Rozdział 1 Klient

W chwili, gdy przekroczyłam próg Blackwood Tower, złożyłam sobie obietnicę: nie drgnę. Pięć lat temu wyszłam stąd we łzach. Dziś wyjdę na własnych warunkach.

Obrotowe drzwi odcięły październikowy deszcz. Pod obcasami błysnął marmur; szkło wspinało się ku niskiemu sufitowi z chmur. Pięć lat temu przeszłam tędy w białej sukni, wierząc, że Damian Blackwood dotrzyma każdej przysięgi, którą złożył.

Dziś byłam Avą Winters, właścicielką Ever After Events. Moja czarna sukienka była idealnie skrojona, teczka nieskazitelna, uśmiech profesjonalnie neutralny. Nic z tego nie potrafiło powstrzymać serca, które waliło mi mocno o żebra.

— Pani Winters? — Recepcjonistka obdarzyła mnie uprzejmym uśmiechem. — Pan Blackwood jest już gotowy.

Poszłam za nią obok stanowiska ochrony i do prywatnej windy. Gdy drzwi się zamknęły, w lustrzanej ścianie złapałam własne odbicie. Blond włosy starannie upięte na karku. Czerwone usta. Spokojne oczy.

Kobieta, która umiała wyjść z pokoju, nie płacząc.

Winda otworzyła się na piętrze zarządu. Recepcjonistka poprowadziła mnie korytarzem obwieszonym oprawionymi fotografiami budynków, które Damian kupił, odbudował albo podbił. Jego nazwisko widniało na każdej tabliczce. Kiedyś myślałam, że jego ambicja jest piękna. Potem dowiedziałam się, co potrafi poświęcić, żeby ją chronić.

Drzwi do jego gabinetu rozwarły się.

Okna od podłogi do sufitu trzymały miasto w szarym popołudniu. Przed nimi stało ciemne biurko, tak czyste, że wyglądało na nieużywane. Damian stał do mnie tyłem, czytając dokument na tablecie.

Przez jedną zdradliwą sekundę znów miałam dwadzieścia trzy lata i czekałam, aż się odwróci i uśmiechnie.

Podniósł wzrok.

Jego oczy wciąż były tym niepodrabialnym odcieniem szarości. Przesunęły się po mojej twarzy z uprzejmym zainteresowaniem i nie znalazły niczego. Żadnego szoku. Żadnego rozpoznania. Przygotowałam się na gniew, nawet na pogardę. Jego obojętność zabolała głębiej.

— Panie Blackwood — powiedziałam. — Jestem Ava Winters. Dziękuję za zaproszenie.

Odłożył tablet i wstał. — Pani Winters. Słyszałem o pani pracy same wspaniałe rzeczy.

— Ciężko na nie pracowałam.

Kącik jego ust ledwie drgnął. — Bezpośrednio. Cenię to.

Wskazał krzesło naprzeciwko biurka. Usiadłam, nie pozwalając, by skóra mnie pochłonęła. W jego gabinecie unosił się delikatny zapach cedru i tej samej kawy, którą kiedyś pił czarną. Zauważyłam to. Nienawidziłam, że to zauważyłam.

— Planuję ślub — powiedział. — Za sześć tygodni. Trzystu gości. Wydarzenie ma być eleganckie, stonowane i niemożliwe do zapomnienia.

— Te cechy nie zawsze mieszczą się w jednym pomieszczeniu.

Jego spojrzenie się wyostrzyło, po czym ociepliło je ledwie dostrzegalne rozbawienie. — Dlatego panią zatrudniam.

Przesunęłam teczkę po blacie. Zdjęcia ogrodów rozświetlonych świecami, cichych zimowych kaplic i sali balowej odmienionej bladymi gałęziami i szkłem. Moja praca. Moje nazwisko. Życie, które zbudowałam klient po kliencie.

Damian przejrzał strony. — Imponujące.

— Wiem.

Tym razem jego uśmiech niemal dotarł do oczu. Przez chwilę zobaczyłam mężczyznę, którego kochałam. Pogrzebałam to wspomnienie, zanim znów zdołało mnie zranić.

— Panną młodą jest Isabelle Laurent — powiedział. — Ona zajmie się szczegółami estetycznymi. Mnie interesuje realizacja, prywatność i uniknięcie cyrku.

Panna młoda. Słowo małe, zwyczajne. A jednak wylądowało prosto między moimi żebrami.

— Będę musiała spotkać się z wami obojgiem — odparłam. — Ślub należy do dwojga ludzi, nawet jeśli jedno z nich deleguje rozpisanie miejsc.

— Isabelle będzie dostępna. — Oparł się wygodniej. — Moje wymagania są proste. Żadnych przecieków do prasy. Żadnych emocjonalnych teatrzyków. Żadnych niespodzianek.

Mogłabym się roześmiać. Kiedyś obiecał mi całe życie. Potem pojawił się prawnik, czek i jego publiczne oskarżenie, że wyszłam za niego dla pieniędzy.

— Dyskrecja jest częścią mojej umowy — powiedziałam. — Niespodzianki trudniej zakazać.

— W takim razie dopilnujemy, żeby ich nie było.

To był stary Damian: pewny, że podpis potrafi przypiąć świat do miejsca. Przycisnęłam kciuk do krawędzi notesu.

— Co chcesz, żeby ludzie zapamiętali? — zapytałam. — Kiedy wyjdą z przyjęcia, co ten ślub ma im powiedzieć?

Jego wyraz twarzy się zmienił. Ledwie. — Że potrafiliśmy zrobić to porządnie.

To. Nie małżeństwo. Nie miłość. Zadanie z terminem.

— Do jutra prześlę propozycję z harmonogramem, budżetem i planem prywatności.

— Dobrze. — Wstał, dając znak, że spotkanie dobiegło końca. — Już przez to przechodziłem. Źle się skończyło.

Słowa przeszyły pokój. Zachowałam kamienną twarz.

— Czytałam w prasie o pańskim poprzednim małżeństwie — powiedziałam. To było kłamstwo. Przeczytałam każdy artykuł, jaki zdołałam znaleźć, także te, które nazywały mnie łowczynią posagu.

Zacisnął szczękę. — W takim razie rozumie pani, dlaczego dyskrecja nie podlega negocjacjom.

— Rozumiem, że niektóre rzeczy lepiej zostawić pogrzebane.

Przez jedną krótką chwilę cień przemknął mu przez oczy. Nie rozpoznanie. Coś bliższego bólowi na wpół zapamiętanego snu.

Potem otworzyły się drzwi gabinetu. Weszła jego asystentka z tabletem. — Samochód czeka, panie Blackwood. I dzwoniła niania. Potrzebuje potwierdzenia planu bliźniaków na przyszły tydzień. Jest konflikt z przymiarką u pani Laurent.

Bliźniaki.

Palce zdrętwiały mi na notesie.

Damian zerknął na ekran. — Przełóż przymiarkę. Plan dnia chłopców zostaje bez zmian.

Chłopców. To słowo niczego nie wyjaśniało. Asystentka skinęła głową i wycofała się.

Wstałam zbyt gwałtownie. Krzesło zaszurało cicho po podłodze.

— Pani Winters? — zapytał Damian.

— Dziękuję za poświęcony czas. — Zmuszałam głos do posłuszeństwa. — Odezwę się.

Odprowadził mnie do drzwi. Gest uprzejmy, wyćwiczony i druzgocąco znajomy. Zatrzymaliśmy się pod oprawioną w ramę fotografią szklanej wieży, którą zbudował nad nabrzeżem.

— Z niecierpliwością czekam na pani propozycję — powiedział.

— Ja też.

Drzwi windy się otworzyły. Weszłam do środka, po czym odwróciłam się jeszcze raz. Damian stał na korytarzu, z jedną dłonią w kieszeni, i patrzył na mnie z łagodną cierpliwością, jaką okazywał każdemu nowemu wykonawcy.

Drzwi zasunęły się.

Dopiero wtedy pozwoliłam, by zadrżała mi ręka.

Bliźniaki. Przeszukałam gazety, strony biznesowe, nawet rubryki towarzyskie. Wmawiałam sobie, że muszę wiedzieć, czy ułożył sobie życie. Brzydsza prawda była taka, że wciąż chciałam dowodu, że bez mnie jest nieszczęśliwy.

Teraz w jego życiu byli chłopcy. Nie wiedziałam, kim są ani jak go nazywają, kiedy nikt inny nie może usłyszeć.

Moje dziewczynki, Lily i Rose, miały cztery lata i cztery miesiące. Nigdy ich nie widział. Nie wiedział, że mają jego szare oczy ani że uparty podbródek Lily pojawia się za każdym razem, gdy słyszy „nie”.

Winda zjechała do holu. Wyszłam i przeszłam przez obrotowe drzwi prosto w deszcz.

Wróciłam, żeby Damian poczuł ból, który mi zostawił. Przez lata ćwiczyłam tę chwilę: jak blednie mu twarz, jak pęka jego pewność siebie, jak wreszcie widzi moje dziewczynki. Ale teraz miałam bardziej niebezpieczne pytanie: jeśli tamci chłopcy byli jego, co zrobi, kiedy dowie się o dwóch córkach, o których istnieniu nigdy nie miał pojęcia?