Rozdział 124

Łzawią mi oczy, więc chowam twarz w jego piersi, bo nie potrafię znieść widoku tej rażącej, gołej krzywdy. To ja powinnam go pocieszać, a sama mam szkło w oczach. Ściskam jeszcze raz jego ramiona oplatające mnie, a on oddaje uścisk. Nie zasłużył na nic z tego.

— Próbowałem powiedzieć mamie, ale uzn...