Rozdział 4 Ślub

Dwa dni minęły szybciej, niż się spodziewałam.

Większość z nich spędziłam, zachowując ostrożność.

Ostrożność przy śniadaniu… jedzenie, odpowiadanie, kiedy ktoś się do mnie odzywał, niedawanie Geraldowi niczego, co wyglądałoby na bunt albo planowanie. Ostrożność wobec Margaux — pozwalanie jej krzątać się wokół drobiazgów, bez odsuwania się, utrzymywanie neutralnego wyrazu twarzy, gdy wspominała, że asystent Douglasa Fitcha dzwonił dwa razy.

Ostrożność wobec Vivienne — ignorowanie tych krótkich, obserwujących spojrzeń, które co chwilę mi posyłała, jakby czekała, aż pęknę pod presją, o której nie miała pojęcia, że już została przekierowana.

Żadne z nich niczego nie podejrzewało.

O to chodziło.

W poranek ślubu stanęłam przed lustrem i zrobiłam bilans tego, co właściwie robię.

Dziś wychodziłam za mąż.

Bez kwiatów. Bez sukni wybieranej miesiącami wcześniej. Bez matki poprawiającej welon ze łzami spływającymi po policzkach. Bez ojca czekającego na końcu alejki z dumnym, spokojnym uśmiechem, który wciąż czasem widziałam we snach i budziłam się, wyciągając rękę, jakbym chciała go dosięgnąć.

Tylko kartka z numerem telefonu. Prywatny adres. Godzina.

I wiadomość od obcej osoby, która brzmiała: nie spóźnij się.

Włożyłam prostą białą sukienkę, którą już miałam — dopasowaną, czystą, bez niczego, co krzyczałoby o uwagę. Płaskie buty. Mały złoty naszyjnik, który ojciec podarował mi na trzynaste urodziny. Jeśli to miało się wydarzyć, to wydarzy się z jego wspomnieniem blisko mojej piersi — tam, gdzie było jego miejsce.

Spojrzałam na zegarek.

Czas iść.

Adres zaprowadził mnie do budynku, obok którego przechodziłam setki razy, nawet go nie zauważając. Miejsca, które istniało cicho pomiędzy głośniejszymi… zarejestrowany urząd stanu cywilnego wciśnięty między aptekę a firmę ubezpieczeniową, wykonujący swoją pracę bez potrzeby zwracania na siebie uwagi.

W środku było czysto i bez pośpiechu.

Kobieta w recepcji uniosła wzrok, kiedy naparłam na drzwi i weszłam. — Panna Callum?

— Tak.

— Idealnie na czas. Tędy, proszę.

Poprowadziła mnie krótkim korytarzem do niewielkiego pokoju. Białe ściany. Dwa krzesła naprzeciw prostego biurka. Okno, przez które wpadało popołudniowe światło pod niskim kątem.

Dwóch świadków siedziało już pod dalszą ścianą — oboje obcy, oboje z neutralnymi minami ludzi opłaconych za to, żeby byli obecni, ale niezaangażowani.

Odette stała przy oknie.

Granatowa sukienka. Jak zwykle opanowana. Spojrzała na mnie, kiedy weszłam, i skinęła lekko głową — gest, w którym naraz mieściły się aprobata, otucha i ciche przeprosiny za okoliczności.

Jego jeszcze nie było.

Stanęłam przy swoim krześle i starałam się oddychać równo.

Minęły trzy minuty.

Wtedy za mną otworzyły się drzwi.

Kroki. Równe, odmierzone — takie, które nie przepraszały za to, że zajmują przestrzeń. Drzwi się zamknęły. Usłyszałam ciche: „Spóźniłeś się” od Odette i odpowiedź: „O dwie minuty”… niski, spokojny głos, całkowicie niewzruszony uwagą.

Odwróciłam się.

Pierwsze wrażenie to wzrost. Potem bezruch. Nie do końca bezruch spokoju, raczej kontroli — kogoś tak wprawionego w panowaniu nad własną obecnością, że stało się to bezwysiłkowe. Ciemny garnitur, bez krawata, kołnierzyk rozpięty pod szyją. Ciemne włosy. Szczęka zastygła w czymś, co wyglądało na permanentne opanowanie.

Jego oczy od razu mnie znalazły.

Ostre. Nieruchome. Spojrzenie, które szybko oceniało i nie zdradzało niczego o tym, co zobaczyło.

Jedna sekunda bezpośredniego kontaktu.

Potem spojrzał na urzędniczkę, jakbym była po prostu częścią ustawienia pomieszczenia.

Ja też odwróciłam wzrok.

Dobrze. To nie był ten rodzaj ślubu.

Przesunęliśmy się do biurka, kiedy urzędniczka skinęła — zatrzymując się obok siebie w dokładnie takiej odległości, żeby być obecnymi w świetle prawa i niezaangażowanymi prywatnie. Dość blisko na podpisy. Dość daleko jak dla obcych.

Bo nimi byliśmy.

— Zanim zaczniemy — powiedziała uprzejmie urzędniczka — czy mogę potwierdzić obie strony do protokołu?

— Seraphine Callum.

Chwila ciszy obok mnie.

— Zael Morrow.

Odnotowałam to nazwisko i zachowałam neutralną twarz.

Ceremonia była dokładnie taka, jak obiecała Odette.

Trzydzieści minut. Czysto. Proceduralnie. Urzędniczka przechodziła przez formułki prawne z wydajnością kobiety, która robiła to setki razy i traktowała to jako coś ani niezwykłego, ani zwyczajnego… po prostu pracę, którą trzeba wykonać porządnie.

Odpowiadałam, kiedy miałam odpowiedzieć.

Obok mnie Zael robił to samo. Przez cały czas jego głos pozostawał równy i bez wahania, w sposób, którego nie potrafiłam zdecydować, czy jest kojący, czy niepokojący.

Kiedy przyszła kolej na obrączki, Odette cicho wystąpiła do przodu z dwiema prostymi, złotymi obrączkami. Zwyczajne. Wsuwając swoją na palec, nawet na nią nie spojrzałam. Kątem oka dostrzegłam lekkie zaciśnięcie szczęki Zaela, gdy zakładał swoją. Jedyna widoczna reakcja z jego strony przez trzydzieści minut.

— Niniejszym ogłaszam was prawnie małżeństwem — powiedział urzędnik. — Możecie podpisać rejestr.

Podpisaliśmy.

Nasze dłonie nawet się do siebie nie zbliżyły.

Świadkowie złożyli podpisy. Odette podpisała. Dokumenty przekładano i składano z rzeczową sprawnością urzędu, który rozumiał, że nie każde małżeństwo wymaga gratulacji. Urzędnik zniknął za bocznymi drzwiami.

Gotowe.

Stałam, trzymając w obu dłoniach swoją kopię aktu małżeństwa. Moje nazwisko obok jego. Czarny atrament na białym papierze. Prawne, wiążące i kompletnie surrealistyczne.

— Gratulacje — odezwała się cicho Odette za nami.

Żadne z nas nie odpowiedziało.

Zael już ruszał w stronę drzwi. Zatrzymał się, opierając dłoń o framugę, i zerknął przez ramię… nie na Odette. Na mnie.

— Twój numer — powiedział. — Na wypadek gdyby coś wyszło.

Podałam go bez wahania.

Wklepał go, nie podnosząc wzroku. Potem jego spojrzenie na moment wróciło do mojego — proste, nieprzeniknione, nie zdradzające absolutnie niczego.

— Odezwę się, jeśli będzie trzeba.

— Ja też — odparłam.

Jeszcze jedna sekunda tego spokojnego spojrzenia.

Potem wyszedł.

Stałam w pustym pomieszczeniu i słuchałam, jak jego kroki cichną w korytarzu, aż nie zostało już nic do usłyszenia.

— Daj temu czas — powiedziała cicho Odette obok mnie.

Nie zapytałam, co ma na myśli.

Wróciłam do domu, zanim samochód Geralda wjechał z powrotem na podjazd.

Margaux była w ogrodzie. Z góry dobiegała przytłumiona muzyka Vivienne. Dom wyglądał dokładnie tak, jak go zostawiłam — mały, duszny i kompletnie nieświadomy, że właśnie zmieniłam wszystko.

Poszłam prosto do swojego pokoju, przebrałam się z białej sukienki i schowałam akt małżeństwa tam, gdzie wiedziałam, że będzie bezpieczny. Do wewnętrznej kieszeni starego płaszcza ojca wiszącego z tyłu szafy. Tego, którego Gerald ani razu nie tknął.

Potem usiadłam na skraju łóżka.

Mężatka.

Obrączka wciąż była na palcu. Przez chwilę na nią patrzyłam — proste złoto, cicho znaczące — po czym zsunęłam ją i ostrożnie odłożyłam do szkatułki z biżuterią. Jeszcze nie mogłam jej tu nosić.

Nie dopóki nie będę gotowa na tę rozmowę, a „gotowa” nie było słowem, które chciałabym teraz przypiąć do czegokolwiek związanego z Geraldem.

Telefon zawibrował.

Gerald.

Zejdź na dół. Mam wiadomości.

Znajomy chłód osiadł mi w klatce piersiowej. Wsunęłam telefon do kieszeni i zeszłam.

Był w salonie, wciąż w marynarce, co znaczyło, że dopiero co przyjechał. Margaux siedziała na kanapie, z dłońmi złożonymi w ten charakterystyczny sposób, jaki przybierała, gdy już wiedziała, co za chwilę padnie, i z góry postanowiła na to nie reagować.

— Usiądź — powiedział Gerald.

Usiadłam. Nie dlatego, że mi kazał. Dlatego, że chciałam to usłyszeć, nie stojąc nad tym jak nad wyrokiem.

— Załatwiłem ci posadę. — Poprawił mankiet marynarki z wyćwiczonym spokojem. — Od jutra rano. Asystentka osobista prezesa. To cię zajmie i będzie wyglądało stosownie, kiedy ustalenia dotyczące zaręczyn z Douglasem ruszą do przodu. — Krótka pauza. — Załatwiłem to przez wspólnego znajomego. Będziesz podlegała bezpośrednio jemu.

— W jakiej firmie? — zapytałam.

— Morrow Enterprises.

Ta nazwa przeszła przeze mnie jak zimna woda.

— A prezes? — Mój głos zabrzmiał zupełnie spokojnie.

Nie mam pojęcia jak.

Gerald spojrzał na mnie z łagodną satysfakcją człowieka, który jest przekonany, że trzyma wszystkie karty na stole.

— Morrow — powiedział. — Zael Morrow.

Pokój nie zawirował.

Moja twarz też nie.

Ale pod każdym kontrolowanym milimetrem mojej miny mój umysł pędził szybko, zimno i bardzo, bardzo jasno.

Zael Morrow.

Mój mąż.

Mężczyzna, obok którego stałam dwie godziny temu w urzędowym gabinecie. Ten, którego szczęka zacisnęła się odrobinę, gdy wkładał obrączkę, której nie wybrał. Ten sam, który wyszedł z tamtego pomieszczenia, nie oglądając się.

Jutro rano miałam wejść do jego biura i udawać, że nigdy w życiu go nie widziałam.

Gerald myślał, że zastawia pułapkę.

Nie miał najmniejszego pojęcia, że właśnie postawił mnie dokładnie tam, gdzie musiałam się znaleźć.

— Będę gotowa na ósmą — powiedziałam.

Gerald skinął głową i wyszedł z pokoju.

Zostałam na miejscu.

Margaux coś powiedziała, ale tego nie usłyszałam.

Mój mąż był moim nowym szefem.

I żadne z nas nie mogło o tym pisnąć ani słowa.