Rozdział 6 Poszukiwanie

Pierwszą rzeczą, której dowiedziałem się o poszukiwaniu dzieci miliardera, było to, że internet był pełen ludzi udających, że wiedzą.

W wieku ósmej czterdziestej piątej siedziałem sam w biurze Ever After Events z kubkiem kawy, którego nie dotknąłem, i trzema otwartymi oknami przeglądarki. Miasto przeniosło się poza szkło. Samochody dostawcze na biegu jałowym na krawężniku. Kwiaciarnia niosła dwa wiadra przez mżawkę. Moje odbicie unosiło się nad wynikami wyszukiwania, blade i czujne.

Dzieci Damiana Blackwooda. Bliźniaki Damian Blackwood. Niania posiadłości Blackwood.

Pierwsza strona zawierała plotki, stare zdjęcia i profil charytatywny opisujący go jako „oddanego wuja”. Brak ogłoszeń o urodzeniu. Żadnych zdjęć szkolnych. Żadnych powiadomień o chrzcinach. Brak stron stowarzyszenia z nazwą syna lub córki.

Sprawdziłem publiczne rejestry urodzeń, do których dostęp był dozwolony, następnie archiwa gazet i strony społecznościowe, które opisywały każdą galę Blackwood od urodzenia Damiana. Nie znalazłem niczego, co potwierdziłoby, że ma dziecko.

Nic nie było dowodem. Wiedziałem o tym. Człowiek z zasobami Damiana mógłby zachować prywatność rodziny. Albo w ogóle nie mogło być rodziny.

Zamknąłem jedną kartę, a następnie otworzyłem ją ponownie.

Słowo bliźniaki leżało w moim umyśle jak kamień. Jego asystent powiedział to od niechcenia, jakby wszyscy w budynku już wiedzieli. Czy miała na myśli jego dzieci? Jego siostrzenice? Para młodych krewnych, którzy mieszkali w posiadłości? Niepewność powinna była być ulgą. Zamiast tego sprawiło, że chciałem wiedzieć więcej.

Zadzwoniłem do byłego sprzedawcy, którego siostra pracowała w prywatnej szkole w Westchester. Nic nie wiedziała. Redaktor stowarzyszenia był mi winien przysługę i dał mi listę ostatnich występów charytatywnych Blackwood. Były galowe zdjęcia, otwarcie skrzydła szpitala, zasiłek zimowy. Damian pojawił się w każdym z nich, sam lub obok Isabelle Laurent. Żadnych dzieci w ramkach.

„Chcesz, żebym zapytał?” powiedział redaktor.

„Nie.”

„Brzmisz pewnie.”

„Jestem pewien, że nie chcę plotek”.

Rozłączyłem się, zanim mogła zapytać, dlaczego zadzwoniłem.

O dziesiątej moja asystentka, Priya, przybyła z dziennymi paczkami sprzedawców i zatrzymała się w drzwiach. „Czy próbujesz rozwiązać morderstwo?”

„Po prostu sprawdzam rejestry publiczne”.

„Z kogo?”

„Damian Blackwood”.

Jej brwi się podniosły. „Powinienem zapytać dlaczego?”

„Nie.”

„Wtedy zapytam, czy umowa ślubna wkrótce stanie się miejscem zbrodni”.

„To ślub. Czasami są gorsze.”

Priya spojrzała na mnie sceptycznie, ale odpuściła. Pomogła mi zbudować biznes z dwóch składanych stołów i pożyczonej drukarki. Wiedziała, kiedy coś ukrywałem. Wiedziała też, że jej nie powiem, dopóki nie będę gotowy.

Wróciłem do poszukiwań. Prywatna posiadłość nie miała publicznej strony internetowej, ale jej fundacja charytatywna podała adres pocztowy i ogólną linię zapytania. Nie dzwoniłem. Nie potrzebowałem personelu Damiana, żeby widzieli mój numer w swoich aktach. Zamiast tego zadałem redaktorowi jedno neutralne pytanie: czy posiadłość Blackwood niedawno zatrudniła specjalistę od dzieci?

Odpowiedź przyszła po obiedzie.

Żadnych nazwisk, żadnych szczegółów. Słyszałem, że nowy psycholog dziecięcy konsultuje się z domownikami. Może być dla każdego. Nie cytuj mnie.

Przeczytałem wiadomość dwa razy. Psycholog dziecięcy. Całodobowa ochrona na wiejskim osiedlu. Wzmianka asystentki o harmonogramie niani. Te trzy fakty ułożyły się w historię, w którą byłem zbyt gotowy, by w to uwierzyć.

Damian miał dzieci. Może bliźniaki. Może po naszym rozwodzie poślubił kogoś po cichu. Może w ciągu pięciu lat zrobił to, czego bałem się zrobić w ciągu jednej nocy: zbudował rodzinę i trzymał ją z dala od świata.

Przyciskałem dłonie do biurka, aż wyobrażony obraz się rozpadł.

Zadzwonił telefon w biurze. Odpowiedziałem na drugim ringu. „Zawsze po wydarzeniach”.

— Pani Winters — powiedział mężczyzna. „To jest Thomas z posiadłości Blackwood. Biuro pana Blackwooda poprosiło mnie o potwierdzenie twojej wizyty na jutrzejsze spotkanie.

Puls mi skoczył. „Mam to w kalendarzu”.

„Doskonały. Spotkamy się przy wschodnim wejściu o dziewiątej. Główne powody są w trakcie konserwacji, więc proszę skorzystać z napędu serwisowego.”

„Zrozumiałem”.

Rozłączył się.

Spojrzałem na telefon. To nie było zaproszenie do śledztwa. To była wizyta w pracy. Mógłbym przejść się po terenie, omówić logistykę ceremonii i wyjechać. Nie pytałbym o dzieci. Nie szukałbym zabawek ani zdjęć rodzinnych. Nie pozwoliłbym, by pięć lat strachu zamieniło zwykły przewodnik w pułapkę.

Tego wieczoru w domu powiedziałem Rosze tylko, że wizyta w miejscu została potwierdzona.

„Jego majątek?” zapytała.

„Teren jest częścią pakietu weselnego. Musimy zmapować trasę ceremonii”.

„Czy dziewczyny będą z tobą?”

„Nie.”

„Dobrze.” Studiowała moją twarz. „A poszukiwania?”

„Nie znalazłem żadnego zapisu urodzenia”.

„To nie było moje pytanie”.

Położyłem torebkę na ladzie. „Znalazłem raport, że psycholog dziecięcy pracuje na osiedlu”.

Usta Rosy zacisnęły się. „To może oznaczać cokolwiek.”

„Mogło.”

„Ale już zdecydowałeś, co to znaczy”.

Nienawidziłam, że widzi kształt moich myśli. „Jadę tam do pracy. Nic nie poproszę”.

„Wróć, nie pytając o nic”.

„Zrobię.”

Tej nocy prawie zamknąłem drzwi sypialni dziewcząt i dwukrotnie sprawdziłem zamki. Dźwięk ich oddechu mnie uspokoił. Zbudowałem życie, które nie zależało od Damiana. Zbudowałem dom, w którym Lily i Rose były bezpieczne.

Jutro wejdę na jego posiadłość, wykonuję swoją pracę i wychodzę.

Zadzwoniłem do urzędu rejestrów publicznych i zapytałem, co można przeszukać bez formalnej prośby. Urzędnik udzielił mi tej samej odpowiedzi, jakiej się spodziewałem: akta urodzenia były ograniczone i nikt nie mógł potwierdzić, czy Damian coś złożył. Podziękowałem jej i rozłączyłem się, zanim mój głos mógł zdradzić, jak bardzo chciałem innej odpowiedzi.

O piątej zamknąłem laptopa i umieściłem legalną podkładkę w zamkniętej szufladzie. Priya zapytała, czy przychodzę na próbną recenzję kwiaciarni. Powiedziałem tak. Białe róże w pudełku z próbkami ujrzały ostatnie światło i na chwilę zobaczyłem nawę winnicy, w której obiecaliśmy wybrać się z Damianem. Zamknąłem pokrywę, zanim Priya zauważyła moje ręce.

W drodze do domu zatrzymałem się w aptece na syrop na kaszel dla dzieci i wróciłem z dwiema małymi szczoteczkami do zębów, o które prosiła Lily. Zwykłe sprawy. Zwykłe życie. Powtarzałem to sobie przy każdym czerwonym świetle. Cokolwiek znajdowało się w domu Damiana, nie zmieniło to rodziny czekającej na mnie w domu.

Rosa czytała dziewczynom, kiedy wszedłem. Wsunąłem paragon do szuflady kuchennej i połączyłem je na dywanie. Lily oparła się o moje ramię; Rose ostrożnie odwracała stronę na każdym pełnym przystanku. Pozwoliłem, aby dźwięk ich głosów wypchnął poszukiwania z mojej głowy, przynajmniej do snu. Trzymałem telefon w kieszeni i słuchałem.

Jutro pójdę do jego posiadłości i zobaczę, czego nie chciały mi pokazać nagrania.