Rozdział 2 Prawda, którą noszę

Kiedy dotarłam do krawężnika, deszcz przerzedził się w srebrzystą mgiełkę. Ściskałam teczkę pod kamiennym okapem wieżowca, jakby papier mógł zatrzymać przeszłość na zewnątrz.

Telefon zawibrował.

Rosa przysłała zdjęcie. Lily stała przy kuchennej ścianie pokrytej fioletową kredką, uśmiechnięta jak artystka, której dzieło właśnie przyjęło muzeum. Rose stała za nią z założonymi rękami i niebieską smugą na jednym policzku.

Mamusiu, kiedy wrócisz do domu? Lily znowu narysowała coś na ścianie.

Zaśmiałam się, zanim zdążyłam się powstrzymać. Ten dźwięk rozluźnił supeł w gardle.

Dziesięć minut, wystukałam. Trzymaj kredki poza jej zasięgiem.

Rosa odpisała śmiejącą się buźką i serduszkiem. Zamówiłam samochód i patrzyłam, jak miasto przesuwa się za oknem. Moje odbicie unosiło się nad ulicami: kobieta z dopracowanymi ustami i pulsem, który nie uspokoił się, odkąd usłyszała słowo „bliźniaczki”.

Śledziłam Damiana z ostrożnego dystansu: profile biznesowe, wzmianki o akcjach charytatywnych, zdjęcia, na których wychodził samotnie z restauracji. Żadnej zapowiedzi ślubu. Żadnych zdjęć z dziećmi. Żadnej wskazówki, że został ojcem.

Może coś przeoczyłam. Może gdzieś w prywatnym życiu, strzeżonym tak uważnie, że nawet prasa nie potrafiła się do niego dobrać, były dwoje dzieci. Może telefon od niani oznaczał dokładnie to, na co brzmiał.

Na tę myśl ścisnęło mi klatkę piersiową.

Powiedziałam sobie, że to nie ma znaczenia. Damian był moim byłym mężem. Mógł wychowywać dzieci, poślubić Isabelle, zbudować kolejną wieżę. Nic z tego nie zmieniało tego, co zrobił.

– Mamusiu!

Lily wpadła na moje nogi z pełnym impetem. Złapałam ją pod pachy i uniosłam, śmiejąc się, gdy jej loczki musnęły mój policzek. Pachniała musem jabłkowym i tuszem z flamastrów.

– Spóźniłaś się – powiedziała Rose z korytarza.

Ona też miała cztery lata, ale patrzyła z powagą małego sędziego. Jej szare oczy obejrzały mnie uważnie, po czym zmiękły. Podeszła na tyle blisko, żebym mogła objąć ją wolnym ramieniem.

– Przepraszam. Praca zajęła więcej czasu, niż się spodziewałam.

– To był ślub? – zapytała Lily.

– Planowanie.

– Panna młoda miała ładną suknię?

– Jeszcze jej nie poznałam. – Spojrzałam na ich twarze: jedną roziskrzoną, drugą czujną. – Poznałam pana młodego.

Brwi Rose ściągnęły się w skupieniu.

– Był miły?

Zacisnęło mi się gardło. Mogłam powiedzieć, że nie. Mogłam jej powiedzieć, że był okrutny, albo że kiedyś obiecał, że będzie mnie chronił. Ale dzieci zasługiwały na coś więcej niż najostrzejszą wersję bólu dorosłego.

– Był uprzejmy – powiedziałam. – To nie to samo co miły.

Rose wyglądała, jakby to rozważała.

– Wiem.

Ta odpowiedź mnie zaskoczyła. Miała cztery lata, nie była świadkiem. A jednak miała w sobie coś, co wyłapywało to, co próbowałam ukryć.

Rosa pojawiła się w progu kuchni, wycierając ręce w ściereczkę.

– Jesteś. Dobrze. Od dwudziestu minut targują się o jeszcze jedną bajkę.

– Miałyśmy umowę – oznajmiła Rose.

– Miałyście trzy umowy – odparła Rosa. – Twoja siostra cały czas zmieniała warunki.

Lily wyszczerzyła się i zsunęła z moich ramion.

– Jestem dobra w umowy.

Patrzyłam, jak pędzą z powrotem do salonu. Moje córki były głośne, pełne życia, cudownie zwyczajne. Należały do życia, które zbudowałam po Damianie. To życie było małe w porównaniu z jego, ale było nasze.

Rosa poczekała, aż dziewczynki zajmą się klockami.

– Jak poszło?

– Mam kontrakt.

– I?

– Żeni się z kimś o imieniu Isabelle. – Położyłam teczkę na stoliku obok. – Ślub jest za sześć tygodni.

Twarz Rosy się zmieniła. – Ava.

– Wiem.

– Nie musisz tego robić.

– Jeszcze niczego nie podpisałam.

– Wiesz, co mam na myśli. – Ściszyła głos. – Możesz odmówić. Możesz powiedzieć, że masz już pełny grafik.

Spojrzałam na dziewczynki. Lily zbudowała wieżę z klocków, po czym przewróciła ją z rozkoszną gwałtownością. Rose odbudowywała ją, cierpliwie sortując elementy według wielkości.

– Słyszałam, jak jego asystentka wspomniała o bliźniakach – szepnęłam. – Niania. Grafik. Damian ma dzieci, Rosa.

Twarz Rosy znieruchomiała. – Powiedział, że są jego?

– Nie. Ale co innego mam myśleć?

– Masz poczekać, aż będziesz wiedziała.

– Spędziłam lata, nic nie wiedząc. – Mój głos się zaostrzył. Zmusiłam się, żeby odetchnąć. – Muszę zrozumieć, co się dzieje w jego życiu, zanim zdecyduję, co zrobić.

Rosa oparła ramię o ścianę. – A jeśli to jego dzieci?

To pytanie było jak nóż z miękką rękojeścią.

Spojrzałam na Lily i Rose. Cztery lata i cztery miesiące. Urodziły się już po moim odejściu, ale zaczęły się jako dwa uderzenia serca, kiedy Damian i ja wciąż byliśmy małżeństwem. Rozwód ciągnął się miesiącami. Zanim zrozumiałam, że jestem w ciąży, on już zdecydował, jakim typem kobiety jestem.

Nigdy nie poprosił, żeby usłyszeć moją wersję. Nauczyłam się przeżyć tę ciszę. Nie nauczyłam się jej wybaczać.

– On nie wie o moich dziewczynkach – powiedziałam. – To się liczy.

– Na pewno? – zapytała Rosa. – A może właśnie na to boisz się odpowiedzieć?

Skrzyżowałam ramiona. – Nazwał mnie łowczynią pieniędzy przy połowie miasta i kazał ochronie mnie wyprowadzić. Byłam w ciąży i sama.

– Pamiętam. – Głos Rosy złagodniał. – Byłam tam. Pamiętam też, jak mówiłaś, że chciałaś, żeby za tobą poszedł. Nie po to, żeby zabrać dzieci. Tylko żeby zapytać, czy nic ci nie jest.

Zaszczypało mnie w oczach. Odwróciłam się, zanim mogła to zobaczyć.

– Myślałam, że skończyłam z tajemnicami – powiedziałam. – Myślałam, że ułożyłam sobie życie, którego nie będzie w stanie tknąć.

– Ułożyłaś.

– To czemu jedno słowo sprawia, że czuję, jakby podłoga się poruszyła?

Rosa przeszła przez pokój i ujęła moją dłoń. – Bo wciąż cię obchodzi, kim się stał. To nie znaczy, że cokolwiek mu jesteś winna.

Chciałam jej wierzyć. Ale przyjęłam kontrakt Damiana, bo jakaś część mnie chciała, żeby zrozumiał, co stracił.

A teraz miał w domu dzieci. A przynajmniej tak sądziłam. Nie umiałam powiedzieć, co boli bardziej: że mógł pójść dalej, czy że mógł stać się ojcem, którego potrzebowałam, żeby był.

Tamtej nocy, kiedy dziewczynki już spały, otworzyłam laptopa i wyszukałam każdy artykuł, jaki znalazłam o rodzinie Damiana. Żadnego ogłoszenia. Żadnych zdjęć. Żadnych nazwisk. Tylko wzmianka o działalności charytatywnej dotycząca prywatnego rodzinnego wydarzenia i krótka informacja, że Blackwood niedawno wziął wolne w pracy.

Zamknęłam laptopa, ale zanim ekran pociemniał, pojawiło się nowe powiadomienie o e-mailu.

W załączniku znajduje się umowa dotycząca ślubu. Proszę o potwierdzenie do rana.

Nadawcą była asystentka Damiana. Na dole, pod podpisem, ktoś dopisał odręczną linijkę zeskanowaną na stronę.

Proszę zachować prywatny grafik rodziny. Chłopców nie wolno fotografować.

Przeczytałam to dwa razy. Potem spojrzałam w stronę korytarza, gdzie spały moje córki.

Dziewczynki spały na końcu korytarza, a ta jedna instrukcja sprawiła, że prywatne życie rodzinne Blackwooda przestało przypominać plotkę, a zaczęło zamknięte na klucz drzwi między nami.

Co jeszcze Damian przede mną ukrył?