Rozdział 239

Wesley

Biegłem.

Nie tymi ostrożnymi, wyliczonymi ruchami, których uczyłem się przez ostatnie miesiące – to był czysty, zwierzęcy paniczny pęd. Stopy dudniły po wypielęgnowanym trawniku posiadłości, każdy krok wysyłał wstrząsy w górę nóg. Za mną umilkły strzały, ale ta cisza była gorsza. Znaczyła, ...