Rozdział 164 Dziękuję

Punkt widzenia Atlasa

Wybuchy rozdarły powietrze z taką siłą, że aż zatrzęsła się konstrukcja pod nami, a huk przetoczył się przez polanę jak grzmot walący tuż nad głową.

Przez ułamek sekundy wszystko zamarło.

A potem przyszła panika.

Krzyki poderwały się naraz — ostre, dzikie, nie do opanow...