Rozdział 116

Serena

Mimo wszystko poczułam, jak kąciki ust drgają mi w coś na kształt uśmiechu.

– Spóźniłeś się – rzuciłam, wsuwając się na tylne siedzenie. – Gdybyś pojawił się dziesięć minut temu, pewnie wyładowałabym całą swoją frustrację na tobie.

Oczy Vincenta odnalazły moje w lusterku wstecznym. Uśmiec...