Rozdział 24 Rozdział 24

Siedzę w jej pokoju jeszcze chwilę, po prostu patrząc, jak śpi.

W pokoju jest cicho, słychać tylko miękki rytm jej oddechu i przytłumione szpitalne odgłosy w tle, a jednak nic z tego nie wydaje się puste. Nie kiedy ona tu jest. Nie kiedy mój wilk wreszcie po raz pierwszy od kilku dni jest spokojny....