Rozdział 139

Dryfujemy w kojącym milczeniu, zadowoleni, że po prostu jesteśmy obok siebie. Ale gdy mój oddech się wyrównuje, a ciało w końcu odpuszcza, dociera do mnie, że podniecenie Adriana wraca — natarczywie napiera na mój biodro.

Podnoszę głowę i unoszę brew. „Znowu?”

Jego uśmiech jest bezczelny, bez krzt...