Rozdział 47 47

Z perspektywy Denzela

Trzymałem Venessę przez dłuższą chwilę, kiedy płakała, wtulona we mnie, w moją pierś. Czułem, jak ulga w niej „puszcza” i rozlewa się falami po całym ciele. Cokolwiek dźwigała, musiało przygniatać ją jak kamień, i byłem wdzięczny, że wreszcie ktoś zdjął z jej barków ten ci...