Rozdział 1 Cena bycia widzianym

Punkt widzenia: Lyric

Mój budzik dzwoni jak zwykle punkt piąta rano. Jęczę, zanim przewracam się na drugi bok i go wyłączam. „Jesteś taka marudna o porankach” — chichocze w mojej głowie moja wilczyca, Nova.

Wychodzę z łóżka i idę pod prysznic. „Mam nadzieję, że jesteś gotowa na tydzień chaosu” — odzywa się do mnie przez więź moja najlepsza przyjaciółka, Winter. Winter jest najmłodszą córką naszego Alfy i Luny. „Co masz na myśli?” — odsyłam jej przez więź. „No serio, Lyric, pomijając fakt, że wkrótce wataha będzie się roiła od gości z innych watah przez bal w sobotę” — odpowiada. Jak mogłam zapomnieć? Nasz przyszły alfa, Mason Lane, który jest starszym bratem Winter, i mój starszy brat Hunter, przyszły beta, kończą w tym tygodniu osiemnaście lat. Urodziny Huntera są w czwartek, a urodziny Masona są dzisiaj, i chociaż bal godowy jest w sobotę, on może dziś wyczuć swoją partnerkę, nawet jeśli ona nie ma jeszcze osiemnastu lat.

„Nie przypominaj mi, ale co to ma wspólnego ze mną?” — odsyłam, wchodząc pod prysznic.

„Bo Summer już chodzi po watasze, jakby była naszą przyszłą Luną, a dziś się dowiemy” — odpowiada Winter.

Summer jest moją siostrą bliźniaczką — mówię „bliźniaczką” dość luźno, bo jesteśmy na dwóch przeciwnych końcach genetycznego spektrum. Mam metr pięćdziesiąt wzrostu, karmelową skórę, krągłe, masywne kształty bez względu na to, ile trenuję, miedzianorude włosy i zielone oczy, a Summer ma oliwkową skórę jak nasza mama, jasnobłękitne oczy, do tego metr siedemdziesiąt i jest szczupła. Totalne przeciwieństwa, wiem.

To czyni mnie łatwym celem dla tak zwanej „przyszłej Luny” naszej watahy. Publicznie jest słodka i idealna, ale za zamkniętymi drzwiami, kiedy nikt na nią nie patrzy, znajduje każdy sposób, żeby zamienić moje życie w piekło. Nieważne, ile razy próbowałam się bronić — zawsze kończyło się dla mnie gorzej. Raz spróbowałam powiedzieć o tym rodzicom. Powiedziałam nawet Alfie Liamowi. Summer się rozpłakała, wszystkiemu zaprzeczyła i ponieważ nikt tak naprawdę nie widział, żeby cokolwiek zrobiła, zrobiło się słowo przeciw słowu. Potem, ilekroć się odzywałam albo próbowałam się postawić, ktoś inny zawsze zdawał się na tym cierpieć. Summer dopilnowała, żebym dokładnie zrozumiała, co się stanie, jeśli dalej będę próbowała.

„Proszę, powiedz mi, że już prawie gotowa — trening zaczyna się za piętnaście minut” — odzywa się Winter przez więź.

„Już się ubieram” — odsyłam, naciągając legginsy i wkładając buty sportowe. Narzucam tylko sportowy stanik i krótki top. Moje włosy robią, co chcą, więc upinam je w najlepszą możliwą wersję koka.

„Za bardzo się starasz” — mówi Nova z rozbawieniem.

Ignoruję ją i wychodzę z pokoju.

„Spotkajmy się w jadalni” — odzywam się do Winter przez więź.

Schodzę na dół z piętra bety do sali jadalnej. Kiedy wchodzę do kuchni, dostrzegam Masona siedzącego przy stole z Hunterem, Lucasem i Micahem — przyszłymi gammą i deltą. Jego wzrok przykuwa mnie w tej samej chwili, w której stawiam stopę w jadalni. Żołądek podchodzi mi do gardła i odchodzę, zanim zdążę za dużo pomyśleć o tym, co to może znaczyć.

— Dzień dobry, Mary — mówię do omegi, która tu dowodzi.

— Dzień dobry, skarbie. Jak się dziś czujesz? — pyta, przyglądając mi się uważnie.

– Wszystko w porządku, potrzebujesz pomocy przy czymś? – pytam.

– Nie, słodka dziewczyno. Zobaczę się z tobą po treningu – mówi.

Wychodzę i widzę Winter czekającą przy drzwiach.

– Nareszcie. Już jesteśmy spóźnione – rzuca, gdy tylko mnie dostrzega.

– Przepraszam, chodźmy – mówię.

Kiedy docieramy na plac treningowy, dostaję łącze od delty Sama.

„Alfa i ja chcielibyśmy dziś wykorzystać cię do demonstracji” – mówi.

„Dlaczego ja?” – odsyłam łączem.

„Bo jesteś jedyną osobą, która potrafi wykonać ten ruch poprawnie” – odpowiada.

„Dobra” – mówię.

– O co chodziło? – pyta Winter.

– Wykorzystają mnie do demonstracji – mówię zirytowana.

– Będzie dobrze – odzywa się Nova.

– Wolałabym zostać z tyłu, tam, gdzie moje miejsce, dopóki nie uda mi się stąd wydostać – mówię do niej.

– Nie jesteś stworzona do siedzenia z tyłu, Lyric – mówi cicho.

– Powiedz to Summer – mamroczę.

Gdybym zrobiła cokolwiek w odwecie, skrzywdziłaby Omegę, i to szybko nauczyło mnie trzymać głowę nisko. Summer nigdy nie była osobą, z którą bałam się walczyć. Wiedziałam, że dałabym sobie z nią radę. To, co robiła potem, powstrzymywało mnie przed tym, żeby ją tknąć. Ostatnim razem, gdy się postawiłam, zapłacił za to ktoś, kto nie miał nic wspólnego z naszymi problemami. Nie zamierzałam dawać jej kolejnej osoby, którą mogłaby wykorzystać przeciwko mnie.

– Dzień dobry wszystkim – mówi delta Sam, zwracając na siebie uwagę.

– Dziś będziemy ćwiczyć ofensywne techniki, które mogą się przydać podczas walki z wilkiem w ludzkiej albo wilczej postaci – dodaje. – Zrobimy demonstrację, zanim dobierzemy się w pary do ćwiczeń. Nasz gamma będzie demonstrował z Lyric – mówi, a wszystkie spojrzenia kierują się na mnie – w tym Masona i Summer.

Świetnie.

Podchodzę tam, gdzie stoją delta Sam i gamma Jake.

– Dobrze. Lyric będzie w ofensywie, a gamma Jake w defensywie. Najpierw zaatakuje cię w ludzkiej postaci, potem w wilczej.

Serce wali mi w piersi. Wiem, że dam radę, ale ta cała uwaga? To nie jest moja ulubiona rzecz.

Krzyczy: – Start! – a ja przyjmuję pozycję do walki, czekając, aż Jake wykona pierwszy ruch.

Zamachuje się, celując w moje żebra. Robię unik w bok i sama uderzam dokładnie tam – mocno, prosto w jego bok. Chwieje się do tyłu i próbuje podcięcia. Odskakuję w ostatniej chwili, unikając przewrócenia.

Wtedy rzuca się na mnie, obejmując mnie w pasie. Wykorzystuję jego impet, skręcam się, oplatam nogami jego biodra, a rękami jego szyję. Jednym szybkim obrotem ląduję mu na plecach jak piekielny plecak.

Zanim zdąży mnie zrzucić, wbijam łokieć w tył jego głowy.

Delta Sam woła:

– Czas!

Zeskakuję z pleców Jake’a, dysząc ciężko, z szerokim uśmiechem rozcinającym mi twarz. Powalenie dorosłego gammy nigdy nie było problemem. Walka była łatwa, kiedy jedyną osobą, która mogła ucierpieć, byłam ja.

Kiedy podnoszę wzrok, oczy Masona są wlepione we mnie – intensywne, pełne emocji, której nie potrafię do końca odczytać – ale i tak sprawia, że po kręgosłupie przebiega mi dreszcz.