Rozdział 4 Inna kobieta

Przez następne dwa dni unikałam Damiana Blackwooda.

Nie całkiem, oczywiście. Odpowiadałam na maile. Przeglądałam umowy z miejscami. Wysłałam mu szczegółowy protokół dla mediów, który zatwierdził bez ani jednej poprawki. Profesjonalnie. Sprawnie. Wersja mnie, którą zbudowałam specjalnie dla klientów takich jak on.

Ale nie postawiłam stopy w Blackwood Tower. Nie pozwoliłam sobie zastanawiać się nad bliźniakami, o których wspomniała jego asystentka. Nie odtwarzałam w kółko sposobu, w jaki powiedział: przypominasz mi kogoś.

Okłamywałam samą siebie co do tego wszystkiego.

W czwartek rano dostałam wiadomość od osobistej asystentki Isabelle. Pani Laurent chciałaby spotkać się z panią dziś na lunch, aby omówić swoją wizję wesela. Dwunasta w Café Rosalie. Proszę potwierdzić.

Wpatrywałam się w ekran. Isabelle Laurent. Kobieta, która miała poślubić mojego byłego męża. Kobieta, która — jeśli słowa Damiana cokolwiek znaczyły — nie miała pojęcia, że wchodzi w małżeństwo zbudowane na tym samym kruchym fundamencie, który zawalił się pode mną.

Odpisałam: Będę.

Café Rosalie było jednym z tych miejsc, gdzie jedna sałatka kosztowała więcej niż tygodniowy budżet większości ludzi na zakupy spożywcze. Białe marmurowe stoliki, świeże kwiaty na każdej powierzchni, kelnerzy poruszający się z bezgłośną precyzją dobrze opłacanych duchów. Przyszłam dziesięć minut wcześniej, wybrałam stolik przy oknie i zamówiłam wodę, której nie zamierzałam wypić.

Przeglądałam menu, kiedy przez cichy gwar przebił się głos.

— Musisz być Ava.

Podniosłam wzrok.

Isabelle Laurent była olśniewająca. Nie dało się tego ująć inaczej. Blond włosy opadające w idealnych falach, kości policzkowe ostre jak szkło, sukienka, która pewnie kosztowała więcej niż mój czynsz. Poruszała się jak ktoś, komu nigdy nie powiedziano, że jest niewystarczająca, kogo nigdy nie zmuszono, by poczuł się mały.

Usiadła naprzeciwko mnie z wyćwiczonym uśmiechem, który nie sięgał oczu.

— Mam nadzieję, że nie kazałam ci czekać.

— Wcale nie — zamknęłam menu i złożyłam dłonie na stole. — Dziękuję, że znalazła pani czas. Zawsze lubię poznać wizję panny młodej, zanim zacznę planowanie.

— Moja wizja jest prosta. — Skinęła na kelnera i zamówiła wodę gazowaną, nawet nie zerkając do karty. — Chcę, żeby to wesele było wydarzeniem sezonu. Czymś, o czym ludzie będą mówić latami. Damian uważa, że przesadzam, ale nie rozumie, jak to jest być na moim miejscu.

Wypowiedziała jego imię tak, jakby do niej należało. Jakby było nagrodą, którą wygrała i zamierzała wystawić na pokaz.

Zachowałam neutralny wyraz twarzy.

— A to znaczy?

— Poślubić mężczyznę, któremu już raz nie wyszło małżeństwo. — Zaśmiała się cicho, ale pod tym śmiechem była stal. — Wszyscy patrzą. Czekają, aż poniosę porażkę tak jak jego pierwsza żona. Więc to wesele musi być idealne. Nie tylko piękne. Idealne.

Jego pierwsza żona. To byłam ja. Kobieta, która poniosła porażkę.

Zastanowiłam się, jaką historię opowiedział jej Damian. Że byłam łowczynią pieniędzy? Kłamczuchą? Pomyłką, którą naprawił? Przez pięć lat zastanawiałam się, jak usprawiedliwił to, co zrobił. Teraz wiedziałam. Po prostu przepisał historię, aż stałam się przestrogą.

— Rozumiem tę presję — powiedziałam ostrożnie. — Pracowałam z wieloma klientami, którzy są pod lupą opinii publicznej. Moim zadaniem jest dopilnować, żeby ten dzień przebiegł gładko, żeby mogła się pani skupić na tym, co najważniejsze.

— Najważniejszy jest wizerunek. — Isabelle pochyliła się do przodu, a jej głos przycichł. — Potrzebuję, żeby każdy detal krzyczał elegancją i stabilnością. Żadnych szeptów o przeszłości Damiana. Żadnych porównań do niej.

Powiedziała to w taki sposób, w jaki ktoś mógłby powiedzieć „rak” albo „katastrofa”.

Podniosłam szklankę z wodą i wzięłam powolny łyk. Ręka mi nie zadrżała. — Zapewniam panią, że jedyne, co mnie interesuje, to realizacja pani wizji. Nie wnoszę osobistych opinii do swojej pracy.

— Dobrze. — Oparła się wygodniej, usatysfakcjonowana. — Bo zrobiłam rozeznanie na pani temat, Avo. Pani prace są wyjątkowe. Obsługiwała pani już klientów z pierwszych stron. Wie pani, jak dochować tajemnicy.

Wiedziałam. Przez pięć lat dochowywałam największej tajemnicy w swoim życiu.

— Wiem — powiedziałam.

Isabelle przyglądała mi się przez chwilę, a w jej wyrazie twarzy coś mignęło. Ciekawość, może. Albo podejrzenie. — Wie pani, nie jest pani tym, czego się spodziewałam.

— A czego się pani spodziewała?

— Kogoś starszego. Bardziej… korporacyjnego. — Przechyliła głowę. — Jest pani naprawdę uderzająca. Rozumiem, czemu Damian panią wybrał.

Te słowa uderzyły mnie jak lodowata woda. — To nie on mnie wybrał. Polecił mnie były klient.

— Oczywiście. — Jej uśmiech wrócił, ale oczy pozostały czujne. — Nie chciałam niczego sugerować. Po prostu jestem spostrzegawcza. Zauważam różne rzeczy.

Nie podobało mi się, jak na mnie patrzyła. Jakbym była zagadką, którą próbuje rozwiązać.

— Skupmy się na ślubie — powiedziałam, wyciągając z torby notes. — Wspomniała pani, że chce, żeby to było wydarzenie sezonu. Proszę mi powiedzieć, jak to ma wyglądać w pani wyobrażeniu.

Przez następne czterdzieści minut mówiła bez przerwy. Kwiaty z Amsterdamu. Pięciopiętrowy tort z jadalnymi płatkami złota. Suknia zaprojektowana przez krawca haute couture, którego nazwisko kojarzyłam z magazynów, na które nie było mnie stać. Chciała kwartet smyczkowy na ceremonię, słynnego DJ-a na przyjęcie i pokaz fajerwerków, który wymagałby pozwolenia od miasta.

Wszystko notowałam. Zadawałam pytania. Uśmiechałam się.

Ale pod moją profesjonalną maską coś się przesuwało.

Isabelle Laurent nie była czarnym charakterem. Była kobietą, która próbowała kontrolować opowieść, nad którą już zaczynała tracić panowanie. Chciała idealnego ślubu, bo przerażała ją perspektywa, że stanie się mną. Pierwszą żoną. Porażką.

Powinnam była jej współczuć.

Zamiast tego poczułam coś chłodniejszego. Coś, co od pięciu lat próbowałam zakopać.

Damian się nie zmienił. Wciąż żenił się z kobietami, których nie kochał, składał obietnice, których nie potrafił dotrzymać, i zostawiał za sobą zgliszcza. A teraz w grę wchodziły dzieci. Jego bliźnięta. Te, o których wspomniała jego asystentka.

Musiałam się dowiedzieć, kim są te dzieci.

Kiedy lunch dobiegł końca, Isabelle podała mi teczkę ze zdjęciami inspiracji i listą żądań, które nie podlegały negocjacjom. — Będę oczekiwać cotygodniowych aktualizacji. I proszę trzymać Damiana z dala od decyzji kreatywnych. Wydaje mu się, że wie, czego chce, ale nie wie.

Wzięłam teczkę. — Będę w kontakcie.

Wyszła pierwsza; jej obcasy stukały o marmurową posadzkę, a blond włosy łapały światło. Głowy odwracały się, gdy przechodziła. Ludzie szeptali. Była typem kobiety, która przyciąga uwagę, nie prosząc o nią.

Siedziałam przy stoliku jeszcze długą chwilę po jej wyjściu, wpatrując się w teczkę w swoich dłoniach.

W środku były zdjęcia ślubów wyglądających jak z bajki. Białe róże. Kryształowe żyrandole. Panna młoda w chmurze jedwabiu i tiulu.

Ślub, którego nigdy nie było mi dane mieć.

Zamknęłam teczkę i skinęłam na kelnera po rachunek. Miałam pracę do wykonania. Miałam tajemnice do ukrycia. A gdzieś w tym mieście Damian Blackwood wychowywał dzieci, o których nie wiedziałam nic.

Miałam się dowiedzieć dlaczego.