Rozdział 20 Rozdział dwudziesty

Nie minęło wiele czasu, a ta chwila dobiegła końca.

Widziałam, jak próbuje i nie potrafi nic powiedzieć — może przeprosić albo rzucić: „Przykro mi z powodu twojego taty” — ale do tego nie doszło.

Chyba nie mógł znaleźć słów, ale to było w porządku, bo wystarczyło zobaczyć to w jego oczach; staliśm...