Rozdział 91 Mój Ojcze

Perspektywa Rydera

Nie ruszam się od razu.

Daję sobie czas.

Prawdziwy czas. Nie taki niecierpliwy, że liczysz do pięciu i wmawiasz sobie, że wystarczy. Zostaję tam, gdzie jestem, skulony w wydrążonym pniu, i zmuszam się do bezruchu, aż las znowu osiada w czymś cichszym. Najpierw cichną krok...