Klauzula bratniej duszy Profesora

PERSPEKTYWA FREYI

– Właśnie tam, tak… dokładnie tak.

Zamarłam w progu.

Głos tej kobiety był chrapliwy, wysoki, taki aż nazbyt pewny siebie. Leżała na moim łóżku. Jej ciemne włosy rozlały się po mojej poduszce, jakby miała do niej pełne prawo. Czerwona sukienka, której nie kojarzyłam, leżała w nieładzie na podłodze obok szpilek, które pewnie kosztowały więcej niż mój czynsz. Szminka była rozmazana na ustach i ciągnęła się smugą aż po szyję.

Kelvin był na niej.

Miał palce w jej włosach. Wargi na jej gardle. Prześcieradło, które wyprałam trzy dni temu, było splątane wokół ich nóg.

Podniósł wzrok.

Spotkały się nasze oczy.

Nie przestał. Nie odskoczył w popłochu. Nawet nie wyglądał na zaskoczonego. Po prostu patrzył na mnie przez długą sekundę, a potem powoli odsunął się i usiadł na brzegu łóżka.

– Freya. – Jego głos był płaski. Spokojny. Jakbym właśnie przyłapała go na oglądaniu telewizji, a nie na tym, że pieprzy inną kobietę w naszym łóżku.

Kobieta odwróciła głowę i spojrzała na mnie. Nie zasłoniła się. Nie rzuciła się po ubrania. Tylko podparła się na jednym łokciu i obserwowała mnie leniwymi, brązowymi oczami.

– Powinnaś była zadzwonić – powiedział Kelvin.

Mój mózg nie potrafił tego przetworzyć. Nie potrafił zrozumieć słów, które właśnie padły. Stałam jak wryta, z kluczami wciąż w dłoni i torbą z pracy na ramieniu.

– Zadzwonić? – wyrwało mi się cicho.

– No. Zwykle w czwartki siedzisz do późna w robocie.

Kobieta parsknęła śmiechem. Od tego dźwięku przeszły mnie ciarki i aż mnie skręciło w środku.

– Ty mówisz poważnie? – Mój głos był pewniejszy niż dłonie. Dłonie trzęsły mi się tak mocno, że musiałam wepchnąć je do kieszeni.

Kelvin wstał i podniósł z podłogi bokserki. Wciągnął je bez pośpiechu. Bez wstydu. – Słuchaj, Freya. Musimy pogadać.

– A jakże.

Przejechał dłonią po potarganych włosach. Po tych samych włosach, w które kiedyś wsadzałam palce, kiedy oglądaliśmy filmy na tej kanapie. Tych samych, które myłam mu, gdy w zeszłym miesiącu był tak pijany, że nie potrafił ustać prosto. Teraz miałam ochotę wyrwać mu je razem ze skórą.

– To i tak musiało się kiedyś stać – powiedział. – Ty i ja. Nam nie wychodziło.

Podłoga jakby zafalowała pod stopami. – Więc postanowiłeś to „naprawić”, sprowadzając kogoś do naszego łóżka?

– Biorę ślub.

Te słowa nie miały sensu. Słyszałam je, ale brzmiały, jakby były w obcym języku. – Co?

– W przyszłą sobotę. Biorę ślub.

Kobieta usiadła prościej. Spojrzała na Kelvina szeroko otwartymi oczami. – Jeszcze jej nie powiedziałeś?

– Miałem powiedzieć – warknął do niej, nie odrywając ode mnie wzroku.

W klatce piersiowej zrobiło mi się ciasno. Za ciasno. Jakby ktoś wyciskał mi powietrze z płuc, centymetr po centymetrze. – Z kim?

– Z Vanessą. Nasze rodziny to ustaliły.

– Ustaliły. – Powtórzyłam powoli, jakbym sprawdzała, czy to słowo w ogóle pasuje do rzeczywistości. Jakbym próbowała je wcisnąć w coś, co nie chciało się skleić. – Ludzie już nie aranżują małżeństw.

– Moja rodzina aranżuje. To jest planowane od jakiegoś czasu.

– Od jak dawna?

Wzruszył ramionami. Serio, wzruszył ramionami. – Kilka miesięcy.

Kilka miesięcy. Od miesięcy wiedział, że się żeni, i ani słowa. A jednak dalej spał obok mnie. Dalej prosił, żebym dorzucała za niego do czynszu, kiedy brakowało mu kasy. Dalej snuł plany na następny semestr, jakbyśmy mieli wspólną przyszłość.

Coś pękło mi w klatce piersiowej. Nie rozpadło się. Jeszcze nie. Tylko pękło na tyle, żeby złość zaczęła się sączyć na wierzch.

– Wynoś się.

Kelvin mrugnął. – Co?

– Wynoś się z mojego mieszkania. – Mój głos był cichy, ale ostry jak nóż. – Oboje.

Zaśmiał się. To nie był prawdziwy śmiech. Raczej ten jego dźwięk, kiedy uważał, że robię sceny i przesadzam. – Twojego mieszkania? Płacę połowę czynszu, Freya.

– Już nie. Masz dziesięć minut, żeby się ubrać i wyjść, zanim zadzwonię na policję.

– I co im powiesz? Nie złamałem żadnego prawa.

– To wyrzucę każde twoje graty przez okno. Pozbierasz sobie z chodnika. Twój wybór.

Kobieta w końcu się ruszyła. Zsunęła się z łóżka i zaczęła zgarniać ubrania z podłogi. Nie spojrzała na mnie ani razu, kiedy się ubierała. Ręce trzęsły jej się odrobinę.

Dobrze.

Kelvin popatrzył na nią przez chwilę, po czym odwrócił się z powrotem do mnie. – Przesadzasz.

– A ty właśnie powiedziałeś mi, że za sześć dni żenisz się z kimś innym, po tym jak przyłapałam cię w łóżku z trzecią osobą. Wynoś się, zanim zrobię coś, czego oboje pożałujemy.

Wpatrywał się we mnie. Szczęka miał zaciśniętą. Oczy twarde, zimne. To było to spojrzenie, które miewał, kiedy nie dostawał tego, czego chciał. Kiedy jego drużyna przegrała mecz. Kiedy kumple odwołali plany. Kiedy coś nie poszło dokładnie po jego myśli.

Odwzajemniłam spojrzenie i nawet nie mrugnęłam.

Złapał dżinsy z krzesła przy oknie i wciągnął je na siebie jednym szarpnięciem. Kobieta była już ubrana. Stała przy drzwiach sypialni, z ramionami skrzyżowanymi na piersi, jakby było jej zimno.

– To jeszcze nie koniec – rzucił Kelvin, przeciskając się obok mnie na korytarz.

– Właśnie że koniec.

Zatrzymał się przy drzwiach wejściowych i odwrócił. Twarz miał teraz czerwoną. Wściekłą. – Wrócę jutro po swoje rzeczy.

– Zostawię je na korytarzu.

– Freya, no weź…

– Wynoś się.

Kobieta przemknęła obok mnie i pospiesznie ruszyła do drzwi. Kelvin rzucił mi ostatnie spojrzenie, po czym wyszedł za nią. Drzwi trzasnęły tak mocno, że aż zadrżała futryna.

Stałam w progu sypialni i patrzyłam na ten syf. Prześcieradło było w połowie na podłodze. Jej perfumy były wszędzie. Słodkie, ciężkie i nie na miejscu. Cały pokój pachniał nią.

Podeszłam do łóżka i jednym ruchem ściągnęłam prześcieradło. Rzuciłam je na podłogę. Złapałam poduszki i też je cisnęłam. Chciałam to wszystko spalić. Chciałam wyszorować całe mieszkanie na błysk, aż nie zostanie po nim nawet ślad.

Ale tylko stałam na środku pokoju, z klatką piersiową wciąż ściśniętą za mocno i dłońmi dalej drżącymi.

Czekałam, aż zacznę płakać.

Nic.

Zamiast tego poczułam pustkę. Wydrążenie. Jakby ktoś sięgnął do środka i wybrał wszystko, co miało znaczenie, zostawiając mi tylko powietrze i wściekłość.

Mój telefon zawibrował w kieszeni. Wyciągnęłam go. SMS od szefa z baru mlecznego, w którym robiłam.

　　Dasz radę jutro rano wskoczyć za Amy? Start o 6:00.

Odpisałam, że tak. Zawsze mówiłam „tak”. Potrzebowałam kasy. Zawsze potrzebowałam kasy. Kelvin mówił, że płaci połowę czynszu, ale tylko wtedy, kiedy mu się akurat przypomniało. Resztę brałam na siebie. Ogarniałam zakupy. Ogarniałam rachunki, kiedy on przepuszczał wypłatę na drinki z kumplami.

Teraz ogarnę wszystko sama.

Rozejrzałam się po mieszkaniu. Małe. Ciasne. Farba odłaziła w rogu przy oknie. Grzejnik działał tylko wtedy, kiedy mu się zachciało. Drzwi do łazienki nie domykały się do końca. Ale to było moje. Zapracowałam na każdy mebel. Przetrwałam tu na dwóch robotach i dziennych zajęciach na uczelni.

To też przetrwam.

Telefon zawibrował znowu. Tym razem Clara.

　　Wieczór filmowy? Mam wino i ten ser, który lubisz.

Prawie odpisałam „nie”. Chciałam być sama. Chciałam siedzieć w pustym mieszkaniu i nie czuć niczego — aż ta dziura w środku w końcu by zniknęła.

Ale odpisałam „tak”, bo samotność nagle wydała się gorsza niż udawanie, że wszystko gra.

Clara mieszkała dwie przecznice dalej, w kamienicy ładniejszej niż moja. Złapałam kurtkę i zamknęłam za sobą drzwi na klucz. Na korytarzu pachniało, jakby ktoś gotował curry. Burknęło mi w brzuchu. Nie jadłam od tego suchego bajgla, którego rano wcisnęłam między zajęciami.

Zjem u Clary. Ona zawsze ma coś do jedzenia.

Spacer zajął mniej niż pięć minut. Październik w mieście oznaczał wiatr, który wciskał się pod cienką kurtkę i sprawiał, że wszystko wydawało się ostrzejsze, bardziej bezlitosne. Szłam z głową spuszczoną, z rękami w kieszeniach.

Nie rozpłakałam się po drodze. Nie krzyczałam. Nie zrobiłam nic — poza tym, że szłam, oddychałam i próbowałam nie myśleć o tym, że Kelvin za sześć dni bierze ślub z kimś, czyjego imienia nauczyłam się dopiero dzisiaj.

Clara otworzyła drzwi, zanim zdążyłam zapukać. Spojrzała na moją twarz i bez słowa wciągnęła mnie do środka. U niej było ciepło. Zawsze trzymała ciepło, bo mówiła, że od zimna robi jej się nerwowo, jakby w środku wszystko zaczynało drżeć.

— Co się stało? — poprowadziła mnie do kanapy i docisnęła do poduszek, jakbym mogła się zaraz rozsypać.

— Kelvin.

Zniknęła w kuchni.

— Co ten dupkowiec znowu odwalił?

— Żeni się.

Z kuchni dobiegł dźwięk tłuczonego szkła. Clara stanęła w progu z szeroko otwartymi oczami.

— On… co?

— Żeni się. W przyszłą sobotę. Rodzina mu to ustawiła. Powiedział mi to, jak weszłam i przyłapałam go z inną laską w naszym łóżku.

Twarz Clary najpierw zbladła, potem zrobiła się czerwona, a potem znów pobladła. Wróciła do kuchni i po chwili przyniosła dwie lampki do wina i butelkę. Nawet nie szukała korkociągu. Po prostu odkręciła zakrętkę i nalała do obu lampek po brzegi.

— Dawaj od początku. — podała mi kieliszek i usiadła obok.

Opowiedziałam jej wszystko. Niezamknięte drzwi. Kobiecy głos. To, jak weszłam do sypialni. Czerwona sukienka rzucona na podłogę. Beznamiętny ton Kelvina. To spojrzenie, jakbym to ja przeszkadzała w czymś ważnym. I ogłoszenie ślubu.

Clara nie przerywała. Sączyła wino i słuchała, a jej szczęka zaciskała się z każdym kolejnym słowem.

— Zabiję go — powiedziała, kiedy skończyłam.

— Ustaw się w kolejce.

Nalała sobie kolejny kieliszek. Ręka jej drżała. — Co zamierzasz zrobić?

— Sama płacić czynsz, chyba. Brać więcej zmian. Może dorzucę weekendy w bibliotece na kampusie. — Pociągnęłam długi łyk. Wino było tanie i cierpkie. — Unikać go, jak przyjdzie po swoje graty.

— Powinnaś iść na ten ślub.

Wlepiłam w nią wzrok. — Po co miałabym to robić?

— Żeby mu pokazać, że cię nie złamał. Że bez niego też dajesz radę.

— Tylko że ja nie daję rady.

— To udawaj. — Pochyliła się do przodu. Oczy miała jasne. Rozpalone. Przenikliwe. — Pokaż się tam, wyglądając obłędnie, z kimś, przez kogo Kelvin będzie żałował każdej jednej decyzji, jaką kiedykolwiek podjął.

— Nie mam nikogo takiego.

— To znajdź kogoś.

— W sześć dni? Clara, weź ty bądź poważna.

Zamilkła na chwilę. Wpatrywała się w kieliszek, jakby próbowała coś w głowie poukładać. — A profesor Metcalfe?

Zachłysnęłam się winem. — Co?

— Mówiłaś, że ostatnio gapi się na ciebie na zajęciach. Może by pomógł.

— To jest mój profesor. To jest kompletnie chore.

— Na pewno? — Odstawiła kieliszek. — Ojciec Kelvina jest w radzie uczelni, prawda? A co jeśli Metcalfe go zna? Co jeśli ma swoje powody, żeby dopiec rodzinie Kelvina?

— Jakie powody?

— Nie wiem. Ale mówiłaś, że Metcalfe cię obserwuje. Że w zeszłym tygodniu trzy razy wywołał cię do odpowiedzi, chociaż nawet ręki nie podniosłaś. Może byłby… zainteresowany.

Głowa zaczynała mnie boleć. Wino uderzało za szybko na pusty żołądek. — Muszę iść do domu.

— Zostań tu na noc.

— Mam robotę na szóstą rano.

— To chociaż odprowadzę cię.

— Dam sobie radę.

Ale nie dawałam. Byłam tak daleko od „dam sobie radę”, że nawet nie potrafiłam już zobaczyć, gdzie to w ogóle jest. Po prostu nie chciałam, żeby Clara patrzyła, jak się rozsypuję na kawałki.

Wyszłam z jej mieszkania i ruszyłam przez zimne ulice. Wiatr był teraz gorszy. Wcinał się pod kurtkę i wyciskał mi łzy z oczu. Zapach curry zniknął. Teraz wszystko pachniało tylko spalinami i deszczem, który wisiał w powietrzu i groził, że zaraz lunie.

Kiedy wróciłam pod swój budynek, zobaczyłam coś, co kazało mi stanąć jak wryta.

Do drzwi był przyklejony biała koperta.

Na przodzie było napisane moje imię i nazwisko charakterem pisma, którego nie znałam. Równo. Precyzyjnie. Litery idealne, jakby ktoś się nie spieszył i każdą stawiał z namysłem.

Odkleiłam kopertę i otworzyłam ją drżącymi palcami.

W środku była jedna karta. Gruby papier. Drogi. U góry wytłoczono na złoto logo uniwersytetu. Poniżej widniała odręczna wiadomość, tym samym schludnym pismem.

Panno Reed,

Proszę zgłosić się do mnie do gabinetu jutro o godzinie 14:00. Chodzi o sprawę wagi.

Prof. A. Metcalfe

Karta wysunęła mi się z palców.

Skąd on wiedział, gdzie mieszkam?