Rozdział 4 Uderz drugi

Punkt widzenia: Lyric

– Hej, tak sobie myślałam – mówi Winter w drodze do szkoły. – A co, jeśli nie złożymy podania do Królewskiego Programu Wojowników? – dodaje ciszej.

Gwałtownie odwracam w jej stronę głowę. – Co ty w ogóle teraz mówisz? Bo oni mnie teraz zauważają? Mam po prostu o tym zapomnieć? – warczę.

– Nie, ja tylko mówię, że możesz znaleźć swoją bratnią parę, kiedy skończysz osiemnaście lat, i możesz nie chcieć go zostawiać – odpowiada.

– Jeśli moja bratnia para jest w tej watasze, to jestem praktycznie trupem, kiedy Summer zostanie Luną – mówię. – Może mój partner wyjedzie ze mną – dodaję. – Jak wrócę do domu, złożę podanie. Mam nadzieję, że ty też, ale jeśli nie, pójdę sama – mówię, po czym wkładam słuchawki i przestaję jej słuchać.

Podjeżdżamy pod szkołę w tym samym czasie co Mason i chłopaki. Kiedy wysiadam z auta, czuję na sobie jego wzrok.

– No weź, musisz przyznać, że miło się na niego patrzy. I kiedyś byłaś w nim zakochana – droczy się Nova.

– Tak, jak byłam młodsza i on w ogóle mnie widział – odpowiadam.

– Och, teraz widzi cię aż za dobrze – chichocze.

Odcinam się od niej i ruszam do szkoły, próbując ignorować jego spojrzenie na sobie. Z Winter rozdzielamy się, żeby pójść do swoich szafek, i oczywiście w tym roku mam takiego pecha, że moja jest dokładnie obok szafki Masona i Huntera.

Podchodzę do swojej, starając się nie patrzeć na żadnego z nich.

– O, hej, kurduplu, w tym roku jesteśmy sąsiadami – mówi Hunter.

– No to teraz możemy jeździć razem – dorzuca Lucas.

– Nie jestem tego pewna – mówię, wyciągając książki.

Mason zerka na podręcznik w mojej dłoni. – Zaawansowana walka i zaawansowane zajęcia akademickie. Imponujące – stwierdza.

– Dzięki. Mam nadzieję skończyć szkołę razem z wami w tym roku – mówię, zamykając szafkę.

– Naprawdę? Czemu? – pyta Mason, opierając się o swoją szafkę tak blisko, że czuję jego żel pod prysznic o zapachu cedru i mięty.

– Eee… po prostu jestem przed rówieśnikami i już biorę zajęcia dla ostatniej klasy, więc jeśli rodzice się zgodzą, mogę skończyć rok wcześniej, a potem będę wolna, żeby robić, co chcę, zanim skończę osiemnaście lat – mówię, próbując zignorować galopujące serce, kiedy stoi tak blisko.

– Próbujesz opuścić watahę? – pyta, podchodząc jeszcze bliżej.

Cofam się o krok i w lewo, i wtedy łapię wzrok Summer na korytarzu.

– Nie wiem, co robię, ale muszę iść – mówię, odwracam się i przeciskam obok Huntera w stronę pierwszej lekcji.

Próbuję wymazać z głowy wyraz twarzy Summer, gdy nasze spojrzenia się spotkały, a ona bezgłośnie uformowała słowa: „Pierwszy strajk”. Mocniej zaciskam palce na książkach. Kiedy Summer zaczyna liczyć, to nigdy nie wróży nic dobrego.

Staram się o tym nie myśleć, kiedy wchodzę na lekcję.

Nim się orientuję, spotykam się z Winter na lunchu.

– Hej, słodziaku, wszystko w porządku? – pyta.

– Ona nas dobrze zna – mówi Nova.

– Za dobrze – mruczę.

– Summer widziała mnie i Masona na korytarzu. Stał naprawdę blisko mnie. Mam złe przeczucia – mówię.

– Nie przejmuj się. W szkole nic nie zrobi – uspokaja mnie.

Rozglądam się po stołówce, aż znajduję Summer z jej koleżankami. Łapie mnie na patrzeniu i uśmiecha się, po czym odwraca z powrotem.

– Mam nadzieję, że masz rację – mówię.

Bierzemy jedzenie i znajdujemy miejsca jak najdalej od chłopaków, chociaż czuję na sobie wzrok Masona z drugiego końca sali.

Dwóch wojowników z watahy, Josh i Chase, siada obok mnie i Winter.

– Hej, dziewczyny, macie coś przeciwko, żebyśmy się dosiedli? – pyta Josh, kiedy siadają.

– Jasne – mówi Winter.

– Lyric, byłaś dzisiaj świetna na treningu – mówi Chase.

– Dzięki – mówię.

– Ty też wyglądasz dziś naprawdę ślicznie – dodaje, a ja się rumienię.

– Dziękuję, Chase – odpowiadam nieśmiało.

– Może kiedyś cię gdzieś zabiorę? – pyta, a przez salę niesie się najgłośniejszy warkot, jaki w życiu słyszałam.

Mason podchodzi do nas, a jego oczy mają kolor jego wilka. Patrzy na Chase’a i Josha.

– Nigdy więcej się do niej nie odzywajcie – warczy, a rozkaz spływa na nich jak fala.

Obaj pochylają głowy w geście uległości. – Tak, alfa – mówią jednocześnie, po czym uciekają.

A mnie puszczają nerwy.

– Co to, kurwa, było, Mason? Za kogo ty się, kurwa, uważasz? – warczę.

– Jestem twoim alfą – warknie do mnie.

– Nie jesteś MOIM alfą. Jesteś alfą, który dopiero ma nim zostać. Nie masz prawa mówić ludziom, że nie mogą się do mnie odzywać – syczę.

– Flirtował z tobą – odcina się.

– A co cię to, kurwa, obchodzi? – mówię i… nic. Cisza.

– Właśnie. Trzymaj się ode mnie z daleka, Mason. Ty i całe to twoje alfowe pierdolenie – rzucam, ruszając w stronę wyjścia.

Czuję na plecach spojrzenie Summer, a włoski na karku stają mi dęba; zalewa mnie przerażenie.

Drugi strajk – myślę.

Kurwa.

Kiedy po ostatniej lekcji idę w stronę parkingu, ktoś z impetem wbija mi głowę w szafkę, a potem dwie pary rąk wciągają mnie do schowka.

Nic nie widzę, ale słyszę: – Mówiłam ci, żebyś trzymała się z dala od mojego partnera. Czemu, do cholery, on każe chłopakom trzymać się od ciebie z daleka? – syczy.

– Nie wiem! – krzyczę.

Za to dostaję policzek.

– Zrób to – mówi.

Zanim zdążę pojąć, co ma na myśli, przeszywający ból rozrywa mi bok; czuję, jak srebrne ostrze wbija się w ciało.

Krzyczę i chwytam rękę, która mnie trzyma, bo srebro pali mnie żywcem. Ktokolwiek trzyma mnie od tyłu, zaciska uścisk, zanim zdołam się odwrócić na tyle, by zobaczyć twarz.

– To tylko ostrzeżenie, siostrzyczko. Trzymaj się, kurwa, z dala od Masona, bo inaczej będziesz powodem kolejnego nieszczęśliwego wypadku Omegi – warczy mi prosto w twarz, po czym kopie mnie na podłogę, a ona i ten, kto mnie dźgnął, wychodzą ze schowka.

Przyciskam dłoń do boku, a jej słowa do mnie docierają. Kolejnej Omegi. Obraz ostatniej, leżącej w szpitalnym łóżku, uderza mnie, zanim zdołam go powstrzymać. Summer doskonale wie, co robi.

Siedzę tak, trzymając się za bok i próbując nie płakać.

Wkrótce mnie tu nie będzie.

– Gdzie jesteś, suko? Jestem przy samochodzie – odzywa się Winter w łączności.

– Potrzebuję, żebyś spotkała się ze mną przy schowku na środki, główny korytarz. Proszę, nie pozwól, żeby którykolwiek z chłopaków cię zobaczył – odpowiadam słabo w łączności.

Zwłaszcza Mason. Po tym, co zrobił na lunchu, jeśli zobaczy, że krwawię, zacznie zadawać pytania. A jeśli Summer uzna, że mu powiedziałam, co zrobiła… już wiem, kto zapłaci następny.

– Już idę – mówi i zrywa połączenie.

Kiedy otwiera drzwi, od razu krzyczy.

– O mój Boże, Lyric, kto ci to zrobił? – pyta.

Patrzę na nią beznamiętnie.

– Summer? – mówi, a na jej twarzy maluje się zaskoczenie. – Nigdy nie posunęła się aż tak daleko. Co ona sobie myślała? – panikuje.

– Win, proszę, uspokój się. Po prostu pomóż mi wstać i zaprowadź mnie do szpitala watahy tak, żeby żaden z chłopaków nas nie zobaczył, zwłaszcza twój brat – mówię z trudem między oddechami, gdy pomaga mi się podnieść.

– Lyric…

– Proszę, Win. Po prostu zaprowadź mnie do doktora Granta.

Patrzy na mnie jeszcze przez sekundę, po czym zarzuca sobie moje ramię na barki i pomaga mi dojść do drzwi.