Rozdział 184 Całkowicie ignorancka azalia

Jego podwładny skinął głową. „Tak”.

Gdy tylko drzwi się zamknęły, w pokoju znów zapadła cisza.

Benjamin stał przy oknie i wpatrywał się w pociemniałą ulicę na dole, a w klatce piersiowej narastała wściekłość — jak żar, który tli się powoli i którego nie da się tak po prostu zgasić.

Każde upokorze...