Rozdział 162

Na jej twarzy miga strach. Przyszpila mnie spojrzeniem — takim, w którym aż widać, jak próbuje trzymać nerwy na wodzy. To nie fair, że mam patrzeć, jak całuje innych facetów, udając, że „taka praca”.

– Wymyślasz sobie scenariusze, których nie ma – mówi. – Twoja robota nawet tego nie wymaga, Benny.

...