Sto dziewięćdziesiąt pięć

Wschodnie skrzydło posiadłości było najcichszą częścią domu – miejscem, do którego rzadko zaglądałam, ponieważ zawsze wydawało się, że należy do cieni i zamkniętych drzwi. Jednakże tamtego ranka coś było inaczej. Pracownicy kręcili się tam i z powrotem przez cały tydzień, nosząc pudła, stukając młot...