Rozdział 104 Wciąż nie do końca

Perspektywa Elary

W chwili, gdy otworzył oczy, coś we mnie puściło.

Ulga nie przyszła łagodnie. Uderzyła jak obuchem — mocno, szybko, zalewając mnie tak nagle, że aż zrobiło mi się miękko w kolanach. Przez sekundę nie umiałam oddychać, nie umiałam myśleć, nie umiałam nic, poza patrzeniem na nie...