Jego Ukryci Spadkobiercy: Żal Miliardera

W chwili, gdy przekroczyłam próg Blackwood Tower, złożyłam sobie obietnicę: nie drgnę.

Pięć lat temu ochrona wyprowadziła mnie w lodowaty deszcz, a cały mój dobytek upchnięto w dwóch kartonowych pudłach. Ogołocono mnie z godności i z mojego małżeńskiego nazwiska. Teraz kobieta odbita w lustrze windy była kimś zupełnie innym.

Zamiast mysio-brązowych fal, które Damian kiedyś gładził, miała ostro ściętego, miodowo-blond boba. Usta pomalowane na aksamitną karminową czerwień; postawę sztywną pod dopasowaną kremową marynarką. Na mojej skórzanej teczce, wytłoczone złotem, widniały dwa słowa: A. V. Events.

Nikt tutaj nie znał Avy Winters. Na pewno nie pamiętali Avy Blackwood — naiwnej dziewczyny, którą Damian ukrywał w swoim penthousie, zanim wyrzucił ją jak śmiecia.

Winda zadźwięczała, gdy dotarła na osiemdziesiąte drugie piętro.

Kiedy drzwi się otworzyły, asystentka uniosła wzrok znad granitowego biurka.

— Pani Winters? — zapytała z wyćwiczonym uśmiechem.

— Dzień dobry. Miałam konsultację na dziesiątą z panem Blackwoodem. — Mój głos był gładki, niski i równy.

— Proszę iść prosto, przez podwójne drzwi na końcu korytarza. Czeka na panią.

Moje obcasy stukały o drewnianą podłogę w równym rytmie. Z każdym krokiem ból za żebrami zaciskał się mocniej. Oddychaj, powiedziałam sobie. Prowadzisz najbardziej rozchwytywaną butikową firmę eventową w mieście. Trzymasz karty.

Pchnęłam matowe szklane drzwi.

Narożny gabinet był ogromny, obwiedziony oknami z widokiem na smaganą deszczem linię wieżowców. Za biurkiem z poczerniałego dębu siedział mężczyzna, przeglądając umowy.

Nie podniósł wzroku, ale nie musiałam widzieć jego twarzy. Szeroki zarys ramion w grafitowym garniturze, biały mankiet podwinięty raz na przedramieniu, srebrny zegarek łapiący szare światło — wszystko miałam wyryte w pamięci.

Damian Blackwood. Mój były mąż.

Serce uderzyło mi o żebra, ale stopy nie zawahały się ani na moment. Zatrzymałam się dwa kroki przed jego biurkiem.

Damian podpisał stronę przed sobą krótkim, ostrym ruchem pióra, zamknął teczkę i uniósł wzrok.

Świat jakby się przechylił.

Jego rysy były surowsze, niż pamiętałam, jakby wykute w granicie. Pięć lat pogłębiło linie wokół ust, a ciemne skronie oprószyła siwizna. Ale jego oczy — te lodowate, przykuwające stalowoszare oczy, które kiedyś patrzyły na mnie z pogardą — pozostały niezmienne.

Spojrzał prosto na mnie.

Jedna sekunda. Dwie sekundy. Trzy.

Paznokcie wbiły mi się w skórę teczki.

Nic.

Żadnego zaskoczenia. Żadnego błysku rozpoznania. Dla Damiana Blackwooda byłam po prostu kolejną podwykonawczynią, którą przepuszczono przez ochronę.

— Pani Winters — powiedział, a w jego głębokim barytonie nie było ciepła. — Proszę usiąść.

— Dziękuję, panie Blackwood. — Usiadłam naprzeciwko, zakładając nogę na nogę z wyrachowaną gracją.

— Państwa firma została wysoko zarekomendowana przez zarząd — powiedział Damian, splatając palce. — Twierdzą, że jest pani dyskretna, bezlitosna wobec terminów i potrafi pani dochować poufności. To jedyny powód, dla którego jest pani w tym pokoju.

— Dyskrecja jest fundamentem mojego biznesu — odparłam spokojnie. — Rozumiem, że planuje pan ślub.

— Wydarzenie — poprawił Damian obojętnym tonem. — Moje zaręczyny z Isabelle Laurent ogłoszono publicznie w poniedziałek. Jej rodzina oczekuje przedsięwzięcia na znaczną skalę. Sześciuset gości, posiadłość jako miejsce, napięta logistyka. Potrzebuję kogoś, kto zrealizuje całą produkcję bez konieczności angażowania mnie osobiście co czterdzieści osiem godzin.

Przełknęłam gorzki smak, który podchodził mi do gardła. Isabelle Laurent. Dziedziczka Laurent Maritime.

— Uroczystość tej skali zazwyczaj wymaga udziału zarówno panny młodej, jak i pana młodego — zauważyłam. — Zwłaszcza jeśli chodzi o osobiste akcenty.

Usta Damiana zacisnęły się w cienką linię. — Nie będzie żadnych osobistych akcentów, panno Winters. To strategiczne połączenie Blackwood Enterprises i Laurent Maritime. Isabelle ma wolną rękę, jeśli chodzi o kwiaty i menu. Moim jedynym wymaganiem jest, żeby ten dzień przebiegł z wojskową precyzją.

Odchylił się na oparcie, mrużąc oczy, gdy przyglądał się mojej twarzy.

— W małżeństwo bawiłem się tylko raz — powiedział Damian, a każde słowo cięło jak ostrze. — To była katastrofa. Naiwna, brudna i od podstaw wadliwa. Nie popełnię tych samych błędów drugi raz.

W piersi zapłonęła mi iskra wściekłości. Katastrofa. Taki wydał wyrok na dziewczynę, która kochała go bezwarunkowo, zanim ją wyrzucił i oskarżył o pogoń za jego fortuną.

Uśmiechnęłam się. To była najciaśniejsza maska, jaką kiedykolwiek nosiłam.

— Zrozumiałam, panie Blackwood. Chłodna skuteczność to nasza specjalność — przesunęłam umowę po dębowym blacie. — Jeśli podpisze pan klauzulę o stałej obsłudze, będziemy koordynować wszystko bezpośrednio z panną Laurent i do piątku przedstawimy główny harmonogram.

Damian wziął pióro, nabazgrał podpis i odsunął teczkę z powrotem. Jego palce musnęły moje na odległość niecałego cala, ale nie cofnął dłoni.

Przez ułamek sekundy jego szare oczy powędrowały z powrotem na moją twarz. Między ciemnymi brwiami pojawiła się zmarszczka.

— Czy my się już kiedyś nie spotkaliśmy, panno Winters? — zapytał cicho.

Puls dudnił mi w uszach, ale nie spuściłam wzroku. — Obsługuję wydarzenia wysokiej rangi w całym mieście, panie Blackwood. Być może był pan na gali, którą koordynowałam.

Utrzymał mój wzrok o uderzenie serca dłużej, jakby szukał czegoś, czego nie potrafił umiejscowić, po czym pokręcił głową. — Być może.

Wstał, dając znak, że spotkanie dobiegło końca. — Odprowadzę panią do windy.

Szliśmy korytarzem w milczeniu. Przy windach Damian nacisnął przycisk.

— Proszę dopilnować, żeby Isabelle trzymała się parametrów budżetu — powiedział. — Przesada wygląda desperacko.

— Oczywiście — odparłam, gdy drzwi się otworzyły.

Zanim weszłam do środka, za nami rozległy się pośpieszne kroki. Jego asystentka wypadła zza rogu z tabletem.

— Panie Blackwood, przepraszam — wyrzuciła z siebie, łapiąc oddech. — Samochód czeka na dole. I jeszcze niania dzwoniła — potrzebuje potwierdzenia planu bliźniaków na przyszły tydzień. Musi wiedzieć, w które dni to pan będzie odbierał je ze szkoły.

Damian machnął ręką, zbywając ją ruchem. — Nie teraz, Sarah. W samochodzie.

W mojej piersi świat przestał się kręcić.

Bliźniaki.

On ma bliźniaki?

Oddech uwiązł mi w gardle. Kiedy zdążył mieć bliźniaki? Z kim?

Weszłam do windy i odwróciłam się.

Damian stał między chromowanymi drzwiami, wyciągając telefon, pochłonięty korporacyjnymi nagłymi sprawami. Zimny, zdystansowany, obojętny. Kompletnie nieświadomy, że pięć mil stąd, w cichym szeregowcu z brunatnego piaskowca, dwie czteroletnie dziewczynki o kruczoczarnych loczkach i jego przeszywających szarych oczach czekają na swoją mamę.

Drzwi zsunęły się, odcinając go od widoku.

Oparłam plecy o zimną ścianę windy, a ręce mi drżały. Nie miał pojęcia, że w żyłach dwóch małych dziewczynek, które mówią do mnie „mamusia”, płynie jego krew. A teraz musiałam się dowiedzieć, dlaczego nagle ma własne bliźniaki — zanim mój sekret stanie się jego bronią.