Rozdział 237 Rozdział dwieście trzydzieści siódmy

– Jasne – powiedziałam, zmuszając głos, by brzmiał pewnie, mimo brzęczącego gniazda szerszeni w żołądku. – Co chce pan wiedzieć?

Pan Reeves splótł dłonie na biurku, a ja zauważyłam, jak ostrożnie unika bezpośredniego kontaktu wzrokowego.

– Cóż, jestem pewien, że pamiętasz, jak kilka dni temu tren...