Rozdział 59 W obliczu niesprawiedliwości

Drzwi ledwie przestały dudnić echem po jego wejściu, gdy spojrzenie Dariusa odnalazło mnie.

To nie było dramatyczne. Nie rzucił się do przodu ani nie zawołał mojego imienia. Po prostu na mnie spojrzał — naprawdę spojrzał — i coś w jego oczach zmiękło na tyle, by ustabilizować szaleńczy rytm mojego ...