Sto osiem

Słońce zaczęło chować się za chmurami, gdy wróciliśmy na posiadłość, a jego złote promienie rozciągały się po długim żwirowym podjeździe. Stopy bolały mnie w butach—znów za ciasnych, znów nie moich. Trzymałam kopertówkę luźno, tak jak widziałam to u innych kobiet, i trzymałam podniesioną głowę, choć...