Rozdział 234

Perspektywa Eileen

Fioletowy dym rzedł, ale wciąż trzymał się betonu jak mgła nad cmentarzem w Zaduszki.

Evelyn leżała na ziemi. Nie ruszała się. Nie oddychała.

Jej dłoń—Boże, jej dłoń wciąż była wyciągnięta w moją stronę. Palce podkurczone, jakby próbowała coś chwycić. Albo na coś wskazać.

...