Rozdział 107 Powiedziała, że puści

Zatrzymała się tylko na chwilę, po czym znów ruszyła przed siebie, znikając w głębi ogrodu.

Benjamin stał jak wryty, patrząc na jej oddalającą się sylwetkę, a w gardle ściskało go tak, że aż trudno było przełknąć ślinę.

— Benjamin. — Głos Henry’ego dobiegł zza pleców. — Na co ty tak stoisz? Nie za...