Rozdział 111: Arbuz o wielkości cytryny

– Na litość boską, Zoltan! – burknęła Iza, wchodząc do pokoju.

– Wiem, przepraszam. Nie potrafię inaczej – powiedział Zoltan.

– Wilczku – odezwała się Safyer, patrząc na swojego partnera. – Wszystko będzie dobrze. – Ujęła jego policzki w dłonie. – Musisz zacząć zadawać pytania o dzieci, a nie o sp...