Rozdział 122

Valencia siedziała naprzeciwko niej, z brodą wspartą na dłoniach, i w milczeniu obserwowała, jak Lucinda je zupę. W kącikach jej ust błąkał się nikły uśmiech, ale w oczach szkliły się niewylane łzy.

Lucinda zjadła ostatnią łyżkę, odstawiła miskę i uniosła wzrok na Valencię.

– Mamo, idę na górę. J...