Osiemdziesiąt dwa

Nie usłyszałam, jak drzwi się otwierają.

Izba przyjęć była zbyt głośna – pełna odległych dźwięków sygnałów, kroków, szurania noszy i okazjonalnych kaszlnięć, które sprawiały, że wszystko wydawało się tak kruche.

Moje palce mocno ściskały rąbek płaszcza. Nawet nie zauważyłam, że to robię, dopóki nie ...