Rozdział 237

Wesley

Patrzyłem, jak twarz Arthura ciemnieje z każdym kolejnym słowem. Gniew, który się w nim zbierał, nie był ten gorący, wybuchowy – to była zimna, metodyczna wściekłość. Taki rodzaj, który kończy kariery i rujnuje ludziom życie.

– Felix! – wrzasnąłem. – Zamknij w końcu ten swój pieprzony ryj...