Rozdział 5 To dalekie od końca

Perspektywa: Mason

Nie mogę uwierzyć, że tak wybuchłem.

Gdy ona wypada ze stołówki jak burza, Winter posyła mi mordercze spojrzenie.

— Alpha, który rozkazuje im, żeby się do niej nie odzywali? Mówiłam ci, żebyś tego nie spieprzył, Mason. Zaczynasz fatalnie — mówi, po czym wychodzi, szukając Lyric.

Hunter podchodzi i staje obok mnie.

— Beznadziejnie ci idzie powstrzymywanie swojej dziewczyny przed odkryciem, że jesteś złączony więzią z jej siostrą — mówi.

Warczę na niego.

— Nie pomagasz — cedzę przez zaciśnięte zęby, próbując utrzymać Kane’a w ryzach.

— Zawsze będę ci mówił, jak jest, Alpha. Musisz ogarnąć ten swój burdel, bo jeśli próbowałeś wkurzyć swoją partnerkę, to gratulacje — udało ci się — mówi, klepie mnie po ramieniu i odchodzi.

Reszta dnia mija zdecydowanie za szybko.

Kane przez całą drogę do domu krąży mi po głowie jak w klatce.

— Co się z tobą dzieje, kundlu? — pytam go.

— Nie wiem. Muszę zobaczyć partnerkę — odpowiada.

„Hej, gdzie jesteś? Możemy porozmawiać?” — łączę się z nią, ale nie dostaję żadnej odpowiedzi.

Odcięła mnie.

Łączę się z Winter.

„Hej, gdzie jest Lyric? Wszystko w porządku? Kane wariuje”.

„Jest w porządku. Nie chce teraz z tobą rozmawiać. Daj jej trochę przestrzeni, Mason” — odsyła i mnie też odcina.

Kiedy docieramy do domu watahy, tata łączy się ze mną i każe mi spotkać się z nim w jego gabinecie.

Gdy wchodzę, jest tam też wuj Donovan.

— Dzień dobry, wujku D, tato — mówię, zanim siadam.

— Co się dzieje, tato? — pytam.

— Cóż, jak wiesz, synu, w ten weekend na bal przyjeżdża sześć różnych watah. Wiele potencjalnych więzi partnerskich może się zawiązać. Właśnie dostaliśmy wiadomość, że Król Alpha i jego bracia też będą obecni, bo wszyscy mają osiemnaście lat lub więcej i wciąż nie znaleźli swoich partnerek, zwłaszcza Król, który ma dwadzieścia jeden. Wszystko musi być idealne.

Odchyla się na krześle.

— Chcę, żebyś ty i Hunter przez najbliższe dni dowodzili patrolami granicznymi, dopilnowali, żeby wszystkie patrole znały swoje zmiany i żeby każdy znał protokół na ten tydzień. Niech Lucas sprawdzi z Omegami, czy wszystkie apartamenty dla gości zostały przygotowane tak, jak życzyła sobie twoja matka — mówi.

— Słyszysz mnie, synu? — pyta.

— Tak, tato. Rozumiem — odpowiadam.

— Kiedy znajdziesz swoją partnerkę, to ona będzie pilnowała, żeby te wszystkie rzeczy były dopięte — mówi.

— Tak — rzucam, myśląc o Lyric.

Wszystko i tak wraca do niej. To, jak na mnie patrzyła w stołówce. To, jak wyszła stamtąd jak burza. To, jak wyglądała, jakby miała ochotę mnie uderzyć, kiedy wydałem rozkaz tym wojownikom.

Kane uważa to za zabawne.

Ja nie.

— Już znalazłeś swoją partnerkę, synu? — pyta tata.

— Tak, właściwie — mówię.

— Och, to Summer? — pyta wuj Donovan.

— Nie, proszę pana. To tak naprawdę pańska druga córka — odpowiadam.

— Lyric jest twoją partnerką? — tata pyta z zaskoczeniem.

— Nie brzmisz aż tak zaskoczony, tato — mówię.

— Ile osób znało ją lepiej ode mnie? — pytam.

— Przepraszam, synu. Lyric jest wspaniała i będzie świetną Luną, ale przestałeś ją dostrzegać po swoich jedenastych urodzinach, więc to po prostu zaskoczenie — mówi.

Ma rację.

Przestałem ją dostrzegać.

— Muszę przyznać, że jestem w szoku, że to nie Summer, ale Lyric będzie doskonałą partnerką. Jest cicha, ale mądra i wyrachowana, a w walce bezwzględna — mówi wuj Donovan.

— Gratulacje, synu. Wiem, że jeszcze jej nie powiedziałeś, i mam też nadzieję, że zakończyłeś sprawę z Summer — mówi tata.

— Jeszcze nie — burczę.

Powinienem był zakończyć to z Summer w chwili, gdy wyczułem zapach Lyric. Zamiast tego spędziłem cały dzień, odkładając to, i jakoś zdołałem przy okazji wkurzyć Lyric.

— Cóż, jeśli nie chcesz odrzucenia w jej osiemnaste urodziny, radzę ci się pospieszyć — mówi Beta Donovan, śmiejąc się.

— Tak, powodzenia, synu. Lyric ma pazur — mówi tata, a Beta Donovan mu wtóruje.

Wstaję i wychodzę, zostawiając ich śmiech za plecami, gdy wchodzę na korytarz.

Idę do swojego pokoju, żeby oczyścić myśli przed kolacją.

Kiedy wchodzę do środka, Summer na mnie czeka.

Leży w poprzek mojego łóżka, kompletnie naga, z szeroko rozchylonymi nogami w bezczelnym zaproszeniu.

Moje ciało reaguje z przyzwyczajenia przez ułamek sekundy — po czym równie szybko opada, jakby coś we mnie to odrzucało.

Przed dzisiejszym dniem ten widok sprawiłby, że mój kutas napierałby na spodnie, ale teraz, po tym jak znalazłem swoją partnerkę, mam już tego wszystkiego dość.

Bo to nie ona — i po raz pierwszy to ma większe znaczenie niż cokolwiek innego.

— Wszystkiego najlepszego, Alfo. Pomyślałam, że dam ci prezent już teraz — mruczy, zsuwając się z łóżka i sunąc w moją stronę tym drapieżnym kołysaniem bioder.

— Summer, nie teraz — mamroczę, chwytając jej dłonie, gdy po mnie sięga. Mówię poważnie — ale nie naciskam dość mocno, żeby naprawdę ją powstrzymać.

Zbywa mój protest i opada na kolana, a jej palce zręcznie rozpinają mój pasek i rozchylają rozporek. Zsuwa mi bokserki, uwalniając mojego kutasa. Mógłbym ją odepchnąć — i, do diabła, powinienem.

Ta myśl jest głośna. Wyraźna. Wciąż jej nie realizuję — a świadomość tego kładzie mi się ciężko na piersi.

Ale ona się nie waha, obejmuje ustami mojego fiuta i zaczyna wsunąć mnie i wysuwać z gorących warg w pilnych, szybkich ruchach. Zaciskam powieki, zmuszając się, by wcisnąć do głowy obraz mojej partnerki, i mój kutas twardnieje do końca na jej języku.

Lyric. Nie Summer. To Lyric mam w głowie — i nie przestawia się, nieważne jak bardzo próbuję.

Jęczy wokół mnie, a dźwięk wibruje wzdłuż trzonu i sprawia, że jaja mi się napinają.

Moje ciało reaguje — ale czuję się odłączony, jakbym nie był tu do końca.

Nie potrafię się już powstrzymać. Palce plączą mi się w jej włosach, chwytam ją z tyłu za głowę i wbijam się twardo w jej usta, zmuszając ją do krztuszenia się przy każdym głębokim pchnięciu. Łzy zbierają jej się w oczach i spływają po policzkach, a gęste strużki śliny ciekną z rozciągniętych warg, oblepiając mnie, gdy wpycham się w jej gardło. — O kurwa tak, bierz mojego kutasa głęboko do gardła — warczę, a słowa wyrywają się ze mnie.

Słowa brzmią szorstko — ale nie wydają się prawdziwe. Nie tak jak kiedyś.

— Zabierz ją z nas — warczy Kane.

— Zamknij się.

— Partnerka.

Ignoruję go.

— Mason.

Jego głos robi się głośniejszy, gdy napiera do przodu, a mój uścisk na Summer słabnie.

— Powiedziałem: zamknij się, kurwa.

— To nie jest partnerka.

Znów we mnie uderza, na tyle mocno, że pulsuje mi w głowie. Zaciskam zęby i próbuję go zablokować, ale on nie odpuszcza.

— Partnerka jest gdzieś wkurzona na nas, a ty jesteś tutaj z nią.

Ściska mnie w żołądku.

Summer znów po mnie sięga, a Kane pęka.

— NIE.

Odrywam się od niej tak szybko, że patrzy na mnie zdezorientowana.

— Co jest z tobą, do cholery? — pyta.

Przez chwilę się w nią wpatruję, ciężko oddychając.

Kurwa.

— Ubierz się, Summer.

Kiedy się ubiera, patrzę na nią.

— To nie może się powtórzyć, Summer — mówię.

Jej spojrzenie tnie mnie jak nóż.

— A czemu, do cholery, nie?

— Bo znalazłem swoją partnerkę — odpowiadam.

— Kto to jest? — pyta.

Pyta zdecydowanie za szybko.

Kręcę głową.

— To nie ma znaczenia. Jeszcze nie wie, bo nie ma osiemnastu lat — mówię jej.

Podchodzi bliżej.

— Okej, to w czym problem?

Zatrzymuję ją.

— Problem w tym, że już mnie to nie interesuje i to nie jest w porządku. Skończyliśmy — mówię.

Po prostu się na mnie gapi.

A potem się śmieje.

— Myślisz, że możesz się mnie tak łatwo pozbyć, Mason? — pyta.

— Summer, proszę, nie rób tego. Wiedziałaś, że istnieje możliwość, że nie będziesz moją partnerką — mówię.

— Miałeś ją odrzucić, kiedy ją znajdziesz. Rozmawialiśmy o tym — mówi.

— Nie, Summer. To ty o tym mówiłaś. Ja nigdy nie zgodziłem się jej odrzucić, jeśli to nie będziesz ty — odpowiadam.

Kiedy teraz o tym myślę, każda rozmowa o naszej przyszłości brzmiała bardziej jak plan, który ułożyła ona, niż coś, co ustaliliśmy razem.

— To jeszcze dalekie od końca, Mason. Nie da się mnie tak łatwo zastąpić — warczy.

Kane napiera do przodu na widok jej miny.

— Summer, to koniec. Proszę, nie utrudniaj tego — mówię.

— Pierdol się, Mason — syczy, po czym wypada z pokoju.

Drzwi trzaskają tak mocno, że ściana aż drży.

Wpatruję się w nie.

Summer się złości. Zawsze tak miała. Zwykle krzyczy, płacze, czymś rzuca, a potem znajduje sposób, żeby wzbudzić we mnie poczucie winy, że ją zdenerwowałem.

To było inne.

Patrzyła na mnie tak, jakbym zabrał coś, co do niej należało.

— No, poszło świetnie — mruczy Kane.

— Zamknij się.

Przecieram dłonią twarz i ruszam w stronę łazienki.

Muszę wkrótce powiedzieć Lyric, że jest moją partnerką.