Rozdział 3 Pęknięcia w zbroi

Sen nie przychodził tamtej nocy łatwo.

Leżałam w ciemności, z Rose wtuloną w mój lewy bok i Lily rozciągniętą na prawym. Przyszły do mojego pokoju o drugiej nad ranem, bose stopy szeptały po deskach podłogi. Nigdy ich nie odsyłałam. Przez pięć lat odbudowywania siebie ich ciepło było jedyną kotwicą, która naprawdę mnie uleczyła.

A jednak dziś, nawet ich miękki oddech nie potrafił uciszyć moich myśli.

Bliźnięta.

To słowo krążyło pod żebrami jak syrena alarmowa. Damian miał bliźnięta. Na papierze ta myśl powinna być bez znaczenia. Był moim byłym mężem, mężczyzną, który pięć lat temu przeciął nasze małżeństwo z chłodną, prawniczą precyzją. Kogo wychowywał, kto mieszkał pod jego dachem, kto nazywał go ojcem — nic z tego nie powinno obchodzić Avy Winters, organizatorki ślubów.

A jednak obchodziło. Miało znaczenie.

Przez pięć lat trzymałam się przy życiu, kurczowo uczepiona jednej historii: Damian Blackwood nie był zdolny do miłości. Mierzył ludzi ich użytecznością i wyrzucał, kiedy kończyła się ich wartość. Wmawiałam sobie, że nie zasługuje na to, by poznać swoje córki, bo potraktowałby je z tą samą zdystansowaną okrutnością, którą okazywał mnie. Ukrywanie Lily i Rose nie było tylko przetrwaniem; było też miłosierdziem.

Teraz jednak ten fundament się chwiał. Jeśli Damian miał własne dzieci, jeśli był zdolny do bycia ojcem, to historia, która trzymała mnie przy zdrowych zmysłach, była kłamstwem.

Następnego ranka odprowadziłam dziewczynki do przedszkola, całując lepką od czegoś buzię Lily i wygładzając ciemne loczki Rose, po czym ruszyłam do Ever After Events.

Mój lokal był niewielki, wciśnięty między sklep papierniczy a ekskluzywną kwiaciarnię. To nie była Blackwood Tower, ale każdy centymetr kwadratowy należał do mnie. Zdarłam stare warstwy z podłóg, pomalowałam kremowe ściany, wypolerowałam złote litery na szybie i budowałam reputację klient po kliencie.

Otworzyłam zamek i sprawdziłam telefon na biurku. Czerwona lampka migała.

„Pani Winters, mówi asystent pana Damiana Blackwooda. Pan Blackwood chciałby spotkać się ponownie dziś po południu o czwartej. Proszę o potwierdzenie.”

Moja dłoń zawisła nad słuchawką. Każdy instynkt obronny krzyczał, żebym odmówiła. Mogłam powołać się na kolizję terminów. Mogłam odejść, zanim jego orbita wciągnie mnie pod siebie.

Zamiast tego palce wybrały numer wewnętrzny. — Proszę przekazać panu Blackwoodowi, że będę.

O czwartej wyszłam z windy na piętrze zarządu Blackwood Tower.

Damian stał przy oknach, tyłem do mnie. Na zewnątrz miasto spowijały grafitowe chmury. Jego ramiona były szersze, niż pamiętałam, niosły w sobie fizyczny ciężar nieustannej presji. W skroniach migotały w świetle srebrne pasma. Postawa miał sztywną, kontrolowaną — sylwetkę mężczyzny, który nigdy się nie ugina.

— Pani Winters. — Odwrócił się; grafitowy garnitur miał nieskazitelny, a szare oczy przytwierdziły się do moich z analitycznym spokojem. — Dziękuję, że pani przyszła.

— Powiedział pan, że chce omówić szczegóły ślubu, panie Blackwood. — Usiadłam na krześle naprzeciwko jego biurka, trzymając plecy prosto. — Jest jakiś problem z wstępnym budżetem?

— Budżet jest do przyjęcia. — Usiadł powoli, a jego palce raz zastukały o mahoniowy blat. — Moje zastrzeżenie dotyczy kontroli. Isabelle chce szerokiego nagłośnienia w mediach. Już rozważała zapytania od towarzyskich publikacji.

Odpięłam skuwkę długopisu. — Chce pan to uciąć.

— Chcę, żeby było to zarządzane z absolutną dyskrecją. — Jego szczęka zacisnęła się w twardą linię. — Żadnych fotografów w trakcie ceremonii. Żadnych nieautoryzowanych wywiadów z gośćmi. Chcę mieć pełne prawo akceptacji każdego zdjęcia i każdego komunikatu prasowego, zanim opuści to pani ręce.

– Standardowa procedura – powiedziałam gładko. – Do jutra rano mogę przygotować kompleksową umowę medialną. Będę potrzebowała pełnej listy redakcji, z którymi kontaktowała się pani Laurent, oraz informacji, jakie obietnice zostały złożone.

– Dobrze. – Skinął głową, ale jego szare oczy wciąż były utkwione w mojej twarzy. – Jest jeszcze coś.

Czekałam, pilnując, by mój oddech pozostał niewyczuwalny.

Damian odchylił się na oparcie i po raz pierwszy zsunęła się z niego ta groźna maska miliardera i prezesa. Zmarszczki wokół ust pogłębiły się; cienie pod oczami nie były tylko efektem długich godzin pracy – to było zmęczenie sięgające kości.

– Zaręczyny są… skomplikowane – powiedział, jakby to wyznanie trzeba było z niego wyciągnąć siłą. – Isabelle i ja mamy różne oczekiwania co do tego, co ten związek ma oznaczać. Potrzebuję koordynatorki, która potrafi poruszać się wśród tych napięć, nie opowiadając się po żadnej ze stron i nie wywołując publicznych tarć.

Opisywał małżeństwo, które pękało, zanim jeszcze padły przysięgi. Układ transakcyjny przykryty prestiżem. To była ta sama lodowata kalkulacja, z którą wszedł w moje życie pięć lat temu, tuż zanim je roztrzaskał.

– Martwisz się, że będzie trudna – mruknęłam.

– Martwię się, że zacznie stawiać żądania, których nie będę w stanie spełnić. – Spojrzał mi w oczy, a ta surowa kruchość w jego głosie sprawiła, że klatkę piersiową ścisnął mi duszący ból. – Nie chcę widowiska, pani Winters. Chcę ślubu, który odbędzie się bez incydentów. Tego zawsze chciałem.

Tego zawsze chciałem.

Te słowa przecięły pięć lat tkanki bliznowatej. Czy tego właśnie chciał od naszego ślubu w tej cichej winnicy pięć lat temu? Czy pragnął spokoju, a potem uwierzył w kłamstwa, które malowały mnie jako chciwą oportunistkę?

– Potrafię zarządzać oczekiwaniami pani Laurent – powiedziałam głosem łagodniejszym, niż pozwalała zawodowa neutralność. – Wcześniej radziłam sobie ze skomplikowaną dynamiką. Nie będzie widowiska, panie Blackwood.

Damian nie odpowiedział od razu. Pochylił się do przodu, opierając przedramiona na biurku, i przyglądał mi się z intensywnością, od której włoski na moich rękach stanęły dęba. Jego wzrok śledził linię mojej szczęki, kształt ust, ułożenie ramion.

– Przypominasz mi kogoś – mruknął.

Mój długopis zastygł na papierze. Pokój skurczył się do przestrzeni między naszymi oczami.

– Kogo? – zapytałam, a mój głos był ledwie ponad szeptem.

Damian powoli pokręcił głową; delikatny cień poruszył kącikiem jego ust. – Nikogo. To było dawno temu.

Cisza rozciągnęła się między nami, gęsta od duchów, których nie potrafił nazwać, i prawd, których ja nie mogłam wypowiedzieć. Chciałam zapytać, czy pamięta dziewczynę, która kochała go bezwarunkowo, czy tylko potwora, którego jego prawnicy opłacili, żeby go wymazać.

Zamiast tego zatrzasnęłam notes i wstałam. – Przygotuję protokół medialny i prześlę do podpisu do rana. Potem będę koordynować wszystko bezpośrednio z zespołem pani Laurent.

On również wstał, górując nad biurkiem. – Pani Winters.

Zatrzymałam się w progu.

– Doceniam pani profesjonalizm – powiedział cicho. – Rzadko spotyka się kogoś, kto po prostu robi to, co mówi, że zrobi.

Ta pochwała paliła jak kwas. Zrobiłam wszystko, co mu obiecałam. Kochałam go bez zastrzeżeń. A on odpłacił mi uzbrojoną eskortą ochrony i podpisanym czekiem.

– Dziękuję, panie Blackwood – powiedziałam, utrzymując swoją zawodową zbroję. – Będę w kontakcie.

Wyszłam z uniesioną głową, ale w chwili, gdy drzwi windy zasunęły się, moja opanowana fasada się rozdarła. Oparłam czoło o zimną, mosiężną ścianę, a przez płuca przeszło mi drżenie.

Przypominasz mi kogoś.

Stał o cal od prawdy. I przez jedną przerażającą, niewybaczalną sekundę nie wiedziałam, czy chcę, żeby zapomniał na zawsze, czy żeby wreszcie mnie zobaczył.