„Jak mógłbym myśleć o przyszłości, kiedy teraźniejszość prześlizgnęła mi się przez palce?”

Obudził mnie dziwny, znajomy dźwięk — najpierw cichy, jak wspomnienie muskające brzeg snu. Potem narósł, odbijając się po przygaszonej przestrzeni nierównymi falami. Głos Kairna. Niski, napięty i nie do pomylenia z niczyim innym, choć słowa były tak bełkotliwe, że nie dało się ich rozpoznać.

Przez ...