Rozdział 240 Miedź w jej krwi 35

Dana

Następnego ranka ledwo mogłam chodzić — tak dobrze Copper mnie przeleciał. I dotrzymał słowa. Przeleciał mnie tak porządnie, że potem odpłynęłam na całe sześć godzin.

Obudził mnie dopiero dźwięk śmiechu. Śmiechu mojej siostry. Był tak jasny i szczęśliwy, że przez sekundę zapomniałam, gdzie je...