Dwieście osiemdziesiąt jeden

Tamten poranek zaczął się w ciszy.

James wyszedł wcześnie, echo ciężkich drzwi wejściowych zamykających się za nim wciąż dźwięczało w mojej piersi długo po tym, jak jego samochód zjechał z podjazdu. Dworek wydawał się ogromny bez niego, każdy tik zegara głośniejszy, każdy krok wyolbrzymiony. Prawie...