Sto dwanaście

Po kolacji znalazłam drzwi do swojego pokoju uchylone.

Serce mi zabiło - nie ze strachu, ale w ten powolny, dołujący sposób, gdy intuicja wie, że coś jest nie tak, zanim oczy to potwierdzą.

Kiedy je otworzyłam, nie krzyknęłam.

Nie westchnęłam.

Po prostu... patrzyłam.

Suknie. Wszystkie. Pocięte, posz...