałam swoje imię i przypieczętowałam swój los.
Teraz należę do Alfy. I on pokaże mi, jak dzika może być miłość.
Sekretarko, Czy Chcesz Się Ze Mną Przespać?

Sekretarko, Czy Chcesz Się Ze Mną Przespać?

512.5k Wyświetlenia · Zakończone · miribaustian
Dla Alejandra, potężnego CEO — bogatego, przystojnego, bezczelnego kobieciarza, przyzwyczajonego, że zawsze stawia na swoim — było to jak kubeł zimnej wody, że jego nowa sekretarka odmówiła pójścia z nim do łóżka, kiedy każda inna kobieta padała mu do stóp.

Może dlatego żadna z nich nie wytrzymywała dłużej niż dwa tygodnie. Szybko mu się nudziły. Ale Valeria powiedziała „nie” i to tylko sprawiło, że zaczął gonić ją jeszcze zawzięciej, kombinując coraz to inne sposoby, żeby dostać to, czego chciał — nie rezygnując przy tym ze swoich rozrywek z innymi kobietami.

Nawet nie zauważył, kiedy Valeria stała się jego prawą ręką, i potrzebował jej do wszystkiego, jakby bez niej nie potrafił nawet oddychać. Mimo to nie przyznał się, że ją kocha, dopóki ona nie dotarła do swojej granicy i po prostu nie odeszła.
Ukoronowana przez Los

Ukoronowana przez Los

736.7k Wyświetlenia · Zakończone · Tina S
„Myślisz, że podzieliłabym się moim partnerem? Po prostu stałabym obok i patrzyła, jak pieprzysz inną kobietę i masz z nią dzieci?”
„Ona byłaby tylko Rozmnażaczką, ty byłabyś Luną. Kiedy zajdzie w ciążę, nie dotknąłbym jej więcej.” Szczęka mojego partnera, Leona, zacisnęła się.
Zaśmiałam się, gorzkim, złamanym dźwiękiem.
„Jesteś niewiarygodny. Wolałabym przyjąć twoje odrzucenie, niż żyć w ten sposób.”

——

Jako dziewczyna bez wilka, opuściłam mojego partnera i moją watahę.
Wśród ludzi przetrwałam, stając się mistrzynią tymczasowości: przenosząc się z pracy do pracy... aż stałam się najlepszą barmanką w małym miasteczku.
Tam znalazł mnie Alfa Adrian.
Nikt nie mógł oprzeć się czarującemu Adrianowi, więc dołączyłam do jego tajemniczej watahy, ukrytej głęboko na pustyni.
Rozpoczął się Turniej Króla Alfów, odbywający się co cztery lata. Ponad pięćdziesiąt watah z całej Ameryki Północnej rywalizowało.
Świat wilkołaków stał na krawędzi rewolucji. Wtedy znowu zobaczyłam Leona...
Rozdarta między dwoma Alfami, nie miałam pojęcia, że to, co nas czeka, to nie tylko zawody, ale seria brutalnych, bezlitosnych prób.
"Spal tych, którzy mnie spalili!"

"Spal tych, którzy mnie spalili!"

334.7k Wyświetlenia · Zakończone · Toddria Holiday
„Wciąż żadnego telefonu od ciebie, co?” Uśmiechnęłam się bez emocji, Thomas nigdy się mną nie przejmował, dlaczego teraz miałoby być inaczej? Położyłam głowę na poduszce, myśląc o tym, jak bardzo pragnęłam, żeby wszystko między nami, między mną a moją rodziną, było inaczej. Ale już nie, wkrótce ci ludzie będą niczym więcej niż przedłużonym koszmarem, z którego w końcu się obudziłam. Nagle usłyszałam pukanie do drzwi, wyrywając mnie z myśli. Zaskoczona spojrzałam w górę, Damon patrzył na mnie ze współczującym wyrazem twarzy.
„Gotowa do wyjścia, mała siostro?” Damon wiedział lepiej niż ktokolwiek, ile bólu przeżywałam przez te ostatnie lata od ponownego spotkania z rodziną. Uśmiechając się, skinęłam głową i wstałam. Dziś będzie zarówno końcem, jak i początkiem mojego życia.
Niemowa żona kobieciarza

Niemowa żona kobieciarza

543.6k Wyświetlenia · Zakończone · faithogbonna999
"Nie ma nic złego w złamaniu jej nóg, żeby ją zatrzymać. Albo przykuciu jej do łóżka. Jest moja."
Ona szukała wolności. On dał jej obsesję, owiniętą w czułość.
Genesis Caldwell myślała, że ucieczka z przemocowego domu oznacza zbawienie – ale jej aranżowane małżeństwo z miliarderem Kieranem Blackwoodem może być własnym rodzajem więzienia.
Jest zaborczy, kontrolujący, niebezpieczny. A jednak w swoim zepsutym sposobie... jest dla niej delikatny.
Dla Kierana, Genesis nie jest tylko żoną. Jest wszystkim.
I będzie chronił to, co jego. Nawet jeśli oznacza to zniszczenie wszystkiego innego.
Lekcja Magii

Lekcja Magii

292.8k Wyświetlenia · Zakończone · Kit Bryan
Pewnego dnia zajmuję się marudnymi maluchami i rodzicami, którzy pracują za dużo, żeby naprawdę być rodzicami, a następnego dnia moje życie wywraca się do góry nogami i pracuję w barze dla nadprzyrodzonych istot. Może nie wiem, jak mieszać drinki, ale co dziwne, umiejętności potrzebne do radzenia sobie z niegrzecznymi dziećmi wydają się wystarczająco dobrze działać na wampiry, wilkołaki, a nawet czarownice. Dobra wiadomość jest taka, że ta praca jest interesująca, a mój szef może i jest demonem, ale jestem pewna, że pod wszystkimi tymi ponurymi minami jest totalnym mięczakiem. Zła wiadomość jest taka, że ludzie nie powinni wiedzieć o tych wszystkich magicznych rzeczach, więc teraz jestem magicznie związana z tym barem, dopóki nie przekonam ich, że nie będę o tym wszystkim opowiadać. Albo umrę, co nastąpi pierwsze. Niestety, śmierć wydaje się coraz bardziej prawdopodobna, bo ktoś mnie ściga. Nie wiem kto ani dlaczego, ale są niebezpieczni i mają magię. Więc zrobię wszystko, żeby przetrwać, a jeśli to oznacza spędzenie trochę więcej czasu z moim przerażającym, ale przystojnym szefem, to niech tak będzie. Przekonam go, żeby mi zaufał, nawet jeśli to ostatnia rzecz, jaką zrobię.
Ups! Wysłałam mojemu szefowi seksta w Sylwestra

Ups! Wysłałam mojemu szefowi seksta w Sylwestra

249.5k Wyświetlenia · Zakończone · Bella Silva
— Możesz tu stać i zaprzeczać, ile tylko chcesz — powiedział ochryple tuż przy moim uchu. — Ale ja wiem, jak bardzo byłaś mokra tamtej nocy. Twoja ciasna, mała cipka? Wołała moje imię, kochanie.

— Jesteś chory! Nigdy cię nie chciałam! — wysyczałam przez zęby, nienawidząc tego, jak słabo zabrzmiał mój głos. Nienawidząc tego, że moje ramiona nagle nie miały siły, by go odepchnąć.

I tego, że jakaś część mnie naprawdę go pragnęła, mimo wszystko.

— Zaprzeczaj dalej — mruknął, a jego spojrzenie pociemniało. — To tylko sprawia, że mam jeszcze większą ochotę pochylić cię nad moim biurkiem i wyruchać z ciebie ten pysk.


Kiedy asystentka zarządu Alice Rhodes wysłała swojemu aroganckiemu i nieznośnemu szefowi, Theodore’owi Linden-Hawthorne’owi, seksualną wiadomość podczas firmowej imprezy noworocznej, jej życie całkowicie stanęło na głowie.

Straciła wszystko: narzeczonego, rodzinę i najlepszą przyjaciółkę — a to wszystko przez jedną żenującą pomyłkę. Jakby tego było mało, Theodore zdawał się niezdolny trzymać się od niej z daleka, a Alice z przerażeniem uświadomiła sobie, że to uczucie powoli zaczyna działać w obie strony.

Ale to przyciąganie miało swoją cenę. Alice i Theodore pochodzili z dwóch zupełnie różnych światów. Ich fascynacja była zakazana i potępiana przez wszystkich wokół. Czy ich miłość przetrwa mściwych byłych partnerów, soczyste skandale, ukryte sekrety i nieoczekiwane niespodzianki?
Twardzielka w Przebraniu

Twardzielka w Przebraniu

536.1k Wyświetlenia · Zakończone · Sherry
"Wszyscy won," rozkazałam przez zaciśnięte zęby. "Natychmiast."
"Jade, muszę sprawdzić twoje—" zaczęła pielęgniarka.
"WON!" warknęłam z taką siłą, że obie kobiety cofnęły się w stronę drzwi.

Kiedyś bała się mnie Organizacja Cienia, która nafaszerowała mnie narkotykami, by skopiować moje zdolności w bardziej kontrolowaną wersję. Uciekłam z ich więzów i wysadziłam cały ich obiekt, gotowa umrzeć razem z moimi porywaczami.

Zamiast tego obudziłam się w szkolnej izbie chorych, z kobietami kłócącymi się wokół mnie, ich głosy rozdzierały mi czaszkę. Mój wybuch zamroził je w szoku — najwyraźniej nie spodziewały się takiej reakcji. Jedna z kobiet zagroziła, wychodząc: "Porozmawiamy o tym zachowaniu, jak wrócisz do domu."

Gorzka prawda? Odrodziłam się w ciele otyłej, słabej i rzekomo głupiej licealistki. Jej życie jest pełne dręczycieli i prześladowców, którzy uczynili jej egzystencję koszmarem.

Ale oni nie mają pojęcia, z kim teraz mają do czynienia.

Nie przeżyłam jako najgroźniejsza zabójczyni na świecie, pozwalając komukolwiek sobą pomiatać. I na pewno nie zamierzam zacząć teraz.
Skrępowana (Seria Lordów)

Skrępowana (Seria Lordów)

659.1k Wyświetlenia · Zakończone · Amy T
Świat, w którym żyję, jest bardziej niebezpieczny, niż sobie wyobrażałam, rządzony przez dwie tajne organizacje—Książąt i Lordów, z którymi się zaplątałam—ale nie tak niebezpieczny jak zdradliwy mężczyzna, którego mój ojciec, Książę Veross City, nalega, żebym poślubiła. Uciekłam, zanim zdążył wbić we mnie swoje pazury. Zmuszona jestem błagać o pomoc mojego dawnego najlepszego przyjaciela—Alekosa. Alekos zgadza się, ale ma swoją cenę. Muszę stać się nie tylko jego kobietą, ale także kobietą jego dwóch przyjaciół. Jakie mam wyjście? Zgadzam się na jego propozycję.

Myślałam, że Alekos, Reyes i Stefan będą moim wybawieniem, ale szybko pokazali mi, że są jak każdy inny Lord—okrutni, brutalni i bez serca.

Mój ojciec miał rację w jednej kwestii—Lordowie niszczą wszystko, czego się dotkną. Czy przetrwam tych demonów? Moja wolność zależy od tego.

Muszę wytrzymać wszystko, co Alekos, Reyes i Stefan mi zgotują, aż uda mi się uciec z tego dzikiego miasta.

Dopiero wtedy będę naprawdę wolna. A może nie?

Seria Lordów:
Księga 1 - Skuta
Księga 2 - Kupiona
Księga 3 - Uwięziona
Księga 4 - Uwolniona
Idealny Drań

Idealny Drań

1.4m Wyświetlenia · W trakcie · Mary D. Sant
Podniósł moje ręce, przyciskając je nad moją głową. "Powiedz mi, że go nie pieprzyłaś, do cholery," zażądał przez zaciśnięte zęby.

"Spadaj, ty sukinsynu!" warknęłam, próbując się wyrwać.

"Mów!" warknął, chwytając moją brodę jedną ręką.

"Uważasz, że jestem dziwką?"

"Czyli to nie?"

"Idź do diabła!"

"Dobrze. Tylko tego potrzebowałem," powiedział, podnosząc moją czarną bluzkę jedną ręką, odsłaniając moje piersi i wywołując falę adrenaliny w moim ciele.

"Co ty, do cholery, robisz?" dyszałam, gdy patrzył na moje piersi z zadowolonym uśmiechem.

Przejechał palcem po jednym ze śladów, które zostawił tuż pod jednym z moich sutków.

Drań podziwiał ślady, które na mnie zostawił?

"Obejmij mnie nogami," rozkazał.

Pochylił się wystarczająco, by wziąć moją pierś do ust, mocno ssąc sutek. Przygryzłam dolną wargę, by stłumić jęk, gdy ugryzł, sprawiając, że wygięłam się w jego stronę.

"Zaraz puszczę twoje ręce; nie waż się mnie powstrzymywać."



Drań, arogancki i całkowicie nieodparty, dokładnie taki typ faceta, z którym Ellie przysięgła sobie nigdy więcej się nie angażować. Ale kiedy brat jej przyjaciółki wraca do miasta, znajduje się niebezpiecznie blisko ulegania swoim najdzikszym pragnieniom.

Jest irytująca, inteligentna, seksowna, całkowicie szalona i doprowadza Ethana Morgana do szału.

To, co zaczęło się jako prosta gra, teraz go dręczy. Nie może przestać o niej myśleć, ale nigdy więcej nie pozwoli nikomu wejść do swojego serca.

Nawet gdy oboje walczą z całych sił przeciwko temu płonącemu przyciąganiu, czy będą w stanie się oprzeć?